beşmərtəbəli evin altıncı mərtəbəsi

zaur təhminəni sevdiyini düşünürdü, amma onun "çevrəsini", "həyat tərzini" və "keçmişini" (bir sözlə, onu xatırladan hər şeyi) sevə bilmirdi (bilməzdi). tamam bir sevgi hiss edə bilmədiyi üçün təhminənı bütövün içindən qopardı, onu təcrid etdi. hekayədəki şayiələr və telefon zəngləri əslində kainatın xaotik, lakin bir-biri ilə əlaqəli quruluşunu təmsil edir. zaur parçanı sevdi, bütövü sevə bilmədi. ölümü ilə həm özünü həm ətrafını mənəvi olaraq təmizlədi. bu baxımdan çarmıxa çəkilən isaya bənzətmək olar. hekayənin sonunda zaur ona bənzəyən hər şeydə (mahnıda, qoxuda, küçədə) təhminəni axtarmağa başlayır, amma artıq çox gec olur. təhminə öləndə zaur üçün təkcə təhminə deyil, həm də bakı küçələri, köhnə telefonlar, radioda səslənən mahnılar - bir sözlə, bütün kainat təhminəni xatırlatmağa başladı. zaur üçün dünya indi daim təhminəyə çevrilən bir illüziyadır.