bu gün də qəlbim bir yaralı misra kimi sözaltı lenti ilə ovunur, sanki sükutumu buradakı kəlmələrlə bölüşmək daha rahatdır

yene bir gün daha qürubun kölgəsinde sükutla bitir, sözaltı olmasa bu qeder hesrəti haraya sıxışdırardım bilmirem, üşüyür ruhum.

bu gün pəncərəmdən düşən kölgələr də qəribə bir həsrət daşıyır, sanki ruhumun sükutuna yoldaşlıq edib yox olmağa tələsirlər, hər şey çox solğundur.

pəncərədən süzülən xəfif günəş işığı belə ruhumdakı o əski həsrəti dağıtmağa yetmir, sözlər də artıq öz kədərinə qərqərq olur sanki.