avtobusda sürücüyə saxlayın deyəndə həyəcanlanmaq



əjdaha lazımdı   izlə   lələ   mən   googllalink

    1. #249862 bu entry sayəsində belə başa düşdüm ki bu insanlar bir şeylər analiz edə, fikrini yaza bilməz. sən avtobusdan düşərkən, markettə ərzaq alarkən həyəcanlanırsansa fikir bildirə bilməzsən hansısa məsələyə! gördüyüm ən səviyyəsiz arqumentdi bu. insanın sosial problemləri varsa bu onun hansısa olayla bağlı normal fikirləşməsinə əngəldi bəyəm? camaatı özünə görə əzməyə çalışanlar daha məntiqli şeylər tapmalıdı. sən asosialsan filan demək çox şablon olub.
    tərif: varsa əgər, zamanla avtobusdan daha çox istifadə etməklə həll olacaq problemdir. yenə də düzəlmirsə psixoloji yardım almaqda fayda var.
    2. 3-4 dayanacaq qabaqda düşməyimə səbəb olub. Belə vəziyyətlərdə həyəcanlanmaq deməyim, o qədər gərgin oluram ki, səsim batır, danışa bilmirəm.
    (bax: sosiofobiya)
    3. Məndə də olur , niyə olur bilmirəm açığı , amma bu hal da 2-3 həftə ictimai nəqliyyatdan istifadə eləmədiyimdə olur adətən , özüm də normalda cəmiyyət içində sıxılan tipəm və tək olduğumda belə hiss etdiyimi görürəm daha çox
    4. nə qədər introvert olduğumuzu göstərən hadisədir. bir də buna paralel özgüvən problemi meydana çıxır. özgüvən problemi+introvertlik=public speaking disaster. yəni nə edirsən et, nə qədər super hazırlaşırsan hazırlaş ən lazımlı məqamda o boğaz düyünlənəcək, səs xırıtlılı çıxacaq (maskulin xırıtlı deyil/baraton səs, tam tərsi sanki səs telləri yanır). səbəbləri çox müxtəlifdir, amma ən təməlində yatan uşaqlıqdan gələn basqıdır, fikrimcə. həmişə səsimizi çıxarıb, fikrimizi bildirəndə elə ailə ortamında susdurulmuşuq. doğmalarımız belə edirsə, gör kənar nə edər fikri şüurumuzda zamanla yer edir. ona görə içəqapanıq oluruq get-gedə, danışanda utanırıq, üz qızarır. bu üz qızarma, ağlımızdakı "doğru zaman" alqısı eynilə hər hansı davadakı üz qızarma ilə uzlasir. "nəsə" bizə maneə olur, o "nəsə"yə qalib gələn adam davada da, istənilən adi söhbətdə də, diskusiyada da daha ötkəm danışır, cəld hərəkət edir. digər məqam isə iç səsimizdir. o real səsimizdən həmişə daha şux, daha qəşəng, axıcı olur. danışanda eyni effekti vermədiyi üçün istər-istəməz məyus oluruq. və bu məyusluq o qədər gündəlik həyatımıza təsir edir ki, gözləntilərimiz ilə reallıq arasında uçurum getdikcə açılır. Nəticədə nolur? heçnə. Münəvvər xalanın "ay bala, qabaqdakı marketdə saxlayarsan. al burdan da, iki nəfər çıx!" dediyi yerdə düşüb, 2-3 dayanacaq da piyada geri getməli oluruq.
    bioloji olaraq da qalxanabənzər vəzi pozulması ola bilər. onun təsir eləmidiyi orqan demək olar ki yoxdur, amma iç orqanlara, ələxsus da səs tellərinə də biganə qalmır. azərbaycanda yod çatışmazlığı böyük problem olduğundan çox adam əslində bu xəstəlikdən əziyyət çəkir, sadəcə fərqində deyilik. arada həkimə gedib, qalxanabənzər vəziləri yoxlatdırmaqda fayda var.
    5. sürücüyə saxla deməyin dərdindən bir neçə yüz metr irəlidə düşüb o yolu piyada geri qayıtmaq.
    (bax: introvertlik)
    6. müraciətdən qabaq kiçik bir öhmm
    eləsə yəni boğazını təmizləsə səsi daha normal, özü isə daha rahat olacaq adamdır bu həyacanlanan adam.


sən də yaz!