100. əslində, ataya sevginin, nifrətin necə olduğunu bilmirəm. sən öləndə mən 6 aylıq imişəm.
indi qohumlar dirəşəndə ki, sənin qəbrinin üstünə gəlim, onları başa sala bilmirəm ki, mənim səninlə bağlı heç bir hissim yoxdur və məncə, bu normaldı - düz demirəmmi? axı bizim bir qoşa addımımız belə olmayıb; birgə nəyimiz olu ki: nə birlikdə kinoya getmişik, nə gülmüşük, nə əylənmişik.
qohumlar olmayan bir şeyi sevmədiyimə görə məni günahlandırır. hətta "nankor övlad" deyənləri də var. əşşi, onlar cəhənnəm olsun. mənə sənin yoxluğun dərddi, mənə sənin yoxluğun problem olub - bunu etiraf edirəm!
adətən sevgililərimdən də buna görə ayrılmışam; atasız qızlar adətən azadlıq sevən olur, qoyulan yasaqları, qoruq-qaytaqları həzm edə bilmirlər. ya da sevgilimdən ata sevgisi, ata qayğısı gözlədiyimdən zibil olub hər şeyin içinə.

bunları bura niyə yazdım, bilmirəm. sadəcə, bu gün biriylə danışmağa çox ehtiyacım var idi. kaş ki, sağ olaydın, lap belə başqasının atası olsaydın, eyb etməz, təki bu dəqiqə mən də oturub səninlə söhbət edə biləydim.