117. bu xatirə həyatımın ən acı ən ağır xatirəsidir bəlkədə. anam xəstə idi, bu səbəbdəndə ağır hamiləlik keçirirdi . o zaman məndən əlavə bir kiçik bacım var idi. artıq vəziyyət o qədər ağırlaşdı ki, anamı bakım altına aldılar. uzun müddət xəstəxanada yatdı. və biz tək, nəzarətsiz qaldıq. atam səhərdən axşama çalışırdı. mən dərslərdən geri qalmağa başladım , çünki kiçik bacımı yalnız buraxa bilmirdim, artıq o qədər dərs buraxmışdım ki, məktəbə getməyə utanırdım . ha bu arada 3 cü sinifdə oxuyurdum. elə olurdu ki, atam bizi özü ilə işə aparırdı, ama bizi maşında axşama qədər ac susuz qoyub gedirdi, bizdə onun dönməsini və bizi nəhayət evə aparmasını gözlüyüb dururduq ama o, yalnız gecə gəlib çıxırdı. bacım anlamırdı, tez-tez ağlayıb şüvən çıxarırdı ki, anamız gəlsin darıxıram. mən isə qara qara fikirləşirdim gecələr birdən anam ölsə nə edəciyik , gizlində ağlayırdım . anamın ziyarətinə gedirdik ama orda içəri buraxmırdılar bu bir növ həbsxanaya bənzəyirdi, anamız ilə danışmaq üçün bir kabinəyə daxil olurduq, orda isə monitor var idi, o monitor vasitəsi ilə danışırdıq , anam çox solğun, əldən düşmüş görünürdü .
aonra atam başdadı bizi aparıb orda burda qoymağa, bir gün dostunun ailəsində, bir gün anamın tanışının, bibim oğlu və s. axırıncı dəfə bizi qoyub gedəndə çox pis olmuşdum, az qala arxasıyca qaçacaqdım ama etmədim.
anamın halı pis idi həkimlər heç bir qarantiya vermirdilər , öləcəyinə əmin idilər .ama necəsə bir möcüzəmi deyim, bəxtixudalıqmı hər nəysə onlardan biri baş verdi və anam əməliyyatdan sağ çıxdı .
bununla əziyyət bitmədi, anamın əsəbləri korlanmışdı ağrılardan.o qədər trimeperidin vurmuşdular ki, yazıq qadına (o vaxtlar bu dərmanın narkotik analgetik olduğunu əlbəttə bilmirdim) təsiri keçdikdən sonra anamı lomkalar tuturdu və əsəbindən səbəbsiz yerə bizi döyürdü .və əlbəttə ki, körpəyə baxacaq gücü olmadığından, o vəzifədə mənim üzərimə düşmüşdü.
həyatımın ən kabus dönəmləri idi. şükrlər olsun ki, bitdi.