bütpərəstlik

insan beyni konkret, görünən, maddi və məkanlı olanı qavramaq üçün proqramlaşdırılıb. Tamamilə görünməz, zamansız və məkansız Tanrı ideyası insan zehni üçün çox ağırdır, beləcə oturuşmuş dinlər qaçılmaz olaraq auditoriyalarını qorumaq üçün "bütpərəst mexanizmlərdən" zehni protez kimi istifadə etməyə məcbur olurlar.

Təsadüfi deyil ki, "idol" (büt) termini 20-ci əsrdə pop musiqisi və kino ulduzları üçün istifadə olunmağa başladı. Dünyəvi aləmdə görünməzə ibadət etməkdən yaranan emosional boşluq pop mədəniyyəti ilə doldurulurdu.

Kütlələr sevgini, yönləndirməni və ya həvəsi mücərrəd mənbədən almaq əvəzinə, səhnədə parlayan və az qala onlara toxuna biləcək qədər yaxın olan bu "yarı tanrılara" üz tutdular.

beşmərtəbəli evin altıncı mərtəbəsi

zaur təhminəni sevdiyini düşünürdü, amma onun "çevrəsini", "həyat tərzini" və "keçmişini" (bir sözlə, onu xatırladan hər şeyi) sevə bilmirdi (bilməzdi).
tamam bir sevgi hiss edə bilmədiyi üçün təhminənı bütövün içindən qopardı, onu təcrid etdi.
hekayədəki şayiələr və telefon zəngləri əslində kainatın xaotik, lakin bir-biri ilə əlaqəli quruluşunu təmsil edir. zaur parçanı sevdi, bütövü sevə bilmədi.
ölümü ilə həm özünü həm ətrafını mənəvi olaraq təmizlədi. bu baxımdan çarmıxa çəkilən isaya bənzətmək olar.
hekayənin sonunda zaur ona bənzəyən hər şeydə (mahnıda, qoxuda, küçədə) təhminəni axtarmağa başlayır, amma artıq çox gec olur.
təhminə öləndə zaur üçün təkcə təhminə deyil, həm də bakı küçələri, köhnə telefonlar, radioda səslənən mahnılar - bir sözlə, bütün kainat təhminəni xatırlatmağa başladı.
zaur üçün dünya indi daim təhminəyə çevrilən bir illüziyadır.

soğan

"Soğan` insan zehninin quruluşunu təmsil edən tərəvəzdir.
lay-lay üstə yığılmış təbəqələr, içində gizlənmiş mərkəzin ətrafına bürünüb. Ən üst qat — "persona"dır, yəni cəmiyyət qarşısında geyindiyimiz maska. Onun altında "kölgə" yatır — görmək istəmədiklərimiz, inkar etdiklərimiz. Daha da içəriyə getdikcə, arxetiplərlə qarşılaşırıq: ana, ata, qəhrəman, qurban... Hər qat keçmiş təcrübənin bədənə çevrilmiş izidir. Soğanı soymaq, ruhun kimyəvi gedişatına bənzəyir — saflaşdırma, parçalanma, yenidən qurulma. Lakin bu qatların heç birində “əsl mən” yoxdur; mərkəz dediyimiz nöqtə, əslində, Le Selfdir — forma deyil, potensialdır. Özünü tanımaq, qatları tək-tək çıxarıb yenidən birləşdirmək cəhdidir. Və bu prosesin dəyəri, soğanın nə qədər dərin yox, onun hər qatını sevə-sevə tanımaq bacarığında yatır." - alıntı

azərbaycan himni

(dünyanın seçilən himnlərindən biridir. məsələn hansısa xarici həvəskar şəkildə "dünyanın ən yaxşı himnləri" siyahısı hazırlayırsa azərbaycanın adı əksər hallarda yer alır. rusiya himni kimi özünü təkrarlamır. türkiyə himnini isə oxumaq çətindir, daha geniş səs diapazonu tələb edir )
(səndən ötrü qanımızı tökməyə hazırıq - burda fədakarlıqdan söhbət gedir)
(xaricilər ballandıra ballandıra tərifləyəndə bizim manqurtlara da xoş gəlir, ona görə paylaşdım)
(underrated oğlu underrated parçadır)

Azərbaycan! Azərbaycan!
Ey qəhrəman övladın şanlı Vətəni!
Səndən ötrü can verməyə cümlə hazırız!
Səndən ötrü qan tökməyə cümlə qadiriz!
Üçrəngli bayrağınla məsud yaşa!
Üçrəngli bayrağınla məsud yaşa!

Minlərlə can qurban oldu,
Sinən hərbə meydan oldu!
Hüququndan keçən əsgər,
Hərə bir qəhrəman oldu!

Sən olasan gülüstan,
Sənə hər an can qurban!
Sənə min bir məhəbbət
Sinəmdə tutmuş məkan!

Namusunu hifz etməyə,
Bayrağını yüksəltməyə
Cümlə gənclər müştaqdır!
Şanlı Vətən! Şanlı Vətən!
Azərbaycan! Azərbaycan!
Azərbaycan! Azərbaycan!