2. bela tarrın, elanına görə son filmi.
necə ki ədəbiyyat kitablarımızda yazılırdı ki dəli kür romanında kürün özü bir obrazdı, bu film boyu əsən külək və atın özü eləcə bir obrazdı. operator işi həddən artıq gözəldi. film boyu bircə musiqi işlənir; mihaly vigin əjdaha bəstəsi. məncə başqa musiqi olsaydı bu dərəcədə sevə bilməzdim. ağ-qara çəkilməsi elə də dərin məna ifadə eləmir, həmin məkanın rəngi görüntülərində oraların bomboz bir yer olması görünür. öz rəngində çəksəydi, iyrənc alınardı.
belə bir qənaətə gəlmişəm, düzgün olmaya bilər: friedrich nietzsche turində atın döyülməsi ilə bağlı olan hadisədən sonra yaradıcılıqla məşğul olmur. düzdür, 10 il yaşayır, amma dəli olur, xəstəxanalarda qalır. mənə elə gəlir ki, bela tarr da nitşe kimi turin atı məsələsindən sonra yaradıcılığını dayandırır. bəlkə də səhvdi, mən belə düşünürəm.
filmin ssenarisinin ideyasının partlayışı çəkilməzdən 30 il əvvəl mühazirə zamanı bir tələbənin "biz bilirik ki, turində at döyülərkən nitşe yaxınlaşıb atı xilas eləməkçün onu qucaqlayıb və ağlayıb. bu hadisədən sonra nitşeyə nə olduğunu bilirik. bəs ata nə olmuşdu?" deyə sual verməsi zamanı olmuşdu.
hər kəs üçün olmayan filmlərdəndir.

o bozluğu və çəkilən əziyyəti görün istədim:
http://vimeo.com/76164896