110. məzi bütün bu bir-biri ilə dost olmuş insanlarla qəribə şəkildə baxırdı. gün çıxana qədər şəlaləni onlardan müdfiə eləmək üçün oyaq qalmışdı * (ki birdən tutub qızı sikərlər ) gün çıxdı, məzi də özün günün altına verib mürgülədi yekə bir yarpağın altında. şəlaləni də öz yanına qədər dartıb sürüdü. günorta 3-də gözünü açanda gördü şəlalə yanında yoxdu, rezki ürəyinə "görəsən yenə kimə çırpdırır?" dedi. sahilə yaxınlaşdı, limidusla söhbət edirdi, söhbət materiya və anti-materiya mövzuları ətrafında qızışmışdı. məzi qara dəliklərin az müddətə günəş sistemini udacağını müdafiə edirdi. birdən şəlalə məziyə yaxınlaşdı
- məzahir, başın batmasın, öz-özüvə niyə danışırsan?
- ay qız, tanış ol, bu limidusdur, dəyərli dəylərdəndi. bu anqırtdır, bu da peppidir.
- ala, nə gijdiyirsən? nə peppi? nə anqırt? gicsən? heç kim yoxdu axı burda!!1
- yo yo şəlalə bəs sən onları görmürsən? bəylər, baxın şəlalədir bu, aşkımdı mənim
- balam mənim deyəsən dəli olmusan - deyib doluxsundu şəlalə

bəli adadakı aclıqdan məzi artıq qarabasmalar görməyə başlamışdı. hər gün hansısa tində-bucaqda təzə adamlarla danışırdı. şəlaləni qubad, alabaş, qasımla da tanış eləmişdi. şəlalə məzidəki bu vəziyyətdən çox qorxurdu. məzinin halusinsiyalar görməyi onu hürküdürdü...