@88918 :' zaman ümumiyyətlə tez keçir. Vaxti ilə məhlədə oynayıb binaya tərəf çevrilib dostumuzun adını ya da "mamaaağh" deyə qışqıran uşaqlar idik. Ne ara böyüdük nə ara soyuqqanlı/vecsiz olduq anlamadım. Əvvəl uzağa atılmış topu kim gətirəcək deyə gileylənirdik, indi uzaqlarda olan xəyallar gerçəkləşər mi düşüncəsi ilə özümüzü yeyirik.
" kaş gözəl kuklam olardı" deyən məni qucaqlayıb "derdini seveyim be çoçuk" deyib alnından öpmək istəyərdim. Bəli, o dərəcə darıxmışam əvvəlki mənçün. Gülümsəməyi bilən o dəcəl mənçün.
indi nə mənası var tesla kimi bir kənarda oturub düşüncələrə dalmağın. içimdəki uşaq ölməsin, həyətdəki sürüşkəndən yenə sürüşsün.
Xalalar gözlərini də diksə eybi yox. Çəkinməsin, o sürüşkəndən çıxıb bir də sürüşsün. Təki o uşaq ölməsin, xəyalındakı azadlıq bir qönçə kimi solub getməsin.