2. baxmayaraq ki, 40 ildən çoxdur rejissorluq edir, amma cəmi 5 film çəkib. özünəqapalı insandır... müsahibələrdən, festivallardan və sadə dillə desək, insanlardan qaçır. adı tarkovski və kubriklə birgə çəkilir. onun kino dili mürəkkəbdir. fəlsəfəsi dərindir. gec həzm olunur, gec anlaşılır (bəzən heç anlaşılmır da), amma insanların düşüncəsində iz buraxa bilir. bu da təsadüfi deyil. çünki o, öz filmlərinə böyük həssaslıqla yanaşır. rejissorun ilk iki filmi dünya kinematoqrafiyasının qızıl fonduna daxil edilib. “nazik qırmızı xətt” filmi bütün zamanların ən yaxşı müharibə filmləri arasında ən yüksək pillələrin birindədir. “həyat ağacı” filminin layihəsi 70-ci illərin sonunda meydana gəlsə də, rəsmən 2006-cı ildə təsdiq olundu. və 5 il sonra nəhayət ki, film təqdim olundu. həmin ilki kann film festivalında rejissorun bu əsəri ən yüksək mükafata – “qızıl palma budağı”na layiq görüldü. bu filmdə mümkün olan reallıqların hər biri var. böyük partlayışdan tutmuş, cənnət cəhənnəmə qədər. doğuluşdan ölümə qədər. ölüm maliki baxışında bir sonsuzluqdur. onun “həyat ağacı” ölümsüz bir əsərdir. hüqonun “səfillər”i qədər dəyərlidir. onun obrazları, verdiyi tərbiyə, formalaşma cəhdləri, inanclarla doğrular arasında apardığı zərif paralellər sadəcə mükəmməldir. onun filmlərini təhlil edən kinotənqidçilər iki yerə bölünür:
birincilər – roger ebert, riçard korpiss maliki filmlərinə heyranlıqlarını gizlətmir, onun kino anlayışını, dilini yüksək qiymətləndirirlər.
digərləri, yəni ikincilər – cim hoperman, andrey plaxov, conatan rosenbaum isə rejissorun aşırı pafosundan şikayətlənir, onun filmlərinin (xüsusən son 2 film) “discovery” televiziyasının sənədli filmlərindən fərqlənmədiyini düşünürlər.