44. məsləhətxanada açılan evdəkilərə surpriz başlığı pərt/ peşman olduğum anı yadıma saldı.
il yarım evdə olmamışam, dedim xəbər verməyim, gedim surpriz olsun * deməz olaydım . saatlarla uçuş, sonra iki saat avtobus, axşam gəldim çatdım evə. indi mən yolda beynimdə nə səhnələr qurmuşam, nələr xəyal etmişəm... sevinən həyəcanlı ailə, tez bazar təşkil olunan dadlı yemək * acından da qırılıram . bir tələsik, bir ürək döyüntüsü ilə qapını döyürəm. qardaşım açdı.
qardaşım: ...... burda nə işin var? sən gələn həftə gələsi deyildin?
mən: hə... tez gəldim.
qardaşım: mamagil evdə yoxdur, toya gediblər.
bu ara hiss etdiklərimi ifadə etməyə söz bəs etmir. özü də hələ də qapıdayam.
mən: mamagil yoxdur deyənə mən içəri girməməliyəm?
qardaşım: əlaqəsi yoxdur, elə-belə dedim, məlumat olaraq yəni...
girdim içəri, yeməyə hazır yemək yox, bir ildir yediyim yeməyi yedim, qayqanaq. əsəbdən getdim yatım. dedim bəlkə sabah başqa cür olacaq.
səhər tozsoranın səsinə oyandım, mamam da gəldi bir öpdü, bir qucaqladı, üstünə məni danladı ki, niyə xəbər verməmişəm insan belə şey etməz, yemək bişirib qoyardı mənə. yəni il yarım sonra mən gəlim, bunlar yenə toya gedəcəkdilər. toy da nənənin bacısının qızının oğlunun nəvəsinin toyu. o anda özünə məndən çox nifrət edən ikinci insan yox idi yer üzündə.
papanın reaksiyası da desən heç danışılası/anılası deyil.