101. acı sayılmaz ama hər yadıma düşəndə utandığım birşeydi.
ibtidai sinifdə oxuyanda biznən bir qız oxuyurdu. dəhşət sakit, səssiz, özün müdafiə eliyə bilmiyən biri idi. yəni vurub öldürsən səsin çıxarmazdı. mən hər gün məktəbdən evə qayıdanda sumkamı ona daşıtdırırdım. səsin çıxardıb tək kəlimə eləmirdi. özününkün çiynində, mənimkin də əlində daşıyırdı. birdə evlərimiz tamam başqa istiqamətlərdə idi. bu gətirib məni evə qoyub sora qayıdıb öz evlərinə gedirdi.
sora o qız bizim sinifdən də məktəbdən də çıxdı.
hər yadıma düşəndə özüm özümnən soyuyuram ki, nə qədər vicdansız insanammış mən.