117. atamla hər dəfə mübahisə edərkən "dünən civ civ edirdin, indi mənimlə söz güləşdirirsən" sözü əslində nə qədər bəlli etməsəm də, xoşuma gəlir. bir ilə yaxındı kişini görmürəm, boyunu posunu unutmuşam. hər dəfə danışanda "ata, insan sevdiyinə zərər gəlməsin deyə qabırğalarının arasında gizlətmək istəyir onu. ona görədirmi, hər dəfə səni, səninlə keçirtdiyimiz vaxtları xatırlayanda və burda - yanımda olmadığını görəndə qabırğalarımın arasının oyulması, bir boşluğun orda qalması?" demək istəsəm də içimdə olan öküz ucbatından utanıram deyə bilmirəm. ata, sən mənim ilk qəhrəmanımsan, ağlına, biliyinə, insanlığına aşiq olduğum ilk adamsan.