42. o gəldi!
dünən tezdən hava limanına getdim. bir saat sonra təyyarə endi və mən gözləmə qapısının önündə dikilib qaldım. təxminən 40 dəqiqə sonra uzaqdan gördüm onu. filmlərdə eşitdiyim adamin mədəsində kəpənəklər uçması hadisəsini yaşadım. yaxınlaşdıqca ikimizdə gülümsəməyə başladıq. sonra möhkəm qucaqladıq bir-birimizi.

evə gəldik. normalda bir götlük yer olan mətbəximə ikimiz də yerləşdik. kofe içdik, ümumi həyat necə gedir suallarından sonra günün planını qurduq. standart turistik məkanlardan sonra beşiktaşa getdik, çarşıda esnaf lokantasında yemek yedik. sonra ortaköyü turladıq. sahildə göyərçinlərə yem atdıq. qayıtdıq taksimə çayın 2 lira olduğu ara pasajların birində çay içdik. söhbət etdik o köhnə günlərdən danışdıq, güldük.

ikimizin də ortaq fikirlərindən biri minimum pulla ən yaxşısını etməkdi. musiqiçilər üçün 20 lira xırdaladıq və istiklal caddesindəki küçə musiqilərinə qulaq asa-asa eminönünə gəldik. yavaş yavaş yağış yağmağa başlamişdı ama heç vecimizə deyildi çünki planda bir şey qalmışdı hələ. unkapanına səyyar plovcuya getmək. metrodan çıxanda artıq yağış güclənmişdi. nəfəsimizin buğlandığı bir soyuq hava var idi. plastik qab və qaşıqla yeyilsə də o səyyar plovçunun toyuqlu plovu ən yaxşısıdır istanbulda. metroya dönən yolda görmə əngəlli kürd bir musiqiçi var idi. yağışdan qorunmaq üçün bir çətir altında bağlama çalıb oğuyurdu. onsuz da islanmışdıq dayanıb qulaq asdıq. birdə musiqi bitəndə ayıldım ki, qucaqlamışıq bir-birimizi. musiqi dayanan kimi biz də normal vəziyyətə qayıtdıq. cibimdəki son 2 liranı da o musiqiçiyə verdim. evə döndük. 2-3 saat ordan –burdan danışdıq. amma əvvəlki kimi deyildi heçnə, ikimizin də bilmədiyi bir məsafə var idi aramızda. beləcə bu günü bitirdik. sabah qar yağış olmasa luna parka gedəcəyik. dünən gecə söhbət arası artıq sanki gənc deyilik demişdi. uşaq kimi əylənmək üçün luna parkı seçmişik.

bəlkə yenə yazdım günlük. 29.12.2015

bunu bu səhər yazdım, hələki hava soyugdu və yüngül yağış yağır. hazırlaşırıq luna parka getməyə.