105. uşaq vaxtı babat kəkələyirdim. ən çox da həyəcandan baş verirdi. bilmirəm hansı səbəbdən başlamışdı. yəqin ki qorxudan zaddan. məktəbdə də bu kəkələməyin ucbatından bildiyim şeyləri də danışa, deyə bilmirdim. dərsi danışmaq filan, cəhənnəm əzabına dönürdü. fikim qalırdı gijdanpol uşaqların reaksiyasında. hırıldayıb, sanki bildirmək istəməyənlər daha pis qoyurdu, nəinki açıq açıq gülənlər. düzü, açıq gülənləri də lənətləyirdim içimdə. müəllimi də. "götvərən görürsən hıqqanırram, nə dediyimi özüm də başa dşmürəm, nə var məni gülüş obyektinə çevirmisən.."
bir müəllim də vardı, valideylərimə təklif eləmişdi ki, bə bunu qarayevdə lallar məktəbinə falan qoyun. babat əsəbiləşmişdim, amma düz-əməlli danışa da bilmirsən ki, cavab verəsən. içimdə hıqqana hıqqana qalmışdım. bir yandan da haqlı çıxırdı adam.
bir dəfə də guya anekdot danışırdım. mən )))) anekdotun ən udarnıy yerində başladım kəkələməyə. pəh, pox qoydum gül kimi anekdotun içinə. "gijdanpol sənin elə götüvə yaraşır anekdot danışmaq".
kəkələməyin üzündən demək olar ki, uşaqlığım fərli keçmədi. asosyal, sik kimi. olduğum ortamlarda da soxub içimə otururdum. gözümdən gətirdilər götvərənlər...