116. çox da acı deyil amma yenə də yazım.
təxminən 2-ci sinifdə oxuyurdum. balaca olduğuma görə məktəbə anam, ya da dayım aparıb-gətirərdi. bakıxanov qəsəbəsinin bütün küçələrindən keçdiyimə görə uşaqlıq xatirələrimin acısı da şirini də ora aiddi. nə isə. bir dəfə məktəbdən çıxdım, anamla evə doğru yola düşdük. bakıxanovda "viceroy" deyə böyük mağaza var idi. ondan biraz qabağa gedəndə zibillikdə bir insan gördüm. əvvəl bunun meyid olduğunu elə bildim. sən demə bu insan zibillikdə yatırmış. o gördüyüm mənzərə yadıma düşəndə məyus edir. o anda az da olsa həyatın nə cür olduğunu, güclünün zəifi əzdiyini anlamışdım.