11. içlərində atamın da olduğu insanlardandır. düzdür. mən də bu "əla əla" ya güləmmirəm. alınmır. əslində #127225 saylı entry-dəki izahdan sonra çox şey deməyə ehtiyac yoxdur. amma əlavələr də eliyim. biz bu şəhərdə zarafatlarıyla bu yaşa çatan cavanlarıq. onların elədiyi bəzi düşüklükləri nəzərə almasaq xalqdakı rüşvəti, özbaşınalığı əla işığlandırırdılar. və bu şəhərdə gülmək nədi? bəzən keçindirirdi. bozbaşa qalanda eyni şeyi aid etmək olar. onların "to be continue" si dilimizin əzbəri olmuyub?
rafaellə coşqunun qoyduğu izin ən bariz nümunəsi məhəllə filmidir ki, hələ də ayaqyolunnan gec çıxana qüdrət, radionu söndürmüyənə məzi deyir, hələ də elişnən roşkanın şəp-şəp dəyişmə zarafatını xatırlayıb gülümsüyürük.

bəli. bu gün sanki, "bu şəhərdə" də bir geriləmə var ki, iki şeylə əlaqələndirirəm:
1) adi "tema" qıtlığı,
2) boğaz xərçəngiylə qarşı-qarşıya qalmış coşqunun demotivasiyası.

sonda deyim ki, entry-in əvvəlində atamın bozbaş pictures-ə-xüsusən fəlakətə daha çox güldüyünü demişdim.
bunu boş-boşuna və tanım xatirinə demədim. dediyim odur ki, hamınızın yaxınları bunlara baxanda gülür. mən deyərdim ki, ən acınacağlı olan bu şəhərdə-yə və ya bozbaşa gülən deyil, ən acınacağlı olan gülməyi bacarmayan insandır.
bu entry-ni də referanslıyım. #124976 daha əziyyət çəkib yazıblar daa.