4. filmdə toxunulub:
sven nikvistin kinematoqrafik istedadını göstərən kadrlar
(baxma: lermontovun yeganə romanı olan “zəmanəmizin qəhrəmanı” kitabı )
(baxma: vyetnamlı buddist keşiş tiç kuan dukun siyasi etiraz olaraq 1963-cü ildə özünü yandırması)
səhnələrin birində elizabetin baxdığı fotoşəkil ikinci dünya müharibəsi vaxtı varşavada tutulan yəhudilərin çarəsizliyinin təsviridir.

son olaraq berqmanın niyə açılış sekansında lermontovun “zəmanəmizin qəhrəmanı” adlı romanı seçməsilə bağlı. əlbəttə, seçim təsadüfi deyil. kitabı oxuyanlara məlumdur ki, adsız səyyah tərəfindən danışılan əsərdə xix əsr rusiyasının burjua ab-havasını hiss etmək olar. peçorin obrazı şairin təxəyyülünün deyil, cəmiyyətin formalaşdırdığı bir protaqonistdir. surətin qarşısındakılarla olan münasibətini – danışıqlarının səmimi yoxsa süni olduğunu müəyyənləşdirmək çətindir; fikirlərinin özündən doğulduğuna şübhə etməmək mümkün deyildir. oxucu vərəqlər sona yaxınlaşdıqca bir insanın cəmiyyət qarşısında büründüyü “persona”sından çəkdiyi və çəkdirdiyi iztirabları görür. peçorinin sadist və mazoxist tərəflərini aşkar edir, arada ona nifrət edir, bəzən də rəğbət bəsləyir. bu mənada filmin qəhrəmanları ilə paralelliklər aparmaq heç də çətin deyil.