5. 5 may 2010 -cu il.yolu keçərkən səkiyə az qalmış bir göy nol altı gəlib mənə "gupadı".bəli.istidi yaralar və ağrı zad hiss eləmirəm.cibimdəki telefonu çıxarıb atama zəng eliyirlər ki,bəs
-oğlunuzu maşın vurub.özü salamatdı narahat olmuyun.
maşın hətta insanı sürtərsə belə bu "maşın vurub"ifadəsi çox ağır cümlədir.atam maşınıynan maksimal sürətdə gəlir.hətta az qalır ki,körpüdən maşın qarışıq aşsın.yanıma gəlir və mənə
-anan bilmirsə demə narahat olar.
deyir.atamın müdürü qonşuluğda qalır.olar evlərinə,oların evlərinnən də anama zəng edilir.və bizdən xəbərsiz o da gəlir.atam qeyri ixtiyari olaraq:
-sən hardan çıxdın?
deyir.
evdə isə balaca qardaşıma görə və ürək infarktı keçirmiş babamı şübhələndirməməkçün bacım qalır.
amma "qardaş"deyib o qədər ağılıyır ki,qonşular səsə gəlirlər.sınıqla canımı qurtarmışam şükür.amma ağrı və gips məni narahat eliyir.həmin gecə ev adamnan dolu olur.axşam hamı evinə gedir.ailəcə qalmışıq.bacım yata bilmədiyimi görüb telefonunu iqra oynamağa verir.və yata bilmir.sabahacan mənnən oyaq qalır.
bəli budur ailə.sənin ayağına dəyən daş onların ürəyinə dəyər həmişə.inanc baxışı və əqidə prinsipinnən asılı olmayaraq ailə bağını söküb atan insan gələcəydə nə murdar atadır...nə murdar anadır...