London, UK, 1949. Bert Hardy/Picture Post/Getty Images tərəfindən çəkilmiş foto.
Londonun Queen Mary Universitetində (Böyük Britaniya) Britaniya Akademiyasının doktorantura sonrası tədqiqatçısıdır. O, həmçinin Siyasi Tədqiqatlar Assosiasiyasının Siyasi Psixologiya üzrə İxtisas Qrupunun həmsədridir.
Ayris Merdok “Xeyrin suverenliyi” (1970) əsərində yazırdı: “Özünə ‘Aşiq olmağı dayandır’ deməyin çox az xeyri var. Qəsdən aşiq olmamaq iradənin bir tullanışı deyil”. Əgər heç vaxt romantik ayrılıq yaşamısınızsa, irəliyə doğru addımlamağın çətinliyi sizə tanış olacaq. Siz sadəcə buna qərar verə bilməzsiniz. Bu, vaxt tələb edir. Bir dəfə aldığım mesajdan sitat gətirsəm: “Sən buna nail olacaqsan və bu, çox qəfil baş verəcək, bir gün özünə deyəcəksən ki, vay, nə oldu, mən artıq buna əhəmiyyət vermirəm?” Mənim etməli olduğum tək şey gözləmək idi.
Ürək ağrısından irəliyə doğru addımlamaq belə səbir tələb etdiyi üçün, sanki sağalma prosesini həyata keçirən elə vaxtın özüdür. Sınmış sümük üçün olduğu kimi, sınmış ürək üçün də ən yaxşı sağaldıcı vaxtdır. Bu, irəliyə doğru addımlamağa passiv baxışdır. Qoy vaxt öz işini görsün və hər şey yaxşı olacaq.
Lakin sınmış sümük şin və dəstək olmadan qüsurlu sağalacaq. Eynilə, əgər mən passiv qalsaydım, həqiqətən yaxşılaşmağı gözləyə bilərdimmi? Axı münasibət həqiqətən və daimi olaraq bitdikdə biz irəliyə doğru addımlamalıyıq. Və bir dəfə daimi olan nədirsə, əbədi olaraq daimi qalır; vaxtın özü itkinin daimiliyinə heç bir təsir göstərmir. Əgər edə biləcəyim tək şey gözləmək olsaydı, bu, təsəlli verici olardımı? Mənim heç bir təsir imkanım, özümün irəliyə doğru addımlamış versiyasını formalaşdırmaq üçün heç bir yolum olmazdı.
Ona görə də bəlkə də belə düşünmək daha məqsədəuyğundur ki, irəliyə doğru addımlamaq ona görə vaxt aparır ki, bu, vaxtın bütün yaraları sağaltdığı passiv bir proses deyil, əksinə, çətin və fəal iş tələb edir. Merdokun dediyi kimi:
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
