12. qəbir ziyarəti xüsusən yaxınını itirən birisi üçün çox kədərlidir. ana-ata, bacı-qardaş qəbiridirsə bir başqa kədərlidir. halbuki məsələ kədərdən fərqli olmalıdır, çünki ölümdə insanı üzən şey xatirələrdir. ölən adamla nə qədər isti, yaxın xatirələriniz varsa bir o qədər üzüləcəksən. öldükdən müəyyən müddət sonra ölü yaxınlarının yenə şən-şaqraq həyata əvvəlkitək davam etməsi, beyində artlq o xatirə bazasının silinməsi və yerini başqa şeylərin doldurmasıdır.

insan kimlik olaraq beyində özünü hiss edən şüurdur. yəni beyninizdə düşündüyünüz, mübahisə etdiyiniz, danışdığınız "mən" var a, siz əslində osunuz, onun qəbri də bu bədənimizdir. o "mən şüuuru" ölümdən - yəni bioloji bədənin ölməsi, çürüməsi, bitməsindən sonra da qalır. çünki o, bədəndə hiss edilsə də, əslində maddi bədənə aid olmayan, maddi olmayan "düşüncədir". amma beyinin yaratdığı bir şeydir.

qəbir ziyarətinə gəldikdə, keşməkeşli bu yaşayış içində ölüm deyilən şeyi xatırlayıb, ölənin sadəcə bədəninin çürüməsi, şüürunun - əsas kimliyin var olmasını, eynən bu prosesin özümün də bir gün mütləq yaşayacağımı xatırlamaq və mümkün olduğu qədər doğru yaşamağa çalışmaqdır.