66. hər gecə düşünüb, fikrimi dəyişdirdiyim şey. bilirsiniz necədi? ədəbi cümlələr filan girmir artıq. insan özünü arındırmaq istəyir, içindəki vəhşəti qusmağa çalışır. lakin ətrafına baxırsan və görürsən ki, cəmiyyət səni gülməyə məhkum edib. onsuz da diblərdə itib batmısan, kiminsə üzünə gülməsən, düşüy bir zarafat eləməsən, olan qalan dostun da gedəcək. məcbur oyunu qaydalarına görə oynayırsan, gülürsən, partylərdə poza verirsən, bəxtinə düşsə bir qız səni evə atır amma ən nəhayətində necə olursa bu intihar düşüncəsi gəlib yatmazdan əvvəl səni tapır.

insan içindəki vəhşəti fərqli yollarla arındıra bilər. bunlardan biri kütləvi qırğın törətmək, digəri intihar, o biriləri isə ailə qurmaq, dinə inanmaq, rəsm, şeir və s. ola bilər. və mən görünür yollar barədə korluq çəkirəm.