6. bir antonioni filmi. sözün açığı, antonionini çox da bəyənmirəm. amma bu blow up yaxşıydı. hətta əla. dilini bilməkçün sadəcə düşünmək, hər obraza diqqətlə fikir vermək lazımdı.

məsələn, son səhnədə pantomim aktyorların topsuz tennis oynamaları kiçik çərçivədə əslində thomasın bir meyit tapmadığını, onu öz beynində yaratdığını, geniş çərçivədə isə əsas olan nəyinsə var olması, necə olması deyil, sənin (yəni insanın) onu necə görməsi, görmək istəməsi deməkdir.

yaxud, rok konsertdə hərəkətsiz, mal kimi dayanan gənclərin gitaranın heç bir işə yaramayan parçasından ötrü bir-birini qırması - insanların sənətə deyil, onun qalıqlarına, qırıntılarına göstərgə üçün "qiymət" vermələrinə işarə edir.

filmdə sistemlə-zadla bağlı çoxlu söhbətlər var. bir dəfəyə həzm olunası şey deyil. ikinci dəfə baxanda daha ətraflı yazaram, söz -*