3. (bax: a torinoi lo)

qışın, soyuq iqlimin, insanlıq hekayəsi üstündə təsviri olan bela tarr rəqsi, filmi.

iyirminci yüzilliyin turinə aid hekayəsi cesare pavese ilə əlaqəlidir: il mestiere di vivere: diario 1935-1950 adlı günlüklərinin son sətirində pavese təxminən bu cümləni ifadə edir: artıq yazmayacam. (və bilindiyi kimi, pavese, bu cümlədən sonra yaşam karnavalına son verərək, intihar edirdi) günlüyü bitirdikdən sonra pavesenin hisslərini başa düşməyə çalışmışdım. onsuz da bir günlük oxumağın ən çətin tərəfi son yazılan tarixə aid cümlələrdir, demişdim.

ikinci turin xatirəsi, 1800-cü illərin son dövrlərinə, nietszchenin qırbaçlanan atı xilas etməyə çalışmasıyla əlaqəlidir ki, tarr bunu incə bir gözlə görərək, o atın hekayəsini çəkməyə qərar verir. hadisədən sonra davam edən yaşamın altı gününə işıq tutur: çöldə nietszchenin on bir illik əzabını təsvir edən fırtına qopmaqdadır.
tarr kamerasını rəqs etdirərək, həmçinin bunları da ifadə etməkdən çəkinmir: üçüncü insanların monotonluğu epizodiktir.

tarr bu filmlə, eyniylə pavese və nietszche kimi, metaforik belə olsa turində ölməyi seçir.