4. tibbdə insanın normal həyat tərzini, sosial həyatını pozacaq dərəcədə kədərli olması kimi ifadə olunur. bizim kimi cəmiyyətlərdə çox da diqqət edilməyən bir xəstəlikdir. major depresif pozğunluq keçirmiş biri olaraq yüz faiz əminəm ki, yaşamayanın başa düşə bilməyəcəyi bir haldır. bu sağlam insanın 2-3 günlük kədəri kimi, ya da sevgilidən ayrılmanın verdiyi əzab kimi deyil. heç bir şey etmək istəməmə, bəzən günün çoxunu yatma, bəzən isə 2-3 gün yuxu üzünə həsrət qalma, özünü həyatın ən lazımsız insanı kimi hiss etmə, ətrafınızda 5-10 nəfər deyib gülsə də ümumiyyətlə onların varlığından bixəbər olmaq, ağlama nöbetleri, şiddətli ümidsizlik, heç kimlə danışmaq istəməmə, heç bir şeydən zövq ala bilməmək, günahkar hiss etmək, həyatda həmişə uğursuz olmuş hissi, həzm sisteminin pozulması, kilo itirmə, yaddaşın pozulması, qərarsızlıq və bütün bunların nəticəsi intihar etmək istəyi major depresiyada yaşanan hisslərdir (en azından mən yaşamışam). ən pisi təbii ki, hər saat, hər dəqiqə fikirləşdiyin, planını qurduğun, həyatın mənasızlığından qurtulma istəyi. əgər həyata tutunacaq hansısa varlığınız, dəyəriniz varsa intihar eləməyə cəsarət etməyəcəksiniz. amma vəziyyət ağırlaşdıqca o varlıqlar, o dəyərlər də gözünüzə heç yerində olacaq.
ona görə də mütləq tibbi yardım almaq lazımdır. depresiyanın en yaxşı müalicəsi dərmanla müalicə+psixoterapiyadır. psixiatr depresiya səviyyəsin test etdikdən sonra uyğun antidepresanları yazır. dərmanlar 1 ay müddətində təsir etməyə başlayır. dərman müalicəsi qurtardıqdan sonra, psixoterapiyaya davam etmək məsləhətdir, çünkü depresiyaya girən insan daha sonra təkrar girməyə yatqın olur. psixoterapiya bu halı aradan qaldırır, həyatın sonrakı hissəsində hissləri daha düzgün idarə etməyi öyrədir. bir də antidepresanları həkim nəzarətində buraxmaq lazımdır. məsələn, mən öz başıma buraxmaq istədim, birbaşa kəsdim dərmanları. 3 gün sonra bədənin titrəməsi, əl-ayağın istəmədən hərəkət etməsi, hallanma, yuxuya gedə bilməmə, hiperaktivlik kimi mənfi təsirləri oldu.