1. xoş, hüzünlü, nuri bilge ceylan filmidir. filmin diger kömekçilerini de unutmaq olmaz: anton çevox, schubert, william shakespeare ve andrey tarkovski.
aha, film sinema adı altında uzunlamasına, üç saat on altı deqiqelik teatr oyunudur.

bilge ceylan artıq yetişkinleşir. lakin bu filmde onun uğurunun üstüne fikirimce aktyor işi çıxır. haluk bilginer, demet akbağ cütlüyü (bacı, qardaş) hardasa 25-30 deqiqelik sehnelerde, insanlığın varlığını, heçliyini, keçmişini, eqoistliyini sorğulayırlar.
amma filmde beyenmediyim çox kiçik nüanslar da var; lakin onları burada yazmaq fikirim yoxdur. birincisi buna vaxtım ve hevesim yoxdur, ikincisi ise bunlar üstünden keçilecek nüanslar olmalıdır.

anton çevox faktoruna geldiyimiz vaxt, biraz xeyal qırıqlığı yaşayıram: kış uykusunun haradasa ikinci saatı tamamlanırdı. fikirleşirdim ki, yox, bilge ceylan mene heç vaxt çevox ruhunu yaşatmadı. çevoxla elaqem keçmişe bağlıdır. onun mende yaratdıqları sözlerle ifade edilmir. bilmirem, onu göstermek de çetindir. yox, bu defe de, yox dedim. lakin, teşekkürler bilge ceylan, bu fikirimden meni kış uykusunda uzaqlaşdırdı: bu ayrıca onun ilk güldüyüm filmidir. ceylan, çevox hekayelerinde qarşılaşacağınız, komedik, lakin tragikomedik hisseleri gösterdi. evvelce gülümsedim, sonra iki deqiqe aramsız güldüm.

schubert faktrou ise, w. kempff - sonata d 959, sonata no 20 imzasıyala, üç saatlıq vaxt boyunca, tez-tez qarşınıza çıxır ve sizi hüzünlendirir.

shakespearein üçüncü richard oyununda dediyi kimi: vicdan genelde korkakların sevdiği bir sözcüktür. ve öncelikle güçlüleri dehşete salmaya yarar ifadesi filmin eslinde temasıdır. yeterli, ağır ifadedir.

ve tarkovsky. aha, bu defe ona daha çox yaxınlaşan bilge ceylanlayıq. elxüsus atın gölmeçede çapaladığı sehne. ilahi! sonra o atın yorğunluqdan lehlediyini çiyin plandan görmek.
mene yorulmuş, isanın sözlerini xatırlatdı: eli, eli, lama sabachthani (tanrım, tanrım, meni niye terk etdin?)
ağır filmdir. altı saat bele olsa izlemek mümkün idi.