22 yazar | 26 başlıq | 31 entry
yenilə | gündəm

#son entrylər 31 yeni entry

sözdə deyilən lakin praktik olaraq mümkün olmayan şeylər 8 içki içərkən dinlənəcək mahnılar 4 həyatdan bir anda soyudan şeylər 4 təkcə mənmi edirəm deyə düşünülən şeylər   rövnəq abdullayev 2 sözaltı etiraf   az bilinən azərbaycan sözləri 2 həyatdan bir anda soyudan şeylər 4 bob moses   we only write in english to this topic 2 be svendsen   filter bubble   #sözaltı art   bayram məmmədov   bardcore   gizem kurt   itsmesabi   johnny got his gun | kino   sözlük yazarlarının azarkeşlik etdiyi klublar 3 azərbaycan respublikasının mərkəzi bankı   endirim kampaniyasında olan kitab mağazaları   sözaltı günlük 2 stop making stupid people famous 3 sözdə deyilən lakin praktik olaraq mümkün olmayan şeylər 8 ən nifrət edilən insan tipi 3 nellie crain 2 formula 1 2021 sezonu   iş həyatında qarşılaşdığımız maraqlı hadisələr   sözaltı sözlük   din 2 abortdan sağ çıxan uşaq 2 yazarların linçə səbəb olacaq fikirləri   benjamin clementine   qatiq qaradi blet   i̇n la kech   yazarların hazırda düşündükləri   sexting   destroy dick december 2 love death and robots | kino   bakıkart   vagabond   başlığı açmağa tənbəllik edib sifariş vermək   masturbasiyada başqasını düşünməyin sevgilini aldatmaq sayılması   berserk | kino   sözaltı bot   əfsanəvi konsertlər   vinland saga   2021 dünya şahmat çempionatı 2 ləzzət edən mahnı sözləri   powerwolf   yasnaya polyana   yazarların favorit futbolçuları   insanı yoran şeylər 4 yazarların paylaşmaq istədikləri musiqilər 2 həyatın pox kimi olmasının ən böyük səbəbləri 3 bir ölkənin geridə qalmışlığını görmə yolları 2 murphy qanunları   insanın qorxduğu şeylərin başına gəlməsi   çay vs qəhvə 3 intihar edəcək adama məsləhətlər   patrick stewart | kino 2 childfree   maraqlı xəritələr 2 #sözaltı tarixçə   güldürən hadisələr   colors show   taksi sürücüsü ilə yaşanan dialoqlar   ata demirer | kino   ördək sindromu   ən bəyənilən kemal sunal filmləri   yeni yazar olanlara məsləhətlər   yağlı dəri tipi   azərbaycanda kişi olmaq 2 hadigro   düşün ki o bunu oxuyur   yeni il ab-havalı film və serial bölümləri | kino   host 2 elraenn 2









sözaltı günlük



facebook twitter əjdaha lazımdı izlə dostlar   mən   googlla
dünənin ən bəyənilənləri - keçən ayın ən bəyənilənləri - sözaltı sözlük - sözaltı etiraf - sözaltı sözlük üçün tövsiyələr - yazarların hazırda düşündükləri - keçən ilin ən bəyənilən entryləri - daad - sözlüyü sevmə səbəbləri
başlıqdakı ən bəyənilən yazılar:

+53 əjdaha

189. neçə gündü ürəyim partlayır, yazmasam olmaz. fikirlərimi ifadə etmək üçün daha uyğun başlıq da tapmadım, bura yazıram.

bir neçə gün əvvəl səngərdən olan videoda əsgərlərimiz arasında belə bir dialoq keçir:
+əziyyətiniz yerdə qalmasın.
-a.y.e jizn voram!
+zəhrimar, a.y.e-nin yeridi?
-şəhid olanda bu videonu paylaşacaqlar e mədəni olun.
+onsuz da mahnı qoyacaqlar da.
-hə, mahnı qoyacaqlar.

bir neçə gün əvvəl tanış qızlardan biri bu videonu whatsapp statusunda paylaşıb altdan o gülməkdən gözündən yaş gələn smileni qoymuşdu. mən isə videoya baxanda ürəyim ağrıdı. gör nə gündəyik ki, əsgərimiz deyir "onsuz da mahnı qoyacaqlar da". məncə gülməli deyil, əksinə çox ağır cümlədi. ölümü gözə alaraq cəhbədə vuruşursan və şəhid olsan ailəndən başqalarının sadəcə reyting xətrinə şəklini, videonu paylaşacağını bilirsən. vallah, çox acınacaqlı durumdur e. iyrənirəm artıq reyting xətrinə şəhidlərimizin, hərbçilərimizin, yaralılarımızın şəkil və videolarından istifadə edən bu cəmiyyətdən. sözün əsl mənasında ürəyim bulanır belə insanlardan. 2-3 dənə eyni mahnı, şəkillər, sonra da tiktokda, instada reyting güdmək.
uzaq tanışlarımızdan biri müharibə vaxtı itkin düşmüşdü, cəmi 19 yaşı var idi. ailəsi bütün xəstəxanalara, cəbhə bölgələrinə səs-soraq salmışdı təki sağ tapılsın deyə. 5 gün əvvəl nəşini gətirdilər, mühasirəyə düşüb şəhid olublar bir dəstə. səhərsi gün anamın telefonunda statuslara baxırdım. ambulansdan tabutu düşürəndə ətrafda 2 cürə insanlar var idi; göz yaşıyla ağlayan yaxınlar və əlində telefon, yaxşı çəkmək üçün bir-birini ayaqlayan iyrənc insanlar. hara gedir bu cəmiyyətin axırı?! dşünməkdən ağlımı itirəcəm. dərmanlar əsəblərimi sakirləşdirir amma kədərə heç nə etmir.

+42 əjdaha

40. sevgili günlük,
bugun bir mesaj aldım ‘hey dear, i ll be there tomorrow, for 3 days. can u host me? (sabah 3 günlük istanbula gəlirəm, məni qonaq edə bilərsən?)
bir 5 dəqiqə mal kimi baxdım mesaja, sonra cavab yazdım. ‘of course, with great pleasure’ (məmnuniyyətlə). bu insan mən avropada olarkən birlikdə unudulmaz günlər keçirdiyim insandı. üzərindən 4 il keçib. arada-bir salam sağol tipli yazışmalarımız olurdu amma ən son 4 ay əvvəl yazmışdı mənə. ekrana mal kimi baxma səbəbim biraz qarışıqdı sözlük. mən yazım sən təsəvvür et sözlük. atasının böyük bir şirkəti də olsa öz pulu ilə yaşamağa qərar verən bir əndəlüslü, savadlı, dünyagörüşlü qız. otostopla şəhər-şəhər gəzmişik, qalmağa yer tapmayanda və ya couchsurfingdəki hostla son anda əlaqə yarada bilməyəndə vağzallarda yatmışıq, evsizlərlə birlikdə şərab içmişik səhərə kimi, son pulumuza aldığımız yemeyi paylaşmışıq, eyni şüşədən pivə vurmuşuq pulsuzluqdan, qatara biletsiz mindiyimiz və cərimə ödəmək istəmədiyimiz üçün çölün düzündə vaqondan düşməyə razı olmuşuq ən yaxın qəsəbəyə nəfəs kəsən istidə 3 saat piyada getmişik. sonda ayrılanda isə dramsız falan sadəcə ‘i ll never forget these days’ (bu günləri heç vaxt unutmayacam) deyərək vidalaşdıq. indi onun sevgilisi var. mən isə yenicə həyatımın götünü-başını güclə yığışdıra bilmişəm. nə olacağını bilmirəm amma birinci sinfə gedən uşaq kimi həyəcanlıyam günlük. sabahı iplə çəkirəm. yəqin ki ardını yazacam sabah.

+41 əjdaha

354. Meeeeeeeeooooow-* Həyatımın ən dinc günlərini yaşayıram, deyəsən. Qəribədir. Mən Həmişə ona çatım, buna yetişim, hər şey yolunda olsun qaçaqaçında olmuşam, indi-indi anlamışam ki, hər şey mənim əlimdə ola bilməzmiş, hər şeyi mən həll edə bilməzmişəm, hamıya çata bilməzmişəm, sevdiyim hər kəslə çevrələnə bilməzmişəm, o itkilər olmalıymış, o hadisələr yaşanmalıymış.

Əslinə qalsa, 1 aydır heç işləmədiyim qədər Ağır rejimdə işləyirəm, gələcək planlarım üçün çabalamağı, ailəmlə, dostlarımla vaxt keçirməyi yadırğamamağı da işə qatarkən günüm uçub gedir, həqiqətən, uçur, bir də gözümü açıram ki, yerimdəyəm, gözümü ovuşdura-ovuşdura qalmışam, həddən ziyadə yoruluram, ancaq illərdir bu qədər rahat, fikirsiz, mum kimi yatdığımı xatırlamıram. Həmişə çox tənə etdiyim, qınadığım "robot insan" anlayışım, qərəzim vardı, artıq qınadığım o robot insana çevrildiyimi düşünürəm bəzi situasiyalarda yeni tanıdığım insanlara qarşı. Açığı, az-maz da qansızlaşmışam, heç nəyə təəccüb etməməyə başlamışam, Bir yandan Gözləntilərimi minimuma endirmişəm, ailəm, dostlarım daxil heç kimdən nəsə ummamağa səy göstərirəm.
Münasibətlərimi idarə etməyə çalışmaq əvəzinə, azad buraxmışam, dəyişdirə bilməyəcəyim şeyləri dəyişdirmək üçün çabalamıram, bəlkə də, bu səbəbdən ilk dəfədir həyatdan bu qədər zövq alıram, ala bilirəm, arxa fonda azərbaycanda daimi streslə yaşamaq, bərbad bir sistemlə başa çıxa bilmək cəhdləri, cəmiyyətlə "öz aləmində" mübarizə, boğaza qədər yığan ədalətsizlik və məişət problemləri olsa belə, anı yaşaya bilirəm, bəzi günlərdə gülməkdən ağzım ağrıyır, gözümdən yaş gəlir, hər şey gülümsədir, güldürür məni, dayanmadan danışıram. bəzi günlərdə ağzımı açmağa heyim olmur, elə əlimi çənəmə qoyub nəyisə, kimisə dinləyirəm, ancaq əvvəlki kimi paralamıram özümü, problemsiz keçirdiyim hər ana görə içim tərifsiz bir rahatlıq duyğusu ilə dolur.-*


Bir dəfə fizika müəllimim yaxın dostunun ölümü haqqında danışanda 58 yaşında ölən dostunun baş daşında sadəcə 2 il yaşadığını * yazmağını və dostunun yalnız o 2 ildə, həqiqətən, yaşadığını, nəfəs aldığını, həyatdan zövq aldığını hiss etdiyi üçün belə vəsiyyət etdiyini demişdi, çox təsirlənmişdim, hədsiz məntiqli gəlmişdi, "görəsən, mənim də elə günlərim olacaq?" Deyə elə hey düşünürdüm 7-8 ildir. indi isə Hardasa, hardasa o günləri yaşamağa başlamışam. -*
Bir az da danışsam, nil karaibrahimgilə dönəcəmdfggg. dingişləşmişəm, amma sözün poetik forması ilə desək, yaşamağı öyrənmişəm-*

+42 əjdaha

253. Bu başlığa yazacağım ilk entrydir, deyəsən, bu 6 ildə, Enerji alan, əsəb pozan, Pathetic.

Sonsuz döngüdür bu, meow.
Bayaq mamamın analizlərinin cavabı gəldi. Pozitiv gəlmişdi. Dafuq? içimdən nəsə qopub, qırıq-qırıq olmuşdu, elə bil, ehtimal da daxilində deyildi axı. Keçən il ilk dəfə öyrənəndə daha möhkəm idim, çünki təcrübəsiz idim, onu həm psixoloji, həm fiziki nə dərəcədə incidə bilər anlamırdım.
həkimə bərabər getmişdik ilk dəfə ağrıları başlayanda, həkimləri bilirsən də, şübhələndiyi şeyi tak deyə vurur üzünə, gözləmir ki, məyus olarsan, xəstəyə pis təsir edər. Realistic. Onda demişdi, serviksdən şübhələnirəm deyə, analiz mütləqdir, başa düşməmişdim tam olaraq nə deyir, Sonra serviks xərçəngi dedi, dondum qaldım. Xalam bu xərçəng növündən ölmüşdü, o öləndə qıçım boyda uşaq olduğumdan zərrə xatırlamırdım prosesi, tək bildiyim genetik idi, anamın ana tərəfi xərçəngdən ölürdü, ata tərəfi ürək tutmasından. Ürək problemini mən yaşamışdım, xərçəng də mamada başlamışdı. sancısı təzə başlamışdı, ən azından biz elə bilirdik. Gec deyildi də ala. Sonra öyrəndik ki, serviks elə bir xərçəngdir ki, təzə-təzə başlayanda heç bir simptom görsənmir, yerini rahatladıb yayılmağa başladıqdan sonra simptomları özünü büruzə verir.

Böyümüşdüm. insan 4 aya necə böyüyə bilərmiş bunu görmüşdüm prosesi atladandan sonra. Ya da atlatdığımı düşünəndən sonra. Anama ana olmağa başlamışdım, sevgilimdən ayrılmış, dostlarımı ətrafımdan uzaqlaşdırmış, bütün həyatımı anamın üzərində qurmuşdum. Qardaşım və atam məndən qatbaqat həssas idilər, atam dayanmadan o olmasa nə edərik deyə şikayətlənirdi, Qardaşımın da bir küncdə ancaq siqaret çəkməsini görürdüm. Arada gəlib bala pişik kimi başını çiynimə qoyub, güclü olaq deyirdi, mən də çabalayacıq deyib söhbəti dəyişdirirdim. ilk dəfə dəqiq nə olduğunu 16 iyulda öyrənmişdim, bircə dəfə o gün ağlamışdım ətimi kəsirlərmiş kimi, sonra özüm özümə də möhlət vermirdim pis düşünəm deyə. "Nemes", "qansız" adlandırılan tipə çevrilirəm belə məsələlərdə. Bütün evi idarə edirdim, gecə-gündüz anamla idim, 3 saata endirmişdim yuxumu səhərə yaxın çox pis olurdu deyə, ağrıdan rəngi yaşıllaşırdı, qarnını tutub zarıyırdı, gözümün önündə anam əriyirdi.
bilirdim ki, bir dəfə özümü salsam, bir də özümə gələ bilməyəcəm, eqoistlik edə bilmirdim, daha da sırtıqlaşırdım, enerjim heç bitmirmiş kimi davranırdım, güldürməyə, başını qatmağa çalışırdım, 20-li yaşlara gəlib, hər cür yemək bişirməyi onda öyrənmişdim. O gündən bu yana 6 ay keçib, hələ də bir dəfə olsun şikayət etməmişəm o yük Qarşılığında, etmərəm də. Şikayətlənməyi xoşlamıram. Nəyisə dəyişdirmir. Prosesi bu qədər çılpaqlığı ilə danışdığımı belə xatırlamıram kiməsə, indi-indi. Əşi e.

Xalam və xalamqızı həkim olduğundan həkim barədə böyük bir problemlə rastlaşmamışdıq, soraq edirdilər, tapırdılar, bir-iki rüşvətxor azik həkimlərlə qarşılaşdıq, nəhayət, sonra türkiyədən həkimlə müalicə almağa başladı anam. Ağrılı idi. Sözün əsl mənasında. Dəfələrlə smear testləri, analizlər verirdi, canından can alırdılar. Ərimişdi, yorulmuşdu, səbirsiz idi, o can ağrısıyla dözə bilmirdi bəzən. Qəribəsi o idi ki, mən necə ona qıymayıb hiss etdiklərimi gizlədirdimsə, o da mənim yanımda eynisini edirdi. Nahaq yerə bu qədər çabaladığımı, həyatımda biri olarsa, prosesi daha yaxşı yola verəcəyimi düşünürdü, ancaq öz həyatını qur deyə məsləhət verirdi. Hamısını zarafata salırdım, gah yaxşı, onda səni belə qoyub kəndə gəlin qaçacam zarafatları eləyirdim, gah sən sağal, nə vaxt desən evlənəcəm deyirdim, deyirdim də deyirdim.
Həmin dönəm Ayaqüstə ölürdüm, xroniki yorğunluq, 2-3 aya 7-8 kilo arıqlamaqdan savayı kiminləsə danışanda hiss etməzdi ağır şeylər yaşadığımı, oturub yaşadıqlarımı danışmırdım, harasa ya kiməsə yazmırdım, kiməsə yanaşmağa icazə verməmişdim, zəif görünməklə bağlı komplekslərim var idi. Haillucifer xaricində. Məsafəsi uzaq, ürəyi mənə yaxın idi.

Sonda sentyabr gəldi. sentyabrın ortası anam əməliyyat olundu, əməliyyat uzun keçmişdi, şişi də götürmüşdülər, bitmişdi illət. Daha ağrı krizləri qalmamışdı, əməliyyat sonrası dərmanlar, bəzi sistemlər, qısaca, dərmanlı müalicə qalmışdı. Əminliklə bitmişdi deyirdilər. Əminliklə.

Mən uçurdum da, Uçurdum. dişisini sahiblənmiş erkək pişik özgüvəni var idi üzərimdə. Simurq quşu romantikasına enmişdim yenə. Görürsünüz ala, xərçəngi də bitirmək olarmış, anamın xərçəng olduğunu bilən bütün qohum-əqrəba ilə ürək dolusu ilə danışırdım, gülüşürdüm. Bu gülüşə də sıçdı sonra ölkə, 2 həftə sonra Qardaşım getdi müharibəyə, birtəhər onun da öhdəsindən gəldik, sağ və salamat qayıtmışdı. Sonra virusa yoluxduq. Drama eləmək istəmirəm, yaşayanlar bilər, psixoloji çöküntüsü dəhşət idi hər şeyindən savayı, mən sırtıq kimi yenə özümə imkan vermədim düşməyə.
Hamısını dalbadal yaşamışdım deyə əslində çox yorulmuşdum, fəqət imkanım, vaxtım yox idi göt çevirib yatmağa, hər şeydən əlimi üzməyə, rahat-rahat yaşadığım şeyləri götür-qoy etməyə, qəbullanmağa ya üsyan etməyə, şikayətlənməyə. Dözə bilmədiyimi görəndə elə girib Sözlüyə per aspera ad astra başlığını yazıb özümə təsəlli vermişdim elə boş-boşuna. Fevral da belə getdi.
Mart ayı tamam fərqli idi, ay boyunca tələsirdim harasa, axır təhsilin əlin-ayağın yığmış, işə girmişdim, pişiyim sağalmışdı, türkiyədəki və əsgərdəki ən yaxınlarım qayıtmışdı, bərabər qəşəng vaxt keçirirdik, boş vaxtımı kitab evlərində ya bukinistlərdə keçirirdim, qardaşımla məhləmizdəki evsiz pişiklər üçün ev düzəltmişdik, görəndə xumarlanırdım, heç kəsin sağlıqdan yana problemi yox idi. Axarında idi həyatım, qəşəng idi -*

Bu həftənin əvvəli həkim dedi analiz verməlisiniz, qorxulu deyil, fərah tutun içinizi, pap testi hər qadına bir ildən bir edilməli gərəkən testlərdəndir, mən də unamırdım, açığı, test anormal çıxar deyə. Heç kim unamırdı onsuz. Surprise, motherfuckeeeeeeeeeeer.
Uzun sözün qısası, yenə sınanıram. Dram, dəyər, həyat anlayışım da münasibət anlayışım kimi göt-baş olmağa başlayıb. Bu səfər heç bir romantikaya enə bilmirəm, mənən ucalacıq, ulduzlara çıxacıq deyə bilmirəm, Girən Girir elə-*

+37 əjdaha

300. bir neçə həftə bundan əvvəl riskli bir qərar vermişəm. indiyə qədər sadəcə "junior" səviyyədə işlədiyim peşədə "lead" səviyyədə işləməyimlə bağlı təklif gəlib. mən də qəbul eləmişəm. açığı belə bir təklif necə gəlib bilmirəm. cv belə göndərmədiyim şirkətdi. kimsə cv-mi yönləndirib bura. iki intervyuya da ciddi yanaşmadan getmişəm. tutar qatıq tutmaz ayran söhbəti. belə bir iş üçün təcrübəmin az olduğunu düşünürdüm. amma hər ikisi uğurlu alınıb.
öz komfort zonamdan kənara çıxmışam. indiyə qədər heç vaxt tək başıma işləməmişəm. həmişə kiminsə tabeliyində olmuşam. onlar tapşırıblar mən də eləmişəm. hətta dünənə qədər belə idi. indi isə tək başımayam. nə varsa mənim məsuliyyətimdədi. bilmədiyim şeylər deyil amma məsuliyyəti biraz qorxudur. əgər alınsa, məndən razı qalsalar özüm üçün böyük bir addım atmış olacam. gələcəkdə rahatlıqla "lead" səviyyədə işlədiyimi deyə biləcəm. amma tam əksi olsa nə bok yeyəcəm bilmirəm.
bu gün ilk iş günümdü. kompüterin qabağında qurcalanıram səhərdən. güman eliyirəm əlimə-üzümə bulaşdırmaram. bir ay sonra update entry-si girəcəm.

+37 əjdaha

292. Konnichiwaaaa! Sözlüyün ən absurd, ən əttökən entrysin yazmağa gəlmişəm, günlük, bu isti yay gecəsində...*
(#322835):
Mamam sağdır, bir neçə gün əvvəl əməliyyat da olunub, y a ş a y ı r ı q, günlük. -*
Bizim məstan yazarlar arasında kiçik bir anlaşılmazlıq olub, Ya da mən hansısa qatıq ruh halımla yazdığım entrydə qatıqcasına izah eləmişəm hər şeyi. Açığı, bilmirəm, yaman huşsuzlaşmışam, pişiyimin neçə dəfə yemək yediyini saymağı unuduram, kaktuslarıma su verməyi, saçlarıma baxım eləməyim deyə saçlarımı da kəsmişəm.. artistlik eləməyim, çox da uzun deyildilər haha. Unutqanlaşmışam bir az. Amma 3 ay əvvəl ağır doza drama kasdığım xatirimdədir. Nə deyim, gülmə qarışıq utancaqlıq bürüdü içimi ki, meowlar mamamın öldüyün düşünüb kiçik, anlıq çorta gediblər. Sağıq, əziz pişik xalqım!
Tribunada gic-gic danışan müəllim kimi hiss eləyirəm özümü, şitləşməyim..
Yesterday is gone.

+37 əjdaha

204. gəlmişəm sənlə sevincimi bölməyə, əziz sözlük.
bu gün qardaşım cəbhədən evə qayıdıb. özü də sağ-salamatdı!

gördüyüm hər adamı öpüb qucaqlayasım, şirinlik paylayasım var. bu nə həsrət imiş mən çəkirmişəm və bu nə xoşbəxtlikdir mən yaşayıram, ilahi?!
səndən arzum budur ki, illər sonra yaşadığımız bu ağrı-acı, qürur dolu sevincimizə dəymə, bunu bizə çox görmə. və mümkünsə bizə bir də müharibə yaşatma. bizi keçdim, bizdən sonrakı nəsillər qəlblərində vətən, torpaq, ata, qardaş həsrəti ilə böyüməsin. yaşamasınlar bu hissi..
və əgər həqiqətən varsansa, bu dəqiqə içində olduğum, içində olduğumuz xoşbəxtliyin memarı olan 2877 şəhidin* yerini rahat et, torpağını nurla doldur, 5000-ə yaxın yaralının dünyasını ən rifahlı hala gətir. yaşayacağım nə xoşbəxtlik, nə sevinc varsa, hamısını al, onlara ver. itkin və əsir düşmüş əsgərlərin isə ailələrinə səbr ver, onları tez bir zamanda qovuşdur...

hə, günlük, müharibə bitibmiş, torpaqlarımız alınıbmış və mən bunu qardaşımın gəlişi sayəsində indi görürəm, eyforiyadan indi ayılıram sanki.
qələbəmiz mübarək!

+31 əjdaha

347. dünən yenə göt günündəydim. indi də dünənin tüstüsündəyəm.
hər dəfə dibə vuranda ayıldığım yerlər sahibinin kim olduğu naməlum evlər və otaqlar olur yaxından eşidilən dəxlisiz gurultulu dialoqlarıyıla. ətrafımda heç kimi görmürəm mənə doğma gələn. gördüyüm sadəcə illərcə onlar mənim dostum deyil deyə özümə inkar etdiyim avaralar olur. ama orda olurlar. mən nə qədər inkar etsəm də əslində onlardan başqa heç kimim yoxdur və onlar elə mənim dostlarımdır. bütün pis vərdişləri, aludəçilikləri, narkotikləri, uzun monoloqları, intriqaları, intizarları, səmimiyyətləri və bütün yalnızlıqlarıyla. bizi birləşdirən də elə yalnızlıqlarımız və qaçdığımız keçmişimdizdir yəqin. ən pisiysə gələcəyindən qaçmaqdır. sabahın olmaması üçün hər şeyi edirsən. ki, mən son illər gələcəyimdən qaçmaqdansa gələcəyimə doğru qaçmağa çalışıram. və yenə həmişə etdiyim sədaqətsizliyi edərək mənə qoşulmaq istəməyən köhnə dostları unutmağa çalışıram. ama sonra göt günündə eyni otaqda ayılanda anlayırsan, sahib olduğun tək ailən olduqlarını. səni bütün əksik və artıqlamalarınla qəbul etdiklərini.
həmişə qaçmağa çalışıb sonda uzaqlaşdığım keçmişimə qayıdıb geri qalan az saylı illərdə mənə doğma olmuş köhnə insanları tapmaq istəyirəm. son illərində onların yanında olmaq istəyirəm. onun üçün belə çox gecdir kimi hiss edirəm. atamla heç vaxt normal iki insan kimi vaxt keçirə bilməmişik. keçən il bacımın yazdığı mesajda atamın anasının vəfat ediyini oxuyanda nə hiss etməli olduğumu bilmirdim. qəzəb və kədər. o qədər uzaqdayam ki bəzən hisslərimin belə süni olub olmadığından əmin olmuram. bir gün o mesaj ya zəngin "atanı itirdik" deməsindən çox qorxuram.
bütün illərcə getdiyin o uzun yollar, keçdiyin əngəllər və dözdüyün ağrıları bir kənara atıb gerimi dönmək, yoxsa daha çoxuna da qatlanacağını bilərək yola davam edərək gələcəyinimi seçmək. bəlkə də hər şey yolunda getsə gələcəyin bitdiyi yolda keçmişinlə üzləşəcək ya barışacaqsan.
mənə elə gəlir ki qırıla-qırıla gedirik. ama yaralarımıza basdıqlarımız duzlar bizi daşa çevirir.
ata fiquru həmişə dağ adam olaraq adlandırılır. dağlar isə balaca daşlardan ibarət olur. minlərcəsi. bəlkə də ata olacaq yaşa gələndə o qədər daşlaşmış olursan ki artıq sənə heçnə təsir etmir. qəhrəmanların hissləri olmur, məqsədləri olur. həyatda qalmaq - ya da həyatda saxlamaq.
mən həyatda qalmağı və həyatda saxlamağı seçmək istəyirəm. ya da artıq seçmişəm illər əvvəl. iniharın beşiyindəykən neçə payız əvvəl, indi həyatımı nə vaxtsa sonlandıracağımı heç düşünmür ya da istəmirəm belə. görüləsi çox işim var.
bəlkə acgözəm, ya da qəhrəman.

+31 əjdaha

289. Məhləyə hər dəfə girəndə uşaqlar arxamca "geeey!!" qışqırırdı. Nəhayət dözə bilmədim və yaxınlaşıb dedim ki, "uşaqlar, gey yox, panseksual. Gələn dəfə panseksual qışqırın".

Əslində günah məndədir, təzə evə köçəndə gərək qonşulara özünü təqdim edəsən.

+39 əjdaha

90. sözә hardan başlayım bilmirәm. bayaq mama zәng edib ağlayaraq "sәnә inanıram" dedi. qәribәdi, heç nә hiss etmәdim. kupalnikdә şәklimi görüb, deyir başımızl aşağı edәcәk şey etmәzsәn bilirәm ama qoyma. kәnddәn getmisәn, camaatın ağzına söz vermә filan. camaatın ağzına soxsunlar deyә bilmәdim. niyә kimsә nәsә deyәr deyә yaşayıb özümüzü çәrçivәyә salırıq anlamıram. (( niyә valideynlәrim mәnim hәyatıma, etdiklәrimә, qәrarlarıma dәstәk olmaqdansa, başqası nә deyәr deyә düşünür?! sәnin yaxşılığın üçün deyib öz dediklәrini etmәmi istәyir, axı niyә?! bu mәni sizdәn uzaqlaşdırır, әziz anam. kimsә soruşanda ki, evә darlxırsanmı? - hә deyә bilmirәm. amma adam dәyәr verdiklәrinә darıxmalı deyilmi?! mәn darıxmıram. çünki gәlәndә sıxırsız mәni. başa düşürәm, ayrı ayrı zamanların düşüncәlәrinә sahibik ama mәn sırf siz pis olmayın deyә mentalitet adı ilә hәyatımızı sikәn qanunlarınıza indiyәdәk riayәt etmişәmsә, siz dә әn azından mәnә hörmәt edin. qәrarlarıma, istәklәrimә vә yaşantıma. onu etmәz, bunu etmәz deyib boynuma qoyduğunuz boyunduruqlar әzir artıq mәni. bacarmıram anlayırsız?! sizi üzmәk istәmirәm, qarşılığında isә mәnәvi cәhәtdәn çökürәm. düşüncә tәrzinizi dәyişә bilmәrәm, bilirәm. ama mәn dә özümdәn, türklәr demiş, ödün vermiyәcәm.

o etmәz dediklәrini etmişәm, ay mama. nәsә inad olsun deyә yox. bilmirәm niyә, ama mәn sәnin arzularındakı qızın deyilәm artıq(( hәmişә despot tәrzdә nәsә bәyәnmәdiyin şeyi deyәndә gәrәk mәnim tәrәfimdәn dә baxaraq mәslәhәt kimi deyәrdin. heç xatırlayırsan nә vaxtsa dәrdlәşdiyimizi?! mәn xatırlamıram. sәnә sirrimi dediyimi?! bunu da xatırlamıram. kitablarda oxuyuram ailә daxili münasibәtlәri, uşağınıza necә dәyәr vermәli, ona hörmәt etmәli, fәrd kimi böyüdüb öz qәrarını vermәsi üçün seçim etmә şansı yaratmalı olduğunuzu. demirәm sevmirsiz. üstümdә әsirsiz anlayıram. sadәcә o dövrün uşaq yetişdirmә dәyәrlәri fәrqli olub. biz isә 90-ların hәr şeyin keçid dövrünә düşәn "natamam gәnclәrik". nә sovet tәrzi konservantıq, nә dә avropa tәrzi tam müasir. hәr bir halda mәn uşaqlarımı sizin bizi böyütdüyünüz kimi böyütmәyәcәm amma..

son olaraq, mama, nә qәdәr dә özüm bilәrәm, öz hәyatımdı desәm dә özlüyümdә, gәlәndә üzünә hәr baxdığımda ümidlәrinin doğrulmayacağını bilәcәm, sәn isә hәr şeydәn xәbәrsiz olacaqsan. bu yәqin ki, sizә qarşı son mәnәvi yüküm olacam, hәm dә әn ağırı...

+29 əjdaha

278. "Analar günü". Bu gün Elə də ciddi hansısa xatirə oyandırmır. 3 ilə yaxındır anamla mübahisə etmədən keçirdiyimiz tək-tük günlər istisna heç bir günü xatırlamıram. Bir çoxunuzun yetkinlik dövründə başına gəlir, yəqin - saysız, hesabsız və səbəbsiz mübahisələr. Bizdə isə mübahisələrin həmişə bir səbəbi olub. Hər zaman bir səbəb üstündə evdəki sükutumuzu pozmuşuq. Əslində mənim üçün elə də mübahisəli səbəb deyil, lakin anam üçün bunun ağırlığını anlaya bilirəm. 11-12 yaşlarında balaca bir bədən oturub kompyuterin qarşısında, yenicə qulaqdan dolma söhbətlərlə "duduş", "amcıq" sözlərini eşidib... maraqlıdırsa biraz sizə ilk dəfə sekslə tanışlığımdan danışım;

Həyətimizdə oğlan (?) uşaqları ilə oturub söhbət edirdik, hardasa 9-10-11 yaşımız olardı. Məhlənin böyük idarəçi erkəkləri bizə yaxınlaşdı və bizi insanlardan kənar yerə toplayaraq ilk dəfə seksuallığımızla tanış olmamız üçün qeyri-peşəkar bir addım atdılar. "Siz bilirsiz sekis nədi?" deyərək başlayan o cümlənin davamını "sikinizi soxursuz qızın götünə" deyərək davam etdirdilər. Ətrafı gülüş sədaları bürümüşdü, heç nəyə güldüyümüzü də bilmirdik, sadəcə ilk dəfə açıq şəkildə "sik-göt" sözləri eşitmişdik deyə hamımızı gülmək tutmuşdu. Klassik olaraq bu sözləri ailələrimiz bizə "dal, qabaq" olaraq senzuralayıb verirdi. Onlar isə bizi sakitləşdirərək "əə, biraz yavaş, eşidəcəklər" deyərək allaq-bullaq fikirlərini yeritdikləri bəs deyilmiş kimi bir də bizə bunun necə "əhəmiyyətli sirr" olduğunu göstərdilər. Onların reaksiyası elə idi ki, elə bil qeyri-qanuni iş görmüşük, amma bu işin elə də kiməsə ziyanı yoxdur. Lakin kimsə eşitsə bizi poxa sala bilər. Davamında bir homosapiens olaraq araşdırma marağım oyandı və əlimə indi ekranı yanmış olan kompyuterimizi alaraq "duduş", "amcıq" yazaraq axtarış etdim. Belə-belə artıq məşhur porno saytları və pornoqrafiya ilə tanış oldum. Beləcə videoları izlədikdə əllər yavaşca ben10 loqolu şortikdən içəri daxil olur, daha sonra narin əllər başlayır bədənini kəşf etməyə - hər nöqtəsinə qədər incələyirsən. Bəzən günlərlə, bəzən də illərlə vaxtın gedir. Evdəki insanların ardından qapını kilidləməyi gözləyirsən. Elə ki, qapı kilidlənir, içindəki kəpənəklər uçuşaraq səni kompyuterə tərəf sürükləyir - hansımız yaşamamışıq ki? Daha sonra masturbasiyaların əslində nəyi istədiyini ortaya çıxarır. Məndə də belə idi. Bir müddət sonra əslində elə də "qafqazlı kişi" olmadığını öyrənirsən. Seksuallığının "ənənəvi" olmadığını öyrənirsən. Nəyi yaxud kimi istədiyini bilirsən. Bunu bilmək sənə xoş təsir edir, amma sirrin sadəcə sənə və sənin kimi petuxlara məlum olduqda. Kiməsə "petux" demirəm və başa düşürəm ki, insanların bu sözlə çox ciddi travmatik xatirələri var, lakin bu məni incitmir. Vaxtı ikən çox təsir etmiş ola bilər, amma indi etməsinə mən icazə vermirəm (və ya verə bilmərəm). Hər gün məktəbin 3-cü mərtəsinə doğru addımladığım pilləkənlərdə arxamca çığırılan o sözdən bəlkə mən də iyrənməliyəm, hər çiynimə vurulan zərbədə, üstümə olunan hücumlarda, hər tinə çağırılanda ya da bıçaq çəkiləndə səsləndirilən həmin ifadələrdən nifrət etməliyəm. Təsəvvür et, 13-14 yaşlı uşağın üstünə bıçaq çəkilməsi nədir? Düşün, qapalı sosial mediya hesablarından şəkillərinin yayılıb üstünə oxuduğu məktəbin, qaldığı yerin yazılaraq paylaşılması nədir? Və sən bunu gizlətməyə çalışırsan. Onların üstümə getmək yerinə tək qalmağa çalışırsan. Çünki ailən bilsə artıq onların da gözündə patentləşdirilmiş "qoluboy" olacaqsan. Kimə şikayət edəcəksən ki? Polisin səni qoruyacaq? Ya ailən çıxıb "uşağım zor edib" deyəcək? Əlbəttə heç biri. Sadəcə ailən onların qarşısına keçib öz metodları ilə səni qoruyacaq - səni gizlədəcək, onların gözündə əsil pəhləvan kimi göstərməyə çalışacaq, bəlkə də həmin o "sirri" təkrarlasalar onları fərqli üsullarla təhdid edəcək. Sən isə artıq həm ailənin, həm də qaqaşların gözündə petux olaraq qalacaqsan. Belə ki, mən bu sözə nifrət etmirəm. Guya etsəm nəyi dəyişdirə biləcəm? Ancaq özümü daha çox incidəcəm, ən salamatı sözün iqtidarını öldürmək, onları silahsız qoymaqdır, əziz və əhəmiyyətli "petux" olaraq damğalanan şəxslər. Mən də sadəcə bunu edirəm. Anam isə hər zaman bununla üzləşir - oğlunun hər gün bu ifadələrə məruz qaldığını bəlkə də bilir, amma nə etsin? Qohumlar hər gün qaxınc olaraq istifadə edir, bəlkə də iş yoldaşları ona övladı haqda hansısa səfsəfələri sayıqlayır. O isə məğrurcasına "Yox! Mənim mənim oğlum əsl kişidir!" deməyə davam edir. Mən valideynimlə çox dirəşməyin tərəfdarı deyiləm, onun təbiəti tamam başqadır. Anam hər şeyi idarə etməyə çalışan, ömür boyu işləmiş, həyatının tək məqsədini ailəsinə baxmağa fokuslamış və həyat oldaşının söz-söhbətləri bəs deyilmiş kimi bir də xəstəliyindən sonra bu yükü iki qat artmış olan biridir. Ona gender-mender, nə bilim, hansısa petuxun keçib qabağına oturub terminlər toplusu ilə danışması maraqlı deyil. Heç buna vaxtı da yoxdur, çünki oturub Əlinin "səfsəfəsini" dinləsə işə getməyə nə vaxtı qalacaq, nə də psixologiyası imkan verəcək. Psixiatra gedirdim, bilirsiniz nə oldu? Gedib həkimdən soruşur ki, "içəridə nə danışdınız?" Həkim isə söhbəti deməyin etik çərçivəyə uyğun olmadığını dedikdə mənə deyir, "pulu mən vermişəm, niyə mənə demirsiniz?" Ahahaha. Hələ ailə terapiyasına-zada gedirik guya. Əşşi terapiya hərləyəndi? Yaşlı-başlı qadındır, imkan ver nə istəyir desin də. Söysün, qışqırsın - istədiyi kimi. Onsuz bu yaşdan sonra nə isə dəyişəsi deyil. Mən isə yaşamağa davam etməliyəm. Necə ki, bəzən dostlarım, sinif yoldaşlarım, ya da sevdiyim insanlar məndən uzaqlaşdı, həmin pilləyə çatdıqda zaman ailə məsələlərinə də təsir edəcək. Bəlkə də hər şey xəyal etmədiyim kimi gözəl olacaq? Demirəm, anam çıxıb əlində LGBTiQA bayrağı ilə düşük, sjw övladını müdafiə etsin, bu leveli hədəfləmək maraq dairəmdə də deyil. Amma bir gün anlamasına, içindəki hegemon hissləri qoyub danışmağa çalışmasına içimdə zərrə də olsa ümid var. Hər nə qədər dünən getdiyimiz qonaqlıqda hamının içində "Oğlumun Bayram Nurlu kimi olmasını istəmirəm" deyib ortaya qavno salsa da onu çox istəyirəm ahahah. Bu gün özü ilə danışmırıq, yəqin, axşam işdən gələndə də üstümə qışqırıb yeməyə çağıracaq. Sonra da dərmanlarımı içməmişəm deyə əsəbləşəcək, mən həftələrdir bizdə olan qonaqlara verdiyim otağıma set tutmur deyə çıxmaq yerinə, yan otağa -internetin tutduğu yerə keçib, əlimdə telefon, twitterdə yenə pox çuxurunda nələr baş verdiyinə baxacam, bəlkə də realda tanımasam da sevdiyim insanların iqtidar tərəfindən sıxışdırıldığını görüb bədənim titrəyəcək, Bayram Məmmədovun ölümünə baxıb təəssüflənəcəm, içim parçalanacaq. Anam da votsapdan bacıma səs ataraq ağlayacaq. "Artıq evdən gedəcəm", "o məni utandırır", "mənim oğlum yoxdur" deyərək ağlayacaq. Söhbəti nə qədər fırlatmağa çalışsan da hər şeyin mənim orientasiyamla bağlı olduğunu bilirəm. Bunu görməyəcək qədər gic deyiləm. Səni sevirəm, mənə olan basğını da sevirəm. Hər getdiyim yeri, dostlarımı birdən mənə nəsə olar deyə sorğu-sual etməyini də sevirəm. Söyməyini də sevirəm deyərdim, amma bu qədər osduraqçılıq etməyəcəm. Nə yaxşı ki, mənim anamsan. Biraz yola gəlimli olsan lap yaxşı olardı, amma eybi yox da, sənin şablon bəhanəndən istifadə edəcəm: mən səni doğmamışam ki, sən məni doğmusan! Buna görə də sakit otursam yaxşısıdır. Səni hər nə olursa sevdiyimi bilməni elə istəyərdim ki. "Ailə" anlayışım ənənəvi deyil, amma mənim anlayışım da sən də varsan. Özümdən asılı deyil də, çox istəyirəm axı səni. Nəysə, ala, düşüm aşağı yemək yeyim, yoxsa ölkədəki gey-paradı görmədən öləcəm. Analar günün mübarək, ana! Bəlkə də cis-heteropatriarxal iqtidar, monoseksist, fobik kütlə səni... ee bu paylaşımda terminlər olmayacaqdı. Yaxşı, ixtisar edirəm: Bu petux səni həmişə sevir!

+28 əjdaha

337. biraz dərindən düşündükcə özümü çox aciz və çarəsiz hiss edirəm.
əslində, yaxşıyam. amma həqiqətən yaxşıyammı, bilmirəm. özümü yaxşı hiss etməyimi içdiyim dərmanlara borcluyam. çünki, dərman içdiyim müddətcə daim havada oluram, overthinking etmirəm, düşünmə qabiliyyətim zəifləyir. dərman içdiyim müddət bütün gün yuxulu oluram, fikrim havada uçuşur, taqətim olmur heç nəyə. çox fikirləşib üzülmürəm deyə yaxşı olduğumu düşünürəm. deyiləm əslində. ayıq başla çox kreativ, daim nəsə axtarışında olan, hər şeyin içinə yetən məntiqli insan oluram. o gün dərman içməmişdim, cin kimi idim bütün gün, vaxtımı çox verimli keçirdim. saat 12-də yatmaq məcburiyyətində deyildim. hə, amma və lakin, düşüncələr yedi gəmirdi beynimi. ayıq başla daha depressiv oluram, çünki hər şeyə hərtərəfli baxıram, dərin düşünürəm. dərman içib başımı yastığa qoyanda 10 dəq keçməmiş yatıram. amma içməsəm yerin içində azı yarım saat eşələnirəm aq. gözlər yorğunluqdan yumulur, amma beyin oyaqdır, dəxlisiz fikirlər düşünür. keçmiş səhvlərim, gələcək qayğım, indinin çarəsizliyi yorur məni.
bilmirəm, dumanlı, ayıq düşünə bilməyən beyinlə özümü yaxşı hiss edim, ya hər şeyi ətraflı, məntiqli, ağıllı düşünən beyinlə depressiyada boğulum? çünki, dərmanı kəssəm yenə intihara meyillənəcəyimi bilirəm. yenə də arabir durduq yerə ağlımdan keçir. hər şey qaydasındadır oysa ki. sadəcə, bezginəm, qurtulmaq istəyirəm. həyatımdakı yaxşı şeylərə rəğmən. amma, yaşayıb yaxınlarıma, dostlarıma dəstək olmaq istəyirəm. dözə bilmirəm onların çöküşünə, heç nə edə bilməmək boğur məni. hamı əllərimdən süzülüb gedir, əlimdən heç nə gəlmir. onlara dəstək olmaq üçün özüm toparlanmalıyam. bəs özüm? bilmirəm. onsuz indi ölən deyiləm, elə haqqım yoxdur.

verdiyim ani qərarlara görə özümən qorxuram. bir an içində tamam gözlənilməz qərarlar verə bilirəm. elə bu gün oyandım, anidən düşündüm və çox önəmli qərar verdim özüm üçün. başlasam geri durmayım gərək, bütün gücümü ortaya qoyum. eybi yox, edərəm. belə önəmli, böyük addım qərarını bir neçə dəqiqə ərzində, yox yerdən verməyim, wtf da.
və fərqinə varmışam, etiraf edim. bacarıqsız olmağı, kimdənsə zəif qalmağı qəbul edə bilmirəm. özümə əsəbiləşirəm. başqasının uğurlarına paxıllıq etmirəm, əsla və əsla. paxıl insan olmamışam heç vaxt. sadəcə, "niyə bacarmırsan, nell?" Deyə özümə əsəbiləşirəm. özümü özümə sübut etmək üçün hər şeyə əl atıb dözərəm. qorxudur bunlar məni.

yorğunam. rahat yata bilmək istəyirəm sadəcə. heç nəyin qayğısını çəkmədən, heç olmasa bircə gecə yata bilsəm kaş. eybi yoxdur amma. öyrəşərəm, öhdəsindən gələrəm. çox şeyin altından qalxmışam, keçər bu da. heç kimdən kömək istəmirəm, kiminsə yazıb "buradayam" deməsini də istəmirəm. çünki hamısı mənasızdır, özüm həll etməliyəm, başqa yolu yoxdur.
hə, daha bir iç tökmə entrisinin sonuna gəldik. ehtiyacım var idi yazmağa.

leprous - the price
(youtube: )

+31 əjdaha

104. 2 gündü öyrənmişəm. valideyn olacam fevralda. şokdayam günlük... nə hiss edim bilmirəm. sevinc, həyəcan və qorxu. çox qarışıq hisslərdi. fevrala da nə qaldı bu arada...

+27 əjdaha

52. dünən gecə küçələrdə dolaşırdım yenə boş-boş. dedim gedim unkapanına plov yeyim. aksarayda – insanların yaşamaq uğrunda apardığı mübarizəni izləyə-izləyə döndüm unkapanı yolu, reşat nuri səhnəsinə tərəf. aldım plovu plastik çəngəli götürüb plovun üstündəki noxud dənələrinə tutturmağa çalışaraq oyalanırdım. o plovçuda kiçik plastik oturacaqlar var, yay-qış demədən gecələr səhərə kimi növbə olur və çox adam yer olmadığından hündür səki tipli yerdə oturaraq yeyir plovu. mən də eyni qayda ilə oturmuşdum ki, 2 xanım da oturdu yanımda, elə ilk dəqiqədən qəribə aksent ilə türkçə danışan xanım diqqətimi cəlb elədi. fiziki görünüşü qəribə idi, ərəblərə oxşasa da sarışın idi və çox da gözəl idi. danışığından içkili olduğu anlaşılırdı. əlindəki ayranı oturduğumuz səkinin üstünə qoymaq istəyəndə aşdı ayran amma vaxtında durdum deyə şalvarıma gəlmədi. qırıq türk aksenti ilə gülə-gülə üzr istədi və dedi ki, gəl keç bu yanımızda otur. əyləşdim sonra tanış olduq
-mən odi.
+ismim khayla esmadı.
- necə?
- 2 adım var, khayla və esma. atam amerikalı idi və iraqda anamla tanış olub evlənmişdilər. mən doğulanda 2 ad qoyublar hər iki tərəf üçün də rahat olsun deyə. türkçəsini rahat anlamadığm üçün ingiliscə davam etməyi təklif elədim. sonra yanındakı qızı göstərib dedə ki,
+bu klarisdi, mənim sevgilim.
-necə?
+sevgiliyik, mən lezbiyanam.
dedim belə cəsarətlə açıq aydın deyə bilməyin... klaris içkinin verdiyi cəsarətdir deyib güldü. qoşuldum bunlara tarlabaşında enib ara küçədən istiqlalın paralel küçəsinə gəldik. fabrika var yaxşı və ucuz pivələri olur. biraz içdik ama khyla artıq ayağüstə dura bilmirdi. hesabı ödədikdən sonra klaris yaxında qaldıqlarını dedi və xahiş elədi ki, kömək edim kyhaylanı evə aparmağa. qoşuldum taksim meydandan sağa tərəf alman səfirliyinin yanındakı yoxuşdan enib çatdıq evə. klaris dedi gəl kofe içək həm ayılarıq biraz həm də endiyimiz yoxuşu qalxmaq yoracaq səni, biraz dincələrsən.
khaylanı otağına aparanan sonra 2 kofe ilə gəldi, bodrum katın arxasnda ümumi bınanın istifadə etdiyi kiçik baxçaya çıxdıq. siqaret yandırdı və heç bir səbəb olmadan başladı khayladan danışmağa.
iraqda müharibə ərəfəsində atasını amerikalı olduğu üçün öz qonşusu öldürüb. anası o qarışıqlıqda hər kəsin gözünə girəcək olan sarışın 11 yaşlı qızı alıb qaçır. türkiyə ilə iraq sərhəddində qaçqın düşərgəsində qalırlar qısa müddət. sonra müharibənin acısı-ağrısı bu qızcığazdan da yan keçmir. anası düşərgədə də amerikalı olduğü üçün qızını qorumaqda çətinlik çəkir. sonunda məcbur olur sərhəd türkiyə kəndindən bir ailəyə verir qızı (yaşlı bir kişiyə ərə verir, bəli 11 yaşında)
bir siqaret də yandırırıq, kofeni təzələyir klaris, khaylanın otağına baş çəkib qayıtdı masaya. mən də gerisini elə düşünürdüm amma düşündüyümnən də pis olub hadisələr. bu əslən ərəb olan türk ağsaqqal (54 yaşında) ilk 2 il yaxşı davranır qıza, yaxşı dediyim təcavüz etsə də döymür. 2 ildən sonra artıq döymək, ac saxlamaq, ağlagəlməz fantaziyalar başlayır. iş o yerə gəlib çatır ki, kişi qızı başqalarına pulnan satmağa başdıyır. düşünün ərəblərin yaşadığı cinsi olaraq afrika aclığını yaşayan topluluğa sarışın 14 yaşlarında bir qız verirsən. 1 il də belə davam edir. sonunda artıq uşaq bədəni o qədər təcavüzü qaldırmadığı üçün xəstəliklər başlayır. elə həyatı da orda qurtulur demək olar. kənddəki arvadlardan biri həkimə xəbər edir. həkim yaşadığı şokdan sonra polis çağırır və qızı təcili konyaya xəstəxanaya gətirilər. bir neçə ay davam edən müalicə sonra bir neçə il də psixoloq yardımı ilə toparlanmağa doğru gedir. amma khayla yaşadığı travmalardan dolayı kişilərdən qorxur və tez-tez panik ataklar keçirir. xəbər televizya və qəzetlərdə yayımlandığı üçün böyük səs-küyə səbəb olur. istanbuldakı amerika səfirliyi məsələyə əl atdıqdan sonra qıza sahib çıxırlar. bir neçə il de keçdikdən sonra khayla normal həyata dönür amma təbii ki, uşaqlıq travmaları da onunla bərabər yaşayır. kişilərə qarşı olan nifrətdən dolayı sevgi münasibətləri də fərqli şəkildə formalaşır. khayla və ya esma indi istanbulda yaşayır, ögey anası diplomat fəaliyətini bitirib geri qayıtsa da khayla istanbulda qalır. hazırda bir şirkətin maliyyə şöbəsində işləyir klarislə də orda tanış olub sevgili olublar. belə həyata siqaret, kofemi dayanar sikərlər kofenı klaris susanda baxdım ki, əlimizdə pivə butulkası var. gecəni də elə orda qaldım, səhər 6 da oyanıb çıxdım ki, işə çata bilim. mesaj göndərib mənə khayla “dünən üçün bağışla, heçnəyi xatırlamıram. amma gəl həftəsonu bunun əvəzini çıxarıq”
hər kəsin bir hekayəsi var günlük. həyatda ən yaxşı bacardığım şey də deyəsən elə hekayə dinləməkdi.
02.06.2016

+26 əjdaha

78. #216104
dünən axşam yuxarıda yazdığım hadisə zamanı tanış olduğum iki xanımla görüşdük. istanbula tutunma səbəblərdindən olan yaxşı dostlara çevrilmişdi onlar da son 8-9 ayda. goodbye party edirdik. hə onlar da gedir. türkiyədə yaşananlar hamı kimi onları da qaçmağa məcbur edir.
həftə içi və xüsusən bazar ertəsi olduğu üçün getdiyimiz məkan dolu deyildi, bir küncə çəkilib içib söhbətləşdik. 1 saat sonra artıq 12 nəfər gəlmişdi. pivələr bir-birini əvəz edirdi ama hamımızın içində bir buruqluq var idi çünki artıq hamımız getmək istəyirdik bu ölkədən. 1 saat da keçdi təxminən və artıq 6 nəfər qalmışdıq. 3müz və bir misirli, bir rus bir də yarı türk yarı alman qaqaş. pubdan çıxanda artıq saat 12ni keçmişdi. dedim gedək elə tanış olduğumuz yerə - unkapanına plov yeyək sonra sağollaşarıq. getdik hərşeyin başladığı yerə plovlardan sonra onları boza içməyə türkiyənin ən qədim bozacısına apardım. osmanlı zamanınan (səhv etmirəmsə 1870 ) qalan bozacıya. hər nə qədər bəyənməsələrdə yedik (içməli deyildi, qatı idi digərlərinən fərqli olaraq)
əslində vaxtı uzadırdım istəmirdim belə sağollaşıb ayrılaq. bu zaman ərzində xeyli hadisə yaşayıb əylənmişdik, səyahət etmişdik. vaxt çatanda sağollaşdıq və khyla dedi ki:
- nə vaxt plov yesəm yadıma sən düşəcəksən
axşam saat 2də evə çatdım. içki baha olduğu üçün yaxşı çaxır olanda qurtum qurtum içirəm ki tez bitməsin. amma bu dəfə qalan 2 fincan çaxırı da içdim yatdım. təxminən 2 saat sonra khyla və klaris isveçrədə olacaq və yeni həyata başlayacaqlar. mən isə 2 saat sonra metroya minib insanları müşahidə etməyə davam edəcəm.
amma onu bilirəm ki, artıq qərarım qətidir və qarşıdakı 2 ay ərzində istanbulu tərk edəcəm həm də çox uzun müddət dönməyəcəm. növbəti ölkə cənubi amerikada olacaq. könüllü də olsa, ancaq yatmağa yer də versə gedəcəm. həm ispanca öyrənməyə həm də bütün bu neqativ insanlardan qurtulmağa. indilərdə sevgilisi əsgərlikdə olan qızların sms gözlədiyi kimi e-mail gözləyirəm perudan. ondan da cavab gəlməsə çiliyə müraciət edəcəm.
arada adam darıxır, yazmaq istəyir mən də döşədim bura.
14.03.2017

+28 əjdaha

333. Ey qurbanolduğum * Bu başlığa heç vaxt yazmayacağımı yəqin edirdim. Səbəb və Ancağını başa salmağa ərindiyimdən direkt mövzuya bodoslama atlayıram. Bayaq Telefonumun iki metrdən kafelin üstünə atladığı kimi. Hal-hazırda bu entryni yazdığım telefonun ha.

Qadasını mən aldığım bu daşdəmir saat 5 sularında iki hissəyə ayrıldı. Ekran və telefon. adətən, insan əlindən nəsə önəmli bir şey düşürəndə ya həyəcanlanar, ya söyüb batırar. ən azından "offf" nidası işlədər. içində bütün private məlumatlarımı saxladığım )başqa heç bir yerə yazmamışam. Bir gün belə bir şeyin başıma gələcəyini bildiyim halda( mən vecimə almadan sadəcə lentasını birləşdirməyi yoxladım. mənim üçün gözlənilməz olsa da açıldı ekran. Ancaq Əslində açılmağını istəmədiyimi başa düşdüm o an.

Qulaqlığımın 1 saat cibimdə yuyulmasından sonra təzəsindən yaxşı işləməsi yadıma düşdü. * Üstümdə nə qədər şanssızlıq və eyni zamanda da nə qədər şans olduğunu hiss etdim.

Arada yadıma düşəndə fikirləşirəm hansı ara, necə, nəydən sonra bu qədər vecsizləşdim. Niyə başım da qopsa "əşş başdı da, uzağı unicorn alaram, namım yürüsün" şeyindəyəm. )?(

+30 əjdaha

126. Mən gəldim yenə.
Bilmirəm, anlamaq çətindir bu insanları. illərdir ki avropada yaşayıram, amma sosial şəbəkələr vasitəsilə həmişə izləyirəm dost - tanışlarımı. Bir çox qrupa da üzv olmuşam, səyahət qrupları olsun, ixtisasımla bağlı olsun. Qruplarda suallar olanda bilgim daxilində cavab verməyə çalışıram, bu sırada bir çox insanla tanış oluruq, səmimiyyət yaranır ya da mən elə düşünürəm. Həmişə deyirəm yaxınlıqlara gəlsəniz bizə də gəlib qonaq olun, istəyirsiz qalın, ya hardasa görüşək gəzdirərəm buraları, nə lazımdır deyin.. Sonradan görürəm ki, bu insanlar burnumun ucuna kimi gəlib çıxıblar amma mənə deməyiblər. çox pis oluram. ya səmimi qəbul etmirlər, ya manyak filan hesab edirlər.. bilmirəm. halbuki məqsədim yaxşıdır. burda özümü tək hiss etdiyimdən həm mənim üçün xoş olardı, həm onlar pulsuz bələdçi tapmış olar. Düşünürəm ki, mənə belə bir təklif edən olsa çox sevinərək qəbul edərdim.
Getdikcə həssas olmağa başlamışam. Heç dəxli olmasa da, hər şeyi özümə qarşı edilmiş haqsızlıq yaxud hörmətsizlik hesab edirəm son vaxtlar. Düzdü elə əvvəldən məni heç kim sevmirdi məktəb vaxtından, amma onda maraqsız idim axı. Bəs indi niyə belədir. Nə bilim.
Getdikcə dibə vurmağa başlayıram yenə. ayağa qalxmaq da istəmirəm. heç kefim yoxdu sözlük.

+23 əjdaha

266. Getdikcə daha yaxşı hiss eləyirəm, sözlük Bir həftə olacaq, idmana başlamışam. Yoqamı sınasam, zumbayamı başlasam yenidən deyə düşünürəm. Ya da hansı sərbəst işi daha əvvəl yazmalı olduğumu. Bunlar o qədər gözəl şeylərdi ki. Sıradan şeylərə baş yormaq, gündəlik işlərlə məşğul olmaq, digərləri kimi dərs oxuya bilmək. Bəlkə nə vaxtsa bunlardan sıxılıb həyəcan axtarmışam da, amma indidən sonra inanmıram ki belə bir şey istəyim.-*
Bu arada, yuxu rejimim də düzəlir, bir az arıqlamışam amma bu dəfə fikirdən, yuxusuzluqdan yox-*, sağlam bir şəkildə. Artıq gecələr ağlamıram və yemək yemirəm.-*
Bura yaza-yaza yeni ildə aldığım dəftər-gündəlik yadıma düşdü, ora da yazmıram neçə müddətdi. Onu yazmağa başlayaram bəlkə yenidən, etmək istədiyim o qədər şey var ki.

+26 əjdaha

258. Orada-burada azadlıqdan, baxış dərəcəsinin dəyişdirilməli lazım olduğundan, ata-anaların uşaqlarına dəstək verməli olmalarından, onlara səhv etməyə, səhv edərək öyrənməyə icazə verməli olmalarından, uşaqlarının ətrafında gəzən hər kəsin potensial qatil və ya pis yolun yolçusu olmadıqlarını anlamalı olmalarından və s. Dəm vuran mən, çönüb öz yaxınlarıma baxıram, dilim tutulur..

içimdə demək istədiyim o qədər söz var ki.

"mama, istəmədiyim şeyi beynimə soxmağa çalışma, məni idarə, manipulyasiya etməyə çalışma, mən artıq 7 yaşında deyiləm, fikirləşə bilirəm. Bunu sənə qarşı hörmətsizlik və ya sənin də deyiminlə "qudurğanlıq" kimi anlama. Özün səni nə qədər çox sevdiyimi bilirsən, amma istər ailə olsun, istər romantik münasibət olsun, hər iki sevgidə də ortada anlaşılmazlıq və beyin fərqi varsa, o sevgi öz yerini artıq soyumaya verəcək.

Sən məni dünyaya gətirdin, böyütdün, təhsil almağıma kömək etdin, dəstək verdin, hələ də edirsən, edirsiniz. Bəs bunları nə üçün etdin? Məqsədin nə idi? Böyüyüb adam olum, sağlam düşüncəm olsun, qərarlarımı özüm ala bilim deyə, elə deyilmi?
Elə deyil, çünki elə görsənmir. Mən hər dəfə qərar alanda köstəkləyəcək, öz düşüncəmi dedikdə yola verəcək və hətta dostlarımla görüşmək istədikdə "onlar sənin üçün yaxşı dostlar deyil" dedikdə məni evə qapadacaq və təhdidə qədər çatacaqsansa, mənə təhsil verməyə idin. Mənə düşüncə, söz azadlığı da verməyə idin. Mənim təpəmdən vurardın, əlimdən kitabı alardın, böyüdərdin bütün amalı "gəlin" olmaq olan qızların içində, mən də onlara oxşaya idim. Ən azından birinə ərə gedib xoşbəxt olduğumu sanardım. indiki kimi əziyyət çəkməzdim. Hər gün yediyim önümdə, yemədiyim arxamda, əynim-başım yerində, sağlamlığım yerimdə, ailəm düzgün olduğu halda içdən ölüb-ölüb dirilməzdim.

Mənə alkolik olduğumu deyirsən. Gözünün qabağında şişə ardınca şişə götürürəm, amma vecinə də deyil. Hər gün gözünün qabağında əriyirəm, amma görmürsən. Mənə nə olduğunu, niyə belə etdiyimi, bir zamanlar hər şeyə dözümsüz yanaşan mən-in indi niyə bu qədər şən və vecsiz olduğunu soruşmursan. Çünki elə bilirsən ki, bir zamanlar ağlımı itirirdim, özümdə deyildim. sizdən bir müddət uzaqlaşdıqdan sonra sakitləşdim".

Amma gəl gör ki, bunların hamısını içimdə dediyim kimi içimdə də qalır. Danışa bilmirəm. kefli isgəndər kimi əlində şişə, deyilənlərə içimdən təəssüf hissi keçirib, görünəndə gülürəm və zarafata vururam.

çünki başqa çarəm yoxdur.

+22 əjdaha

319. indiyə qədər bu başlıq altında ağlaşma qurmuşam ancaq, ya da nəyəsə üsyan eləmişəm. azacıq da pozitiv yazım deyirəm.

yaxşıyam, günlük. gülümsəyə bilirəm, gülümsəyəndə yanaqlarım ağrımır daha. günüm yaxşı keçir, gün sonunda "hər şey yaxşıdır, görəsən zibili çıxmaz ki?" deyə düşünmürəm. çünki, yaxşı olmaq da ən az depressiya qədər normallaşdı mənim üçün. son 2-3 ayda 2018-ci il dekabrdan bəri içində olduğum depressiya batağından uzağam. o gün yuxuda gördüm ki, qışqırıb ağlayırdım, "tək qalmaq istəyirəm, hamınız əl çəkin məndən" deyib hamının üstünə düşmüşdüm. yuxudan ayılanda nə qədər yol qət etdiyimin fərqinə çox yaxşı vardım. o dəhşətli yuxu depressiv vaxtlarımın eynisi idi, oyanıb gözümü açdıqda isə 180° fərqli nellie idim. çünki depressiyadan çıxmağı bacardım. təbii ki, tək deyildim, dəstəkçilərim çox oldu. yekun olaraq, ayaqdayam və savaşıram.
antidepressantlar sayəsində sakit və soyuqqanlı olmuşam. hər şeyə sakitcə reaksiya bildirirəm. valideynlərim də görür artıq ağıllı qərarlar veridyimi. 2 ay bundan əvvəl iş müraciətimə "bizdə deyibmi müraciət etdin?" deyən anam, bu yaxınlarda o iş alınmayanda "pozma kefini, canın sağ olsun. taparsan yenisini, daha yaxşısını" dedi. fərqinə varıram, valideynin insana dəstək olması gözəl duyğudur. həmçinin, övladın da valideynin gözləntilərini doğrultması onlar üçün gözəl duyğudur.

əvvəlkindən çox daha dik, soyuqqanlı, sakit, məntiqyönümlü insan olmuşam. konkret olaraq savaşıram blət. yenə də, içimdə emosionallıq qalıb. xarakterimdə olan kövrəklik var hələ də. balaca uşaq kimi incik oluram hərdən. amma məntiqim ortaya düşür və ayağa qalxıram.

daha səbrli və məntiqliyəm, məsafələri dərk edirəm, zamanın keçdiyini də dərk edirəm. zaman keçir, uzaqlar yaxınlaşır. nə olacaq bu gedişatın axırı, heç bilmirəm. düşünmürəm də. vecimə də deyil, olmalı olan olacaq çünki. əsas odur ki, indi ayaqdayam, yaşayıram və xoşbəxtəm. bəli, bu qədər.
cage the elephant - come a little closer
(youtube: )

+23 əjdaha

34. bu gün mənim üçün olduqca ağır bir gündür. çünki bu gün yenidən qarşılaşdıq.
facebookda bir profil açmısan dünəndən, və 90 nəfərlə dost olmusan. hal-hazırda müdiri olduğun idarənin adı ilə.
içlərində mənim də bir çox dostlarım olduğundan facebookda tanıyabileceğiniz kişiler listinə mənə də gəlib düşmüsən. bu gün səhər gördüm və bütün əhvalım xarab oldu. sənin olduğundan tamamilə əmin idim və divarına baxdığımda heç bir şübhə yeri qalmadı. bu sən idin.
divar şəklini bəyənənlər içində n----ə də var idi.
n----ə, illər əvvəl ofisində görmüşdüm, mənə demişdin:
- change, bax bu mənim təzə müavinimdir. olduqca varlı bir adamın qızıdır və həm də varlı bir adamın gəlinidir. vallah nazirlikdən təyin olunub.. yoxsa bilirsən də mən səni gətirmək istəyirdim..

heç nə etmədim. kofemi içə-içə baxdım. əynimdəki paltarlara baxdım, sənə baxdım, n----əyə baxdım. heç vaxt bu dünyanın bir parçası olmayacaqdım əzizim. istəsəm də ola bilməyəcəkdim çünki bunlar anadangəlmə olur. varlı atan olur, sonra varlı qaynatan.
həyat bəzən acımır. vurur ee elə vurur. deyir özünə gəl change! hazırda oturduğun ofisdə, gözünün işığı qədər çox sevdiyin bu insanın yanında əslində sənin yerin yoxdur. n----ədir burada yeri olan insan.

istəmirəm həyat daha da vursun! sizin hamınızı geridə qoyub getdim mən. öz pisliyinizdə boğulun, mən rahat nəfəs almaq istəyirəm deyə getdim. amma yaşadıqlarım sağalmayan bir yara kimi qalır. mənə əziyyət verir. nifrət edirəm hamınıza.
nə qədər yaxşı bir insan olmağa çalışıramsa da, yenə də bir tərəfim qaranlıqdır, bir tərəfim şeytandır, iblisdir, paxıldır.. və bunu sizlərə borcluyam.
özümü sağaldacağam sizlərin acığına! bu dünyadan sizin kimi getməyəcəyəm.

+27 əjdaha

19. bu gün səni öldürdüm tanrı blət!

keçən 25 payız boyunca səninlə əlaqədar verdiyim savaşlarda, sənin bir hissiyatdan ibarət olduğunu bilsəm belə, sənin üçün savaşdım.həm də inandığım hər şeyi susduraraq blət!
verdiyim konfranslarda kilsən üçün savaşan bir xaçlı,bəzi söhbətlərdə bir ravvin, bəzən isə california street 66 oldum sənə.və sənin üçün hər şeyi etdim bu illər ərzində

səninlə ilk söhbətim garden of eden'də olmuşdu.və sənin məni inandırma səbəbin sadəcə bəsit bir cümlə idi:

məni görmədən, sorğusuz-sualsız mənə inanan tanrıdır blət!(bunun mənası başqadır, söhbət yaradan olmaqdan getmir).

tanrı olmaq mənə görə deyildi bilirsən.və bu gün sən öz istəyinlə mənim hisslərimdən çıxmış 45'lik magnum mərmisi ilə özünü öldürməyi seçdin.

əslində sən çoxdan ölməli idin blət! səni var edən mən idim.səninlə aramızda bir pactum var idi:
sən mənə toxunmayacaqdın, məndə sənə atəş etməyəckdim tanrı parçası blət!
çünki yalnız sən və mən bilirdik kim olduğumuzu, nələrə qadir olduğumuzu(kimliyini açıqlamayacam tanrı blət! don't panic, i'm ruhanist).
amma bu gün sən o pactum'u pozdun.və mən də sənə qarşı verdiyim söz olaraq, 33-cü dərəcədən olan itaətimi və susqunluğumu pozuram blət!

voltaire kimi sənə nifrət edəcəm, nə də kant kimi öz toruma düşəcəm.səni öz silahınla hack'ləmənin zamanıdır.php'lərin və sql'larını qoru blət! çünki zəif bir ddos hücumuna tabb gətirə bilməyəssən.

məni john wick olaraq sən seçdin.ya da bu genimdə var idi.seçilmə səbəbim bu idi bəlkə də.sonra bu wick'ə sus və sev hər şeyi dedin.sənin rəngin qırmızı idi tanrı blət!
amma bu gün o wick geri qayıdır.və sən bunun sonunu yaxşı bilirsən.

bu gün sənin son qalan 2 doz ümidimi, 1%'lik həyat nisbiliyimi öldürməyindən sonra,sinaqoq'a gedib yandırdığım şamları söndürdüm, kilsə də rahibinlə bərabər kəsdim ümidin biləyini və son olaraq məscidində yıxdım kəbəni.çünki həyatda hər şey nisbi idi.buna inamışdım daima.məni ayaqda tutan, vəhşiləşdirməyən 1% nisbilik və 2 doz ümid idi.sən bunu da öldürməyi bacardın.

artıq sənlə mən düşman belə deyilik tanrı blət!

sən yaxşı bilirdin ki, mən səni gizləndiyin 40-cı otaqda, bardağın dibində, bir sevgilinin ürəyində daima tapmağı bacarırdım.sənə sayısız inanc bəxş etdim.amma sən bilə-bilə bu gün məni qurd'laşmağa, əvvəlki mən olmağa vadar etdin.vəhşi olan məni qaytardın.

əhilləşmir! vəhşilər blət!

bu gün burda son entry'ni yazıram.çünki sənlə birgə entry'lərimi də öldürürəm.onlar sənə olan bir ibadət idi.sən də anlamadın bunu tanrı parçası!
sən artıq ruhan'ı qaytardın.sən yaxşı bilirsən o kimdir blət!

və istərdim ki, entry'lərin hamısını delete ilə öldürəm.amma sözlüyə və burdakı insanlara haqsızlıq olar bu.mənim müharibəm sənlədir.və bu artıq başladı.gecə bunu sən və mən yaxşıca aydınlaşdıracağıq blət!

bu son entry'dir sözlük əhli.çoxunuzla ünsiyyətdə olmasam da, dadlı insanlarsınız!

preisner:yəqin ki, anlarsan bunu.

inandığınız dəyərlərin və ümidinizin qırılmaması istəyi ilə

adios amigos təbii ki, əbədiyyətdə!

+21 əjdaha

280. sorgulayıram insanların necə bu qədər qəhbə, necə bu qədər iyrənc ola bildiyini. diksinirəm onlara baxdıqca, necə ikiüzlü olduqlarını gördükcə. mən çox saf olmuşam ya onlar həddindən artıq iyrəncdir? məgər bu qədər asandır vicdanını susdurub egonu şişirmək? qarşındakının sənə qoyduğu hörməti, yaxşılıqları tapdayıb lağ etmək? belə asandır vicdansızlıq?

son zamanlar elə yaxşı gördüm ki insanların iç üzünü, elə diksindim ki, heç var olmaq istəmirəm. siktir olub yox olmaq istəyirəm. ölmək istəyi deyil bu qətiyyən, sadəcə varoluş ağrısıdır, kindir. insanlara qarşı olan nifrətdir, boğur məni. mən də çox yaxşı insan deyiləm, qüsurlarım çoxdur. amma, heç vaxt vicdanımı tapdayıb başqalarından istifadə etməyə çalışmamışam, kimisə alçaltmağa çalışmamışam. səhvlərim üzərində düşünüb yeri gələndə üzr istəməyi bacarmışam. mənə qarşı edilən qəhbəliklərdən keçib ehtiyacı olana kömək etməyə çalışmışam. kimsə pis vəziyyətə düşməsin deyə gərəkdiyində qürurumdan keçmişəm.

hərdən düşünürəm ki, axı layiq deyiləm mənə qarşı edilən bu qədər qəhbəliyə. sonra deyirəm əcəb olur, məsafə qoy insanlarla arana. niyə güvənirsən ki kiməsə? yetmir yaşadığın travmalar? dərs çıxarmırsan onlardan? sonra özümü anlayıram, çünki bəzən mən də anlayışa möhtac ola bilirəm.
yastığı qucaqlayıb ağladığım gecələri istəmirəm, gülümsəyərək rahat yuxuya getmək istəyirəm. boş-boş tavana baxıb intihar planları qurmaq istəmirəm, hissiyyatımı itirib robotlaşmaq istəmirəm, sırf nəsə hiss edim deyə duşda buz kimi soyuq suyun altında dayanmaq istəmirəm, hönkürməkdən ağciyərlərimin ağrımasını istəmirəm. çünki bunları çox yaşamışam, yorucudur. bəzən tək ehtiyacım olan sadəcə anlayışdır, anlayış.
son vaxtlar hər şey əladır, uzunmüddətli depressiyadan çıxıb gülümsəməyi bacarıram. arada yenə keçirəm depressiv tərəfə, tez qayıdıram amma. sanki varlığımda 3 şəxsiyyət var, biri hamını siktir edib öz dünyasına çəkilməyə çalışır, hamıyla arasına məsafə qoyub tənha qalmaq istəyir. digəri başqalarıyla əylənib onlara sevgi, anlayış göstətmək istəyir, qayğılarını çəkir. və üçüncüsü də bunlar arasında ilişib qalır, bilmir neynəsin. çünki hər iki tərəf haqlıdır, hər iki tərəf yaxşıdır. qalıram dəngəsər.

yenə qatmaqarışıq cümlələrlə tökdüm ağlımdakıları. insanların qəhbəliyindən, ikiüzülü olmasından iyrənirəm. həmişə hamıya empatiya qurmağa çalışmışam, anlayış göstərmişəm. amma ikiüzlü, istifadəçi insanlar heç bir anlayışa layiq deyil!

mən isə, bu gecəlik özümü kədərin qoynuna atıram. gözyaşlarımı yastığa silib yatacam birazdan, sabah isə yenidən savaşacam blət!
(youtube: )

+21 əjdaha

1. sevgili sözaltı günlük,
bu gün pasxa bayramıdır. nə olduğu barəsində heç bir fikrim olmamaqla bərabər, uşaqlıqda evdə bayram zamanı etdiyim hər şeyi təkrar etdim. evi silib-süpürüb paltarları yudum, yemək və stoliçniyə bənzər bir salat düzəldib bayram etdim, heyf unutduğum üçün içki almamışdım. yemək yeyə-yeyə the great gatsby filmini izlədim.
əslində olduqca bərbad başlayan bu gün elə də gözəl keçəcəyi barəsində ümid vermirdi. səhər yuxudan telefonumun ekranı üstə yerə çırpılma səsi ilə dik atıldım, şükür ki bu sınaqdan da alnı açıq üzü ağ çıxmışdı. (bax: sony xperia z3). interneti açdığımda ilk öncə 8 illik bir dostumun mənə vaxtilə böyük bir yalan danışdığını isbatlayan bir facebook statusu, ardınca da başqa bir məyusedici xəbər, və nəhayət kayahanın ölüm xəbəri ilə qarşılaşmış, yetərincə pis hala düşmüşdüm. uzun müddətdir evimi yığışdırmadığım üçün artıq çöp evə dönmüş evimi bu gün süpürməkdən ötrü öz-özümə bir xeyli yalvarmalı, dil tökməli oldum. amma sonunda başardım.
indi isə bayram gününün sonuncu seremoniyasını, yəni çimmək mərasimini həyata keçirməyə hazırlaşır, özümü motivə etməyə çalışıram, bir yandan da pişiyə baxıram. stəkanımın üstündəki pişik şəkli o qədər canlıdır ki arada ona gözüm sataşanda diksinirəm. sarı pişik, sarı lipton etiketini ağzında tutub elə bil.
bu gün də belə getdi.

+19 əjdaha

42. o gəldi!
dünən tezdən hava limanına getdim. bir saat sonra təyyarə endi və mən gözləmə qapısının önündə dikilib qaldım. təxminən 40 dəqiqə sonra uzaqdan gördüm onu. filmlərdə eşitdiyim adamin mədəsində kəpənəklər uçması hadisəsini yaşadım. yaxınlaşdıqca ikimizdə gülümsəməyə başladıq. sonra möhkəm qucaqladıq bir-birimizi.

evə gəldik. normalda bir götlük yer olan mətbəximə ikimiz də yerləşdik. kofe içdik, ümumi həyat necə gedir suallarından sonra günün planını qurduq. standart turistik məkanlardan sonra beşiktaşa getdik, çarşıda esnaf lokantasında yemek yedik. sonra ortaköyü turladıq. sahildə göyərçinlərə yem atdıq. qayıtdıq taksimə çayın 2 lira olduğu ara pasajların birində çay içdik. söhbət etdik o köhnə günlərdən danışdıq, güldük.

ikimizin də ortaq fikirlərindən biri minimum pulla ən yaxşısını etməkdi. musiqiçilər üçün 20 lira xırdaladıq və istiklal caddesindəki küçə musiqilərinə qulaq asa-asa eminönünə gəldik. yavaş yavaş yağış yağmağa başlamişdı ama heç vecimizə deyildi çünki planda bir şey qalmışdı hələ. unkapanına səyyar plovcuya getmək. metrodan çıxanda artıq yağış güclənmişdi. nəfəsimizin buğlandığı bir soyuq hava var idi. plastik qab və qaşıqla yeyilsə də o səyyar plovçunun toyuqlu plovu ən yaxşısıdır istanbulda. metroya dönən yolda görmə əngəlli kürd bir musiqiçi var idi. yağışdan qorunmaq üçün bir çətir altında bağlama çalıb oğuyurdu. onsuz da islanmışdıq dayanıb qulaq asdıq. birdə musiqi bitəndə ayıldım ki, qucaqlamışıq bir-birimizi. musiqi dayanan kimi biz də normal vəziyyətə qayıtdıq. cibimdəki son 2 liranı da o musiqiçiyə verdim. evə döndük. 2-3 saat ordan –burdan danışdıq. amma əvvəlki kimi deyildi heçnə, ikimizin də bilmədiyi bir məsafə var idi aramızda. beləcə bu günü bitirdik. sabah qar yağış olmasa luna parka gedəcəyik. dünən gecə söhbət arası artıq sanki gənc deyilik demişdi. uşaq kimi əylənmək üçün luna parkı seçmişik.

bəlkə yenə yazdım günlük. 29.12.2015

bunu bu səhər yazdım, hələki hava soyugdu və yüngül yağış yağır. hazırlaşırıq luna parka getməyə.

+18 əjdaha

157. əziz sözaltı günlük, bu gecə biraz sən, biraz da özüm haqda yazacam.
Əslində bu entryni çoxdan yazmaq istəyirdim, amma yazıb yazmamaq haqqında tərəddüd edirdim. bu gecə yazacam dedim özümə. Oxuyacaqsızsa, sıxılmayın deyə sizinlə bunu yazarkən dinlədiyim musiqini də paylaşacam.
(youtube: )

özümü və insanları tanıdığım vaxtdan müşahidə etməyi çox sevirəm. real həyatda çox söhbəcil və danışan biri olmasam da, ətrafa və insanlara qarşı çox diqqətliyəm və heç nə gözümdən qaçmır. müşahidə etmək bir növ hobbimdir artıq, insanların xəbəri olmadan onların xarakterini, sevinclərini, qorxularını, kədərlərini görürəm. düşünürəm ki, söz6 günlük də insanları müşahidə etmək üçün olduqca idealdır. insanlar anonimliyin verdiyi rahatlıq hissi ilə duyğularını, fikirlərini, gündəlik həyatlarında baş verənləri paylaşırlar. əslində çox insan "əşi nə yazıb yazıb daa" deyib keçir, necə ki, bu entryni keçirlər. amma mənə görə elə deyil, insanları kəşf etməyi sevirəm.
təxmin edə bilirəm, söz6 günlüyə entry yazan birisi kimsə oxumayacaq, umbaylacaq deyə narahat ola bilər. amma eyni zamanda, kiminsə yazdığı entrsini oxuduğunu bilmək onu rahat hiss etdirir. bəli, dəftər günlüyə yaza bilər, hətta günlük funksiyalı proqramlar var ki, mən də istifadə edirəm. lakin kimsə oxumasa belə belə, insanlar duyğularını başqalarıyla paylaşmağı sevirlər. bəzən tanımadığın, tamamilə yad biriylə danışmaq, dərdləşmək daha asan olur.
bu başlığa yazılan çox entrydən həyat dərsi çıxarmaq olar. insanları tanımadan yarğılamağın səhv olduğunu, əslində gülən birinin necə ağrılar çəkdiyini xatırladan neçə-neçə entry var. bunları oxuyub dərk etməklə, tanımadığım, mənə tamamilə yad olan yazarların iç dünyasını görürəm sanki.
yeri gəlmişkən, bir etiraf da edim. çox yazarın entrylərinə, favori seçdiklərinə, profil şəkillərinə baxaraq şəxsiyyət analizi edirəm. əgər yazarla mesajda danışığım olursa, hər dəfə doğru düşündüyümü anlayıram. Çoxlarının bəlkə də, özlərinə belə etiraf etmək istəmədikləri yanlarını, fikirlərini sezirəm. əslində yazarlar fərqində olmadan özləri haqda çox şey deyirlər, hətta bir neçə yazarın digər profillərini, bəzilərinin kimliyi də deşifrə etmişəm, xəbərləri yox.
yazarların nick6na baxdıqda fərqli fikirlər çox görmək olar, çox insan sırf 1 entry üçün həmin yazarı qınayır, tənqid atəşinə tutur. Sakin ol şampiyon. insanları tanımadan,nə yaşadıqlarını bilmədən qınamaqdan asan nə var ki? Nə bilirik nifrət dolu, ya da bizə görə lazımsız entry yazanın nələr yaşadığını? Bəlkə həyatdan aldığı travmalar onu belə edib? Amma düşünmək istəmirik, çünki ego, öz sevgimiz icazə vermir. Başqasını qınamaq çox asandır, beləcə özümüzü üstün görmək daha rahat olur.
Çox istəyərdim ki, insanlar empatiya qurmağı, başqalarını anlamağı bacarsın. Yoxsa tanımadan, nə yaşadığını bilmədən tənqid və təhqir etməyi yox.
Düşünürəm ki, müşahidə etmək bacarığım çox vəziyyətlərdə doğru qərar verməyə kömək edib mənə. Bəzən özümü heç nəyi anlamırmış kimi apara bilirəm, çünki bəzən bu ən yaxşı qərardır. Amma pisanthrophobiamın da səbəblərindən biri bu olsa gərək. Gördüklərim, yaşadıqların, insanların etdikləri məndə onlara qarşı olan güvəni itirir. Amma ümid edək bi, bir gün hər şey çox daha yaxşı olar...
Bax belə, əziz günlük. Ağlımdan keçən bir neçə qırıq-qırıq, bir-birinə qarışmış fikirlər.
Sevgiylə qalın.

+18 əjdaha

353. uyğun başlıq tapmadığım üçün bura yazıram.
əvvəla deyim ki, ağlımdan və qəlbimdən keçən hər şeyi olduğu kimi əks etdirəcəm. kimsə inciyər ya öz üstünə götürər, xətrinə dəyərəm və s. kimi məsələlər mənim gözümdə heç bir qram da əhəmiyyət daşımır.

adama qoyan bir məsələ var ki, hazırda tələbə olub, tələbəçiliyin bərbad bir şey olduğunu təbliğ edənlərin əksəriyyəti tələbə adını qazanmaq üçün itin zülmünə qatlanan, zəhmət çəkən adamlardır. qabağımda 2×2 rahatlığı ilə qəbul olan adam durub, kinayəli şəkildə "universitetdə oxumaq da sən deyən bir şey deyil e" desə, heç şübhəsiz, gülüb keçərəm, vecimə belə olmaz. amma, canını dişinə taxaraq qəbul olan və çox da babat yerə düşən, yenə də buna rəğmən sinəsini qabardaraq sanki aylardır sürünən o deyilmişcəsinə, bığaltı gülüşlə "uni zad boş şeydi" deyən bir insana qarşı anlayışlı, səbirli olmağımı məndən heç kəs gözləyə bilməz.
2 il üst-üstə imtahanlarda iştirak belə edə bilməmiş, yenə də dəli kimi ədəbiyyat oxuyub, ədəbiyyat eşqi ilə yanıb-tutuşan, öyrənmək və qismət olsa, öyrətmək həvəsində olan biri olaraq, bu tip cılız insanların layiq olmadıqları təhsil hüququna sahib olmaları məni hədsiz çox incidir. hə, mənim təhsil həyatım sıxıntılıdırsa, əlbəttə, bunda sözü gedən şəxslərin zərrə günahı yoxdur. amma "dünyanın ədalət tərəzisi" var ki, necə işlədiyi hər kəsə məlumdur. bunun üstünə bir də şardan fərqsiz eqoist insanların güya sizə təskinlik verməyə çalışması, amma altdan-altdan öz eqolarını bəsləməsi faktoru gələndə həqiqətən bu həyat çəkilməz bir hal alır.

"azərbaycanda təhsil zibil kimidir."
"mən səhv elədim, sən eləmə."
"əşi, güya bizim əlimiz yağa batacaq?"
"belə oxuyacağıma evlənərdim, ha-ha!..."


hamısı da paşa-paşa "oxumağa" davam edir, lol.

yazdıqlarımda az da olsa, özündən bir parça tapan hər kəsə könül rahatlığı ilə deyə bilərəm ki,
çox səmimiyyətsiz, ikiüzlü varlıqlarsınız.

bir də insan olmağı yoxlayın, bəlkə alınar.

+18 əjdaha

44. onsuz kecirtdiyim 8ci ama o olmadan kecirtdiyim ikinci yeni ildi. ele bir vaxtda tanis olmusdug ki men xarice oxumaga getdim. o gunden sonra hecvaxt yeni ili bir yerde olabilmedik. 5ile yaxin sevgili bir muddet de nisanli olduq. her sey mohtesem idi. ikimiz de herseyi bitirib evlenecekdik. ancaq istemedi. son 1il yarimda soyumusdu mennen her gorusumuzde bunu hissedirdim. sonra olmazin sebeblerden mubahiseler basladi, onceden bir birimizin xetri ucun elemekden vazkecdiyimzi seyleri etmeye basladi. oz menliyimi, serhedlerimi kecmeye raziydim bu iliski bitmesin deye. cunku bir nagil kimi yasamisdig. cunku illerle hesretini cekmisdik, doymamisdiq bir birimizin uzunden. en son elini tutmamagimi istedi. oz olkemizden kenarda basga bir memleketin bir kafesinde son defe sesini esitdim son defe uzunu gordum, arxasini donub getdi ve bitdi. uzerinden bir il otur ve men onun mende buraxdigi yara izinin derinliyinden dogan nifret ve kinle beslenirem helede. olmazin anlarda duygusallasiram, her getdiyimiz mekanda tarix kecir gozlerimin onunden, qurdugumuz xeyallar..arzular..planlar. hamisini nece de bir kagiz kimi yandirdi. unutmaga calisdim calisiram, ancaq bele gunler gelende her sey yeniden alovlanir..3il qabag evlenme teklifi etmisdim şaxta bir baki axsaminda. qardan yeriyebilmediyimiz bir gundu, bu tarixler idi artiq bulaniq gelir xatirlamiram. insan sevdiyine beddua eder mi? men edirem. butun xosbextliyi burnundan gelse bir qram uzulmerem. artiq sevmirem. menim xatiremdeki ancaq gorusduyumuzde gozleri parildayan sevinc dolu qaygikes insan..gerisini sevmirem. sevmeyin sozluk hec kese deyer vermeyin.

+17 əjdaha

43. günlük,
dünən luna parka gedə bilmədik. qar yağdı, yağışa çevrildi, nəsə alınmadı. getdik ən sevdiyim kafeyə balatda naftalin kafe var (meslehetdi) orda 1-2 saat oturduq. evə tez qayıtmalı olduq. gecə saat 12:30 falan idi film izlədikdən sonra çıxmişdıq qartopu oynamağa. babat əyləndik.

bu sabah onu yunanıstana yola saldım. bayramı sevgilisi ilə orada qeyd edəcəklər. görüşüb vidalaşdıq, geri döndüm, elə gündəyməzimi yenicə metro oturacağına qoymuşdum ki, səbəbsiz bir gülümsəmə yarandı üzümdə. əla zaman keçirdik. kim bilir bir də nə vaxt qarşılaşacıq. metro tuneldən çıxan kimi whatsapp'a bir mesaj gəldi.

'sağ ol hər şeyə görə, ama bil ki getmək mənim üçün çox çətindi. yaxşı bax özünə'

31.12.2015

+18 əjdaha

313. bu gün həyatımdakı ən pis günlərdən biridir. təsadüfən aldadıldığımı öyrəndim sözlük. fiziki bir yaxınlaşma olmasa da, yenə də nəsə var. bu da məni çox yaraladı. Ağlamaq istəyirdim bütün günü, amma uşağa görə ağlaya da bilmirəm. indi uşaq yatıb, çox doluyam amma bayaqdan ağlamaq istəyən mən indi bacarmıram. key kimiyəm, qarnım bərk ağrıyır, ürəyim bulanır. Dərdləşəcək heç kim yoxdur, yanımda olmasını istədiyim hamı çox uzaqdadır. Hər şeyin bir neçə dəqiqə içində yerlə bir olması məni yıxdı. Və ən pisi, heç gözləmədiyim bir anda. Bundan sonra nə edim necə yaşayım bilmirəm.

+17 əjdaha

287. bezdiyimi, tükəndiyimi, hər şey olaraq heç nə olmadığımı, ağla gələn tələskən fikirlərin lüzumsuzluğunu hiss etdiyim günlərdən daha biri. artıq fikirlər belə fikrimdə fikir mahiyyətini itirib yadlaşırlar. imtahan, ananın əziyyətini yerə qoymamaq, çalışmaq, qazanmaq, maksimum bal toplamaq səyləri məni postmodern zamanın köləsi edərək cihazları artıq bədənimin üzvü etdi. imtahan stressi çəkməmək üçün düşüncəmi hər şey ilə məşğul edirəm. bu həryerdə olmaq məni yaşama yadlaşdırır, mahiyyətimi itirirəm. arada gələn marksistvari inqilabın çılğın düşüncələri məni burjuaz və kapitalistin imperalizminə olan nifrətinə, arada gələn tənhalıq hissinin tətikləyici qüvvələri sözlüyə, arada gələn anlama səylərim fəlsəfə və pozitiv elmə sürükləyir. bir yerdə qərar tuta bilməyən dəniz dalğasının çırpıldığı qayadan daha aciz hiss edirəm özümü.

bitkinlik ölməyin ikinci adıdır.

+18 əjdaha

317. bu aralar çox stressliyəm...
universitetə qəbul prosesi başlayıb və mən konsultantıma olan güvənimi artıq itirməyə başlayıram. göndərdiyimiz ilk universitet hacettepe idi və bu gün oradan qəbul almadığımı öyrəndim. düzdür, bu hələ ilkdir, ancaq yenə də artıq odtu/boğaziçi/ituyə girməyimə olan inamım öz mütləqliyini itirir, şübhələr dənizinə baş vurmağa başlayır. buna görə də, dünəndən özüm motivation letter yazmağa başlamışam ki, özəl universitetlərə göndərərək ailə vəziyyətimi izah edib scholarship istəyim. motivation letterdə ailə vəziyyətimlə bağlı yazdığım bütün hər şey doğrudur: təkcə anamın quru maaşı məni orada oxutmağa çatmır. işi gücü ortastatistik azərbaycanlı olmaq olan və məndən 120 bal aşağı yığan şəxsin koç universitetindən qəbul almağı məni qıcıqlandırır. ailəsinin külli miqdarda sərvəti var deyə niyə o insan orada oxumağa layiq görülməlidir? orada aldığı təhsil ona sadəcə sistemin tələb etdiyi işlərdə işləmək üçünmü lazım olacaq yoxsa öyrənmə şəhvəti ilə alışıb-yanır? ikincinin olmasına heç inanmıram.
mən onsuz da, hacettepedə oxuma arzusunda olmamışam. oxumaq istədiyim universitet əsasən boğaziçi və odtüdür. ancaq oradan reject almaq adama qoyur...

nəysə, bu gün adadan da cavab gəldi. deadline keçəndən sonra göndərdiyimə görə qəbul olmayacaqlarımı demişdilər, ancaq bu gün emaildə mənə istisna edərək 20 iyula kimi vaxt verdiklərini dedilər. ballarımı collegeboard rush sending ilə ada və dimə göndərib, adanın saytında yenidən apply etməli imişəm. ancaq yenə də deyəsən motivation letteri seçdiyim ikinci ixtisasa əsasən yazdım, birincinə yox. beynim itib təmiz.

son 1-2 aydır əşyaların, insanların adlarını unuduram. dənizə gedirəm, buranın nə olduğunu yadıma sala bilmirəm- dəniz sözü ağlıma gəlmir. stolda otururam, yadımdan çıxır bunun adı nədir. anama deyirəm ki, mama o olure adam üstündə oturur, ona nə deyirlər? o dedikdən sonra yadıma düşür. bacımı çağırmaq istəyirəm, adı yadımdan çıxır.

emosional istismar kimi də çıxa bilər, ancaq mən buranı xaricə istiqamətlənmiş şəkildə yazmıram, içimdəkiləri yazıya tökmək içimdəkilərin halını dəyişməsinə səbəb olur deyə yazıram. sözlük, yalnızam. hər zaman yanımda olan, fikir alış-verişi edə biləcəyim birinə çox ehtiyac duyuram. tək yaxınım anam günün 12-13 saatını işlədiyi üçün onunla da çox vaxt keçirə bilmirəm. yanına gedib nəsə danışmaq istəyəndə o saat zəng gəlir ki, bu ödənişə bax və s. axşam 11-12 arası işini bitirdikdən sonra yorğun halı ilə danışma imkanım olur, o da ki, ancaq ya məsləhət verir, ya da əsəbiləşir.
"in order to live alone one must either be an animal or a god"- aristotle

+17 əjdaha

332. artıq ağlaya da bilmirəm...
Artıq gözümdən yaş gəlmir. Neçə dəfə sad mahnı fonunda da ağlamağa çalışdım, olmadı. Edə bilmədim. Bəlkə ağlayası qədər pis halda deyiləm?

Axı, eləyəm. Çox pisəm, yuxu dərmanlarımı axtardım. Hamısını birdən atacaqdım. Kağıza da "ölümümdə heç kim günahkar deyil" yazmışdım. indi nə edim? Kağızı aparıb atım zibil qabına? Kağız boşa getdi. Yox, saxlayacağam. Sabah edərəm bəlkə, bəlkə başqa bir gün.
Getsəm, təqsirkar odur sözlük. Məni neçə illər özüm belə fərqində olmadan "sömürən", bütün sevgimi sovuran, həyatdan soyudan, ələlxüsus da son zamanlar artıq zibilini çıxartmış həmin o şəxsdir. istəmirəm onu. Nə görmək, nə mesajını almaq, nə şəklini görmək, nə hesabının qarşıma çıxması.

Amma əlləri.. əllərini tutmaq üçün nələri verməzdim? Əllər önəmlidir. Əllər hər şeyin toplusudur. Əlləri tutmadan, nəyisə bildiyinizi düşünmək axmaqlıqdır.

Mənim əllərimi heç tutan olmadı. Buna layiq deyildim? Bəlkə o qədər çirkinəm ki, əllərimi tutmağa iyrənir insanlar?

Amma mən çox əllər tutdum. Hamısı da fərqli idi. Bəlkə mən çox dar insanam? Əllərin hamısını fərqli görürəm. Bütün insanları bir birindən ayıran özəllikləri olduğuna inanıram. Məsələn, məni hər kəsdən ayıran özəlliyim var. Nədir? Onu bilmirəm, ən azından şəxsiyyət vəsiqəmdə, xarici pasportumda oxşarlarımın sayı 0 olaraq yazılmışdı. Xarici olaraq dünyadakı hər kəsdən fərqliyəm. Daxili isə bilmirəm. Hamını tanımıram, hamı da məni tanımır. Qıraqdan görünən qədərəm, içəridə hansı zəlzələlərin baş verdiyini kimsə bilmir.

Sözlüyə gələndə, buralara düşəcəyimi heç zənn etmirdim. Düşdüm amma. Elə düşdüm ki, çıxa da bilmirəm. Nə edəcəyim doğrultusunda çaş-baş qalmışam.

Bu vəziyyətdən çıxmağın yolunu da tapmalıyam. Tapmışam onsuz da, ya da tapdığımı düşünürəm.
Elə hey başını qat, bir işlə məşğul ol. 1 həftədir gecə-gündüz kurslar izləyirəm, gitarda nəyisə oxumağa çalışıram, hətta #sözaltı music başlığına ifalarımı atmağı düşünürdüm.

Bu gecə, amma elə bil içimdə yatmış vulkanlar püskürdü. Ağlayıb çölə atmağa çalışdım, olmadı. Od püskürə bildim sadəcə. Sadəcə balkondan əlimdə siqaretlə, özünü ağlamağa məcbur edirmiş kimi bir hiss yaşadım. Ağlaya bilmədim amma. Nə edim? Başqa necə ata bilərəm bu sıxıntını, bu dərdi?

Kimlə danışsam, bilirəm ki, axır-əvvəl "ya bi siktir git" deyə qovacaq. Öz aləmimdə amma çox şey yaşadım sözlük. Mənə elə gəlməyi, ya həqiqətən elə olmağını sikdir edin, atın qırağa. Mənə bu qədəri çoxdur.

Yaşamadığımı hiss etdim. Yaşamadıqlarımı gördüm. Daha doğrusu yaşatmadıqlarını. Mənə yetərincə sarılan da olmadı. Sarılıb möhkəm qucaqlayan da olmadı. Əzik biri olduğum üçün deyildi bunlar. Əsla əzik birisi də olmamışam.

Bunlar yanlış bir insana uzun müddət bağlanmış, sonda gözləri açılmış, amma açılan kimi də diblərə düşmüş birinin ağzından çıxır. Bəlkə düzələr deyə neçə gecə tavanla saatlarla baxışdığımı, neçə gecə yata bilmədiyimi bilirəm mən. Bəlkə sabah nə isə olar, sabah olmasa da bir həftə də, bir ay da, bir il də vaxt verim. Bəlkə düzələr. Bəlkə günəş və ay eyni anda üzümə gülər? Nə vaxtsa bəlkə mən də hiss edərəm sevildiyimi? Deyə-deyə günlərimi, aylarımı verdiyimi də bilirəm mən..

bunlar hər içəndə intihar etməyi düşünən bir yazar tərəfindən yazılmışdır. Bir gün intihar etsə, günahkar sadəcə pivə şüşələridir. Necə deyərlər, "sərxoşdur, nə dediyini bilmir"...

+19 əjdaha

340. aylar sonra geri döndüm. mesaj qutumda nə qədər insan narahat qalıb, onu gördüm. bağışlayın, cavabsız qalıblar. dostumun intiharı mənim üçün ağır keçdi. yavaş-yavaş bir şeyləri eləməyə başlayıram. bütün sosial şəbəkələrim bildirimlərlə dolub daşır. kimə necə cavab verim bilmirəm. kim bilir neçə insan məndən küsüb, bloka atıb. olan şeydi. ayın 5-i terapiyaya başlayıram. inanmıram imkanım çatsın normal davam eləməyə. bacıma heç nə deməmişəm, amma bir gün özü gəlib "yaxşı deyilsən. psixoloqa, lazımdırsa psixoterapevtə get, müalicə al. bacın ölməyib ki, mən pulu sənin üçün qazanıram" dedi. bilmədim nə deyim. güldüm. dedim "bəs necə, elə də olmalıdır, amma pulum var". ümumilikdə, daha yaxşıyam, amma hər şey daha pisdir. yəqin progress buna deyirlər. həyatımda çox yaxşı bir insan var. məni yormayan, qısnamayan, qınamayan. ən əsası, mənim onu qınamağımdan, yormağımdan, qısnamağımdan qorxmayan, mənə güvənən. tanış olanda o da yaxşı deyildi. intihar eləyib, uğursuz cəhdindən sonra xəstəxanadan çıxdığı bir gündə tanış olmuşuq. o da daha yaxşıdır indi. işləyir, öyrənir, əylənir, qonaq gedir, qonaq çağırır. qorxurdum ki, mənə ehtiyacı olmadığı an məni unudacaq, problemlərimi öyrənəndən sonra üzümə vuracaq, yuxarıdan aşağı baxacaq. özüm-özümü cılızlaşdırırammış. yaxşı insanlar varmış. hərdən bəxtim gətirirmiş. güvəndiyinə yox, daha əvvəl güvənməməyinə peşman ola bilirsənmiş. sağolsun.

+19 əjdaha

344. neçə ay sonra ilk dəfə bu dəfə içəndə özümü öldürmə planları qurmadım.

ciddən la, bu barədə bir az söhbət etdim, lakin ağlımdan bunu öz üstümdə yoxlamağa dair heç nə keçmədi. bəlkə də tək içmirdim deyə beləydi, no idea.

içib küçələri fırlandıq, söhbət etdik, nə bilim, mahnı da oxuduq, yüksək səslə black metal dinlədik,
(youtube: )
,
(youtube: )
,
(youtube: )
və başqaları. qonşu gəldi qapını döydü ki, səs-küy edirsiniz filan. fəxr etmirəm, amma etdik bunu da amk.

ənivey tək deyildim deyə beləydi, ya nə bilmirəm. sadəcə bu gün yadımdan çıxmayacaq.

deyəsən yavaş-yavaş səni də unuduram, nazlı nigar. ilk dəfə biri ilə tanış olmaq istəyi hiss etdim özümdə, haradasa 3 ay keçib. uzun, ya qısa müddətdir heç bilmirəm, sadəcə birdən-birə ağlımdan keçdi. hər nəysə, məsələ də o deyil.

düzəlirəm lan, gərək hailluciferin köməyi, gərək grammar.nazinin dayaq durması, gərək nellie crainin dəstəyi, heçözüdəbilmirlə ağlamaq, barracudanın beynini aparmaq(!), beynimdəki dereklə gülmək adını çəkmədiyim yazarların mənim üçün etdikləri və s.

bilmirəm, bunlar olsa-olmasa necə olardı deyə düşünürəm, bəlkə də yox idim. heç indi də tam əvvəlki derek deyiləm, lakin əvvəlki qədər olmasa da, əvvəlkindən sonrakından daha yaxşıyam(?).

bildiyin kişisel gelişim şeysini yazıram, hər nəysə aq, gedim şkafdakı ketileptin o biri yarısını da atım, içki ilə necə olur bilmirəm, yatmağı umuram. olmadı, qusacam, ayıq başla da yəqin o biri dərmanı içərəm, adını da bilmirəm heç. 17 manat almışdı cındır aptek. səhiyyə sisteminin də içinə nallayım.

möhtəşəmsiniz uşaqlar -*

(youtube: )

+15 əjdaha

54. böyüyürəm sözlük. çox sürətlə böyüyürəm. əslində beyin olaraq böyümək özümə çox xoşdur amma yaş olaraq böyümək istəmirəm. amma təbii ki, indi beyin, düşüncə olaraq böyüməkdən yazmaq istəyirəm. bu yazmaq eşqimi də tərgitsəm, everything will be ok. nəysə sözüm bunda deyil. insan böyüdükcə daha sakit olur. ətrafı kiçilir daha dəqiq özümüz kiçildirik. çox insan tanımaq eşqi zamanla əriyib gedir. bir vaxtlar radikal halda qarşı çıxdığım şeyləri indi elə gözəl anlayıramki. bütün insanları başa düşürəm elə bil. heç kimi qınaya bilmirəm. zamanla bütün hadisələrə normal reaksiya verirsən. təbii ki, bu həyatın sənə verdiyi təcrübədən irəli gəlir. bir vaxtlar düşünürdüm ki, mən işdən çıxıb mütləq dostlarımla görüşməliyəm ya da iş saatını onlara uyğun qururdum. amma indi ayda bir dəfə özümü mükafatlandırıb, dostlarla əylənirəm. bu həyatda səni heç kim maraqlandırmamağından irəli gəlmir. sadəcə özünə qapanmağı onlardan üstün tutursan. bir də qəribə hislər yaranıb. hər səhər işə gələndə insanları müşahidə etmək vərdişə çevrilib. hərəkətləri qəribə gəlir. özümü yad planetli kimi hiss edirəm. elə bil bir müddət yer planetində yaşamışam, sonra başqa planetə köçmüşəm. 100 əsrdən sonra yenidən qayıtmışam yer planetinə. normal insan davranışlarını unutmuşam. hər insanları müşahidə edəndə o davranışları görüb uşaq kimi sevinirəm. o sevinc hissi də avtomatik dodaqlarımı qaçırır. baxanlar da deyir bu qızın başı xarabdı, öz-özünə gülür. ya da bu başqa bir hissdi. elə bil ölmüşdüm, tanrı məni mükafatlandırıb yenidən yer üzünə göndərir və mən bunun sevincini yaşayıram. nəysə də əl-qərəz bu çox möhtəşəm hissdir. bir də dəhşətli dərəcədə səbrli olmuşam. bir vaxtlar sərt reaksiya verdiyim hadisələri indi normal qəbul edirəm. keçmiş sevgilim deyəndəki, çəkilib hansısa bir balaca şəhərə ya da kəndə sakitcə yaşayaq, razılaşmırdım amma indi gəlib yenə bunu təklif etsə, böyük məmnuniyyətlə qəbul edərəm. sözün qısası dəyişilən nədirsə, yaxşılığa doğru dəyişilir. hələki belə hiss edirəm.

https://www.youtube.com/watch?v=k_RfYZphp8o

+24 əjdaha

151. "Qəlbi qırıq insanların gözləri hər zaman nəmli olar" deyir anam həmişə. Bəs "qəlbi qırıq" kim imiş?
Bilmirdim. Anam deyəndə də anlamırmışam əsl mənasını. Bunu mənə balaca bir qız öyrətdi. Beş yaşı var. Qısa müddətdir təcrübə keçdiyim müəssisədə tanımışam onu. Ana atasını xəstəlikdən itirib. Xalası ilə yaşayır. Adı Xurşuddur. Həyatım boyunca unutmayacağım Xurşud...
Xurşudun gözlərindəki dərinlik, yaşına yaraşmayan təmkini, baş qarışan kimi gözlərindən yaşların süzülməsi ilk gündən diqqətimi çəkirdi. Günlər keçdikcə, Xurşudu tanıdıqca bu dərinliyin məni məhv edəcəyi ağlıma da gəlməzdi...
Xurşud haqqında danışacam ancaq onu deyim ki, buradakı uşaqların hamısı evdə dayə, qulluqçu, şoferlərdən başqa heçkəsdən nəvaziş görməyən sevgiyə ac uşaqlardı. Mən ən son kimsəsiz uşaqlar evində olarkən rastlaşmışdım bu mənzərə ilə. Cəmiyyətin fərqli bir təbəqəsində, belə bir mühitdə hərşeyi olan amma kimsəsiz olan bu uşaqları görəcəyimi ummazdım heç vaxt...
Gələk Xurşuda...
Xurşud qısa bir müddətdə mənə öyrəşdi. Hər sabah qollarını açıb boynumu qucaqlayır, saçlarına sığal çəkməyimi, dərslərinə kömək etməyimi, yuxu saatında o yatana qədər yanında gözləməyimi istəyir... hə bir də məni hər öpəndə saçlarıma sığal çəkir...
Dünən yanında uzanıb onun yatmasını gözləyirdim.
- Müəllimə, Allah babaya dua edərsiniz mənim üçün?
- Xurşud, sən dua etməyi kimdən öyrənmisən?
-Mən dua edə bilmirəm, müəllimə. Duaları böyüklər edə bilər. Uşaqlar dua etmir. Mənim bacım dua edir həmişə anam üçün... (xalası qızını nəzərdə tutur)
(Məni öldürür... söhbəti dəyişməyə çalışıram)
-Xurşud, bağçadan xoşun gəlir?
- Bağçada ancaq mən olsaydım hə. Bütün müəllimələr mənə baxsaydı... bir dəə, bir də ki, yatmaq olmasaydı. Müəllimə, yatmaqdan Allah baba qədər xoşum gəlmir. (Nifrətinin böyüklüyünü bildiyi ən böyük varlıqla ifadə etməyə çalışır. Allahın böyüklüyü qədər böyük nifrət edirəm demək istəyir. Ölçü vahidi kimi istifadə edir bu sözü)
- Xurşud- deyirəm- elə demək olmaz. Allahla heçnəyi ölçə bilmərik.
- Yaxşııı, müəllimə, onda göylər qədər zəhləm gedir. Bilirsiniz, mən yatmıram həmişə divara baxıb gözlərimi sıxıram. Mən yatmaq yox həmişə anamı gözləmək istəyirəm...

Yox, həqiqətən dözmədim artıq onu öpüb, üstünü örtüb qalxdım... bəli, beş yaşında uşağın dərdi, yalnızlığı, çiynindəki yükün ağırlığını mənim çiyinlərim daşıya bilmir...
Bütün bunlara rəğmən həyata etiraz etmək, aqressiya göstərmək yerinə Xurşud sakit, sözəbaxan və dərslərində çox uğurlu biri olmağı seçir. Təəccüblənirəm...

Bugün ilk dəfə gerçək müəllimələrindən bağımsız bir dərsdə özümü yoxlamaq istədim. Uşaqları sonda qiymətləndirmək üçün qırmızı ürəklər hazırlamışdım. Uşaqlar evə aparmaq üçün icazə istədilər. Verdim. Hərşeyi çox uğurlu alınırdı; taa ki, uşaqlardan biri gözləmədiyim anda Xurşuda "Ürəkləri ancaq anası olanlar aparacaq, sən yox!" deyənə qədər...
Məsələni toparlamağı bacardım. Ancaq nə mən, nə də Xurşud bugün o sözü uda bilmədik. Gözlərimə baxmağa belə cəsarət etmirdi. Bəlkə o da hiss edir dərindən-dərinə; müəlliməsinin onu qucaqlayıb ağlamamaq üçün özünü zorla saxladığını, məni kimin yerinə qoyduğunu anladığımı, mənə kim gözü ilə baxdığını bildiyimi...
Sözlük, öyrətməyə getdiyimi düşünürlər; əslində o balaca qəlblərdən nələr öyrəndiyimi mən bilirəm...

+15 əjdaha

15. səhər saat 5-in yarısıdır amma yata bilmirəm. kompyüteri bir də yandırdım və bura gəldim. yenə ağrılarla boğuşuram.
artıq həyatımda yeni insanlar var. onları sevməyə başlamışam. sabahkı günümü də onlarla bərabər keçirəcəyəm. çoxdandır ki bu qədər sevinmirdim. düzdür boş bir sevinc olsa da. onlar da məni sevir deyəsən.

amma bu yazını bambaşqa birinə həsr etmək istəyirəm. dünyanın o başındadı indi.
əziz dünyanın o başındakı dost, bu gün uzun bir aradan sonra söhbət etdik.. burada sənə demək istəyib deyə bilmədiklərimi yazacağam.

ilk tanışlığımız çox uzun illər əvvələ təsadüf edir. bir təsadüf nəticəsində (onsuz da həyatımda demək olar ki hər şey qəribə təsadüf ilə başlayır) başlayan tanışlığımız sonrası məni universitetdə tapıb eyni potokda oxuduğum birini bəyəndiyini və onun həyatında kimsə olub-olmadığını öyrənməmi istəmişdin. uşaqlığından bəri sevirmişsən onu. basketbol oynayırmış həm də. əlimdən gələni etdim amma təəssüflər olsun ki sizin hekayəniz başlamadan bitdi.

eyni ixtisası aldığımız da təsadüf idimi? kimsənin almadığı o lənətlik ixtisası. sənin dözməyib buraxacağın, mənimsə hələ bir müddət davam edib boğazıma kimi çirkə bulaşacağım ixtisas.

universitetdən uzun bir müddət sonra yenə görüşdük. tale bu səfər ikimizi başqa bir şəhərdə qarşılaşdırmışdı. sən də, mən də orada məcburi xidmətdə idik. mənə tez-tez baş çəkməyə gələrdin. mən o şəhərin yerlisi olduğumçün rahatdım. sənsə əlbəttə 2 il sürəcək qorxu və yalnızlığın içində. yenə əlimdən gəldiyincə dəstək olmağa çalışdım. yenə eyni məqsədlər. azərbaycandan çıxıb getmə planları.
o günlərdə başladı bir yerdə getmək fikri. hətta bəlliydi rota. köhnə sovetin bir ölkəsi. mən demək olar ki hər şeyi hazırlamışdım..
sonra sən getdin. heç sağollaşmadıq da. əlbəttə ki heç nə artıq məni təəccübləndirə bilməzdi. planlarımı tək qurmağa davam etdim ancaq o ölkədəki dostum son anda köməkdən vaz keçincə hər şey alt-üst oldu.
yenidən plan qurdum və buraya, sonradan vətənimə çevriləcək gözəl ölkəyə gəlməyə qərar verdim. gəlməmişdən öncə isə sənin məndən bir qədər əvvəl dünyanın o başına getdiyini və orada yaşadığını öyrəndim.

bu gün danışdıq yenə. az qalsın hönkür-hönkür ağlayacaqdım. həm sevinc həm kədərdən. sevinc, çünki məni yüzlərlə problem və minlərlə kilometr uzaqlarda düşünən, gələcəyimə görə qəlbən narahatlıq keçirən, özümü qorumağım üçün az qala yalvaran biri var idi. kaş ki orada olsaydım, o zaman sənə heç kim zərər verə bilməzdi dedin. sözlər mənim üçün çox dəyərliydi, quru söz də olsa.
kədər, təəssüf hissləri. bu qədər uzaqlarda olduğumuza baxmayaraq yenə də eyni həyatı yaşamağa davam etdiyimizin fərqinə varmaq.

biz bir-birimizi heçmi görmədik? bəlkə həyatdakı ən böyük səhvimiz elə bu idi?

+16 əjdaha

298. çəkilin, indi də ağlamaq sırası məndədir sghd

2 ildir bacımla zarafatlaşıram ki, bəs təzə doğmuş gəlinlərə oxşayırsan, bu nə məmələrdi, necə gəzdirirsən özündə? ya deyirdim çəkinin yarısı sənindir, yarısı onların. ya da lap offensiveləşib, "cinsi həyatın mükəmməl gedir, deyəsən" deyib cırnadırdım. səbəbini təzəlikcə öyrəndik: süd vəzilərində kifayət qədər şiş var imiş. biləndə bilmədim gülüm, ya dəsmal götürüb ağlayım. təbii ki, iradəsiz gözümün şorabasını axıtdım, amma bir tərəfdən də "onda daha mənim oversize köynəklərimi geyinməyəcəksən də, hə? onları belə genəltmisən" deyib özümə döndüm. bu şitlikləri də etməsəm yəqin ki 2 bacı yas qurmuşduq halvalı zadlı.

sabah əməliyyata girir, amma özümə güvənmirəm onunla getmək üçün. birdən üzüntümü hiss edib ona da mənfi ötürərəm. zaten həssaslaşıb canım bacım. bayaq kitab götürüb məni özüylə dənizə apardı ki, oxuyub bitirsin, birdən qismət olmaz. kitab oxumağa qoydum? təbii ki xeyr, kitab oxumaq qadağandır. durub dənizə, işıq lampalarına baxıb yaddaşına həkk edib görüntünü mənə təsvir edirdi hələ. haha, artistlik yapma lan deyiləsi momentdir. bildim şitlikdə kimə oxşamışammış. bədxassəli deyil axı, hara ölürsən? ölümün benim elimde be gülüm. heç nə olmayacaq, bilirəm.

məni üzən qisim şeydir, normal ailədə yaşasaydıq bunların heç biri olmayacaqdı. nə mən dəli olub psixi sağlamlıq mərkəzində sülənəcəkdim, nə də o xəstəxana yollarında qalacaqdı. qəşəng bacım. əsəbdən yaranıbmış şişləri. şaşırdık mı? hayır. qalmışıq çırpına-çırpına. 2 dağın arasındayıq, biz böyüdükcə dağlar yaxınlaşır və çıxmaqda çətinlik çəkirik, amma çıxacağıq, mütləq. valideyn desən maddi dəstək olur, mentalın içinə pox edib qoyur ora. bir söz də deyə bilmirik, əlacsız qalmışıq. mənim ondan başqa heç kimim yoxdur, onun da məndən. gülümüzün tikanı əlinə batıb qanadanda mənim həyatıma qaranlıq çökür, tufan qalxır, qaldı ki əməliyyata girəndə. gül bacım.
eləməyə zarafat da qalmadı e daha, mizahım tükəndi, söz oyunum bitdi, əməliyyat qurtarsaydı canımız dincələrdi shdgh. getdikcə də zarafat səviyyəm düşür, meymuna dönmüşəm üzünü güldürüm deyə. 15 saat başına pərvanə olub min hoqqadan çıxıram, axırda bir cıqqan gülümsəyir, qane olmasam da sevinirəm. onca eziyyetimin karşılığı bu mudur ha, söyle??!!! eqoist eşşəəəəkkk, öz zarafatlarının yanında mənimkilər oyuncaq kimi durur deyə bəyənmir. heç olmasa bir az çox gül, stimul ver, mizah səviyyəm uğruna daha çox çalışım. özümü sipər edim sənin gülüşün yolunda. dü-zəl-mə-yə-cəksən, xudbin.

mənim də işim ağırdır e, gəl indi xanımçanın nazını çək ki, balasını kəsib götürüblər məmələrindən. uşaq vaxtı elə bilirdim orda uşaqlar olur çoxlu, bacının da 9 balası var imiş. budu burdan bura 9 uşaq xalası olacaqkən gedib əməliyyata girir. böyütməyəcəkdinsə niyə əkirdinfhusjdfc

gecələr yatmaram maması olub keşiyini çəkərəm, oxumaq istədiyi kitabı sirendən daha qıcıq səsimlə oxuyub kitaba nifrət etdirərəm, sevdiyi mahnını zümzümə edib qulaq pərlərini zədələyərəm, yeməyini bişirib zəhərləndirərəm, isti olsa yağış olub yağaram, üşüsə atapleni muduma keçərəm, onsuz bədənim isti olur deyə üşüyəndə gəlib mənə yapışırdı, yenə yapışar. xidmətlərimiz boldu maşallah. axırda da əlhaqqımı alıb özüm üçün sıfırdan həyat quraram. sonra birlikdə qurduğumuz ilk arzu - vyanaya gedib dağlara çıxmasaq da, gücüm çatandan nəsə edərəm də day türkiyədən-mürkiyədən. neçə ildir dözüb mənə, onun mükafatı kimi, yoxsa nəyimə gərək bacımdır, canımın ən içidir ya nədir. ay dont keyr

+17 əjdaha

56. blə göydən asteroid düşsə də ölsək.
bu gün də ölmədik sevgisiz günlük sənin də amına qoyum.

+17 əjdaha

72. insanlar ölür e. gəlin sevək da bir-birimizi. birdən dərk etdim. olur hərdən elə, durduq yerdə özünü mövcud reallığın ortasında tapırsan. məndə də elə oldu. arabir gələn kiçik aydınlanmalar. sonra da gördüm sevgi sözləri göndərə biləcəyim kimsə yoxdu. dedim sizlə bölüşüm

+18 əjdaha

230. həyatımda nəsə çatmır, ya da nəsə artıqdı amma hələ tuta bilməmişəm nədir. imtahan vaxtı dərin boşluğa düşmüşdüm, dərslərin boynuna yıxırdım. amma indi də eyni durumdayam, hətta daha betərəm. yaxşı olduğuma inandırıram özümü, amma olmur. imtahanları müvəffəqiyytlə bitirdim, tətil vaxtıdır. amma ölü kimi keçirirəm günümü. özümə və hamıya yaxşıyam deyirəm, amma deyiləm. durduq yerə gələn boşluq və kədərin içində itib batıram. dərdimi kiminləsə bölüşmək olmur, nə deyib bölüşəsən ki? kefim yoxdu desəm, niyə kefim yoxdur sualı çıxır ortaya, ona da cavab yoxdur. zatən həmişə özüm həll etmək istəyirəm bütün problemlərimi, amma bilmirəm haradan başlayım.
huşum da özümdə deyil, kimsə yazmasa heç xatırlamıram varlığını. bayaq yaxın dostuma yazdım 14 fevrala g. nə alacaqsan? exinin adını yazmışam gic kimi, deyir biz onunla ayrılmışıq e nell keçən ildən.
işin gülünc yanı bütün bu problemləri həll etmək üçün heç bir addım atmaq iatəmirəm. sanki hər şeyin başını buraxmışam. boğulduqca boğulmağa razıyam, təki heç nə etməyim. həll edəcəyim o qədər iş məni gözləyir, amma heç nə etməməklə məşğulam mən ancaq. kiminsə mənə kömək etməsini, ya məsləhət verməsini də istəmirəm, zatən içimdən gəlmədikcə əməl etməyəcəm heç nəyə.
bu səhər yeməyə yulaf bişirirdim, üzərinə darçın əvəzinə istiot tökdüm. işin trajikomedik yanı, istiot olduğunu dərk etdim amma əlimi saxlamadım. beynim dərk etdi yanlış etdiyimi, amma düzəltmək istəmədi. sonra da durub elə qazana baxdım. artıq hər şeyə qarşı elə olmuşam, səhvlərimi düzəltmək üçün hərəkət eləmək istəmirəm.
keçən il bu vaxtlar günlüyümə "If you want to fly like a butterfly, don't flap like a crow!” deyə bir şey yazmışam. bu gün isə, i just wanna die like a butterfly.
(youtube: )

+19 əjdaha

223. "Yaxşı insan yaxşı işlər görər", lakin mən ümumiyyətlə heç bir işlə məşğul olmurdum. Sanki, qəsdən yaxşı olmayan nə var idisə, qanımda idi. Mən içki içər, tənbəllik edər, boş-boş oturmağı və edəcəyim işlər üzərinə ancaq xəyal qurmağı sevərdim. Çünki, mənim heç bir mövqeyim yox idi.
Mən nə siyasi ideologiya tərəfdarı idim, nə idealım yox idi, nə də özüməməxsus yeni fikirlərim, hətta dinim, allahım, tanrım da yox idi, o varlığın əslində var ya da yox olduğunu da bilmirdim. Əslində, hiss etmirdim.
Mən parlaq, gözqamaşdıran, sıradan insanların baxanda "vau" deyəcəyi bir həyat da istəmirdim, evlənmək də istəmirdim, uşaq da. Ölümdə özümlə bir yerdə apara bilməyəcəyim bahalı əşyaları da. Onsuz da bir müddət sonra bədənimdən xaric olacaq Yeməyi  də istəmirdim. Soruş gör, nə istəyirdim, onu bilirdim? xeyr.
Fikirlərim qarışırdı, nə düşünüb danışdığımı özüm də anlamırdım. Tez-tez əlimi üzümə çəkər, başımdan qaynar su tökülməsi hissini duyardım. Bir də, ətrafdakı insanlardan diksinirdim. Karantin də gözəl idi, evdən çıxmır, heç kəsi görmürdüm. Bədənimdəki "d" vitamini çatışmazlığını iliklərimə qədər hiss edirdim.
Vecimə də deyildi.
Daha bərbadı bu idi: bunların heç biri vecimə də deyildi.  Günləri keçirmək, ölümə bir gün daha çox yaxınlaşmaq səbəbilə oyanırdım hər gün.
Gələcəkdə isə nə olacaq və necə olacaq, bilmirdim. Çünki, gələcəyin gələcək olduğu haqqında da bir fikrim yox idi.


27.01.2021

+15 əjdaha

374. Deməli, qardaşım bizdən 3 ildi sevgili olduğu qızı gizlədib. Yəni biz hiss edirdik nəsə olduğunu amma əlimizdə sübut yox idi. Bacımın qardaşımla arası daha yaxındır. Necəsə qardaşımın sevgilisini ondan öyrənir. Və mənim də xəbərim olur. Bizə onun haqqında heçnə demir. Elə oldu ki qardaşımın instagram hesabı açıq qalır. Bacım mənə göstərir.
Qız bildiyin 21. əsr model ərgən. Snap şəkillər, heç gözəl də deyil. No özündən razılıq yağır sifətindən. Danışıq mədəniyyəti yox. "Rədd ol" "özünü gic kimi aparırsan". Qardaşım isə buna güldən ağır söz işlətmir. Əgər bir insana bu sözləri layiq görüb onunla ünsiyyəti kəsmirsənsə deməli sən özünə hörmət qoymursan. Eynilə qızların avara oğlan seçməsi kimi oğlanlarda içi boş göyün 7. Qatında uçan şar kimi olan qızları seçirlər. Çox təəssüf edirəm əzizim. Burda gül kimi bacın dura-dura sən kimlərin nazını çəkirsən.

+19 əjdaha

249. Bu gün yenə içdim, günlük, çox içdim. Dünən də içmişdim amma bu günki qədər yox. Ən son itsmesabi ilə birlikdə bu qədər içmişdim. ilk dəfədir sərxoşkən entry yazıram. Yazıb ürəyimdəkiləri tökmək istədim. Duyğularım qarışıb, yenə həyatın cındırlıqlarıyla savaşmağa çalışıram. Hər şey çox ağır gəlir, çoox. içib hər şeyi unutmaq istəyirəm. Bir müddət sərxoşluqla gülürəm, əylənirəm. Sonra yenə varoluşun kədəri çökür üzərimə. Yenə ölmək istəyirəm. Kəssəm bu gecə biləklərimi, kimin vecinə ki? Öləcəm, səhərsi valideynlərim ölümü tapacaqlar yataqda. Ya da dərmanlarımı içim, yuxu dərmanı. Sözlükdən əziz yazar dedi ki, alkolla yuxu dərmanı deadly olur. Xəstəxanalıq olarsan. Elə olsa kimin vecinə? Mən kiməm ki? Kimə nə faydam var? Ulduzlara baxmaq istədim bu gecə, amma hava çox buludludur.
Doğrusu, ölmək istəmirəm hələ. Özüm üçün yox, kömək etməli olduğum insanlar üçün. Kimlərəsə dəstək olmalıyam axı, kiməsə yaxşı bir faydam toxunar bəlkə. Mən antidepressantlarla dayanıram həyatda. placebo effekti yaradıb yaxşıyam deyə aldadıram özümü. Blin siktirib həyatımda yaxşı olmaq, ölqrəm mən. Hər gecə ölürəm. içim qan ağlayır axı. Kiminsə kefini pozmayım deyə içimə atıram hər şeyi. Mən ki yaxşı deyiləm.

Düşünürəm, bəlkə, bu gecə yuxu dərmanı atacam bir neçə dənə. Qoy qarışsın qanımdakı alkolla, öldürsün məni. Ya da bəlkə atmayacam ,hər şeyin acığına yaşayacam. Hər şey ruh halıma bağlı. Mənə ehtiyacı olan insanlar var axı...
Yenə də, bu həyat çox cındırdır...

Bu mahnını da həyatımın soundtracki seçmişəm, describes my life perfectly:
(youtube: )

+16 əjdaha

29. artıq 2 həftədir ki təzə şəhərimdəyəm.
illər öncə qurduğum xəyalları indi yaşayıram.. olduqca gözəldir hər şey.
hazırda bakı talassemiya mərkəzində məsul vəzifədə işləyən, o zamanlar isə 5-10 manat artıq qazana bilsin deyə əlavə gecə növbələrinə qalan bir həkim yoldaşım vardı, tanıdıım ən vicdanlı insanlardan biridir. illər öncə mənim gələcək haqqında bu xəyalları qurmağıma olduqca yardımçı olmuşdu. bir gün mənə demişdi, "change, dünyada ən gözəl hisslərdən biri heç kimsəni tanımadığın yad bir şəhərdə təkbaşına yaşamaq, həyat qurmaq, orda hər şeyə yenidən başlamaqdır. get burdan change. bizim zamanımız keçdi, bir qarın yemək üçün xəyallarımızdan vaz keçdik. sənin isə şansın var. həyatda edəcəyin ən böyük səhv bu xəstəxanada qalmaq olacaq. get."

bu günlərdə onu tez-tez xatırlayıram.. onun yaşamaq istəyib də yaşaya bilmədiklərini mən onun əvəzinə də yaşamağa çalışıram. bir gün yenə görüşəcəyik və bu haqda ona uzun-uzadı danışacağam...

indi pansiondayam, sahibi və qızı yaxşı insanlardır.. dostlaşmışam. iş yerimə də alışmağa çalışıram az-az..

və əlbəttə yeni macəralar.
xoş gəldin yeni həyat.

+15 əjdaha

67. bugün bir xeyli fikirlərdə dolaşdım.
səhər onun toyudu. ailə quracaq. mənim ilk aşig olduğum adam,sabah bir bəy olacaq.
halbuki nə arzular nə xəyallar qurmuşdum,uşaq ağlımla nə ümüdlər bəsləmişdim. üzülmürəm sözlük,sadece cox dərinlərdə canım yanır.
kimsəyədə bunu deyəmmirəm,deyəcəklər sənə yalan danışan o deyildimi,qacıb gedən o deyildimi?indi nədi bu ahnale.
yolda rastlaşanda üzüne baxmadığım adama cevrilmişdi axı o,indi niye sabah toyu olacagnı öyrendiyimde bugeder əsdiki ürəyim.
bir sıxıntıdayam,anlata bilmirəm.
sözlük,əslində mən nə ona nədə bir başqasına yanmıram. dərdim özümlədi,dilə gətirəmmirəm.
allah ona bir nurkimi ,ay kimi qız övladı qismət etsin,özükimi biridə gəlib qızınln qarşlsına çıxsın. ən xoş arzum bu olsun bugünə.

+16 əjdaha

274. boş motivasiya verici sözlərə, yalandan "sakit dəniz güclü matros yetiştirməz " tipli cümlələrə, "allahın sınağıdı da " deyənlərə, "daha pis vəziyyətdə olanlar var, şükür elə " deyə ağıl verənlərə məruz qalmamaq üçün əlimdən gələni eləyirəm, yenə alınmır. gəlib tapırlar məni. həmişə hər şey səndən asılı olmur. bunu başa düşün. olmayanda olmur. bəzən maksimum eləyə biləcəyimiz qulaq asmaqdan başqa bir şey deyil

+13 əjdaha

291. 16 yaşıma kimi dünyaya it balası kimi işləmək üçün gəldiyimi zənn edirdim. pulun dəyərin o vaxtdan başa düşmüşdüm. o qədər cındır idim ki, sırf cibimdə ayın sonuna kimi bir az pul olacaq, donuzu qoysan qalınmayacaq yerlərdə işləyirdim. itin sözün götürürdüm. iki şirvan 5 məmməd 1 nizami bu idi mottom. ustanın yanında fəhlə işlə, palatka toyunda ofisiant. həftə sonuna qədər topla o pulu. ərzaq üçün, balaca qardaş bacın. ahah içini sikim bir dəfə dərman oğurlamışdım ala aptekdən. ata xəstədir a, pul da çatmır bacı qardaşa ac qalmamalıdırlar. ay blə ahhaha gijdıllağ kimiye ala gijdıllağ kimi 5-6 manat üçün, sırf dincəlim bir az, bir-iki gün dincəlim deyə cındır kimi oğurlamışdım, qəhbə kimi. siqaretə verdiyim pulu toplasaydım məsələn elə alçaltmazdım özümü. amma nə qədər qəhbəyəm ki, həm ailəmi alçaltdım, həm özümü. pasyaksan omnia pasyak. elə bilmə ki, sonradan düzəldim, yox.
#300624

20-li yaşlarda pul elə də qozuma deyildi. çünki atam işləyirdi özüm də qozuma almırdım çox şeyi. qardaşım da işləyirdi dolanırdıq bir təhər. 20-li yaşlarımda nə pox yeyirdim xatırlamıram ətağa sonraları iş-zad zor gedirdi deyə yəqin. qumardan başqa hər yerə xərcləyirdim pulu. pub, içki siqaret, qız bu minvalda fırlanırdım özüm üçün. sonralar işlə əlaqədar xaricə getmişdim, orada fırlandım bir ara bir az da orda sıçdım batırdım, amma toplayırdım, vurmurdum altın *

ölkəyə qayıdandan bir il sonra sərhəddə işlədiyimm yerdən çıxmışdım, unecə imtahan vermişdim. qəbul oldum, iş adamı olacaqdıq *. uni vaxtında proyektlərə girirdik. hamısı short-term idi çünki maliyyə qismi alınan deyildi. aldığımız pulu da yatırmaq əvəzinə yeyib-içməyə verirdik ancaq. ayrılmışdım kruqdan, özüm kurs işinə girmək istəyirdim o dönəm, dil kursu maliyyə qismi alınmadı qaldı, sonradan bir neçə işlə * tutuzdurdum. 180 dərəcə olmasa da bir az həyatım dəyişmişdi çəki-düzən vermişdim həyatıma. zato maşınım var idi. indi maşın sadə şey kimi gələ bilər, amma o dönəm üçün maşınlı olmaq ayrı tema idi. *

sonrada gəlirlərlə long-term işlərə yatırdım:
(bax: sədərəkdə dükan açmaq) *
qazanırdım özüm üçün, pis də qazanmırdım. sonradan orta yaşmı nə qoyunluq aldı getdi. gəlirlər gedərlərdən çox az üstün idi, qozuma almırdım. saçırdım ora-bura debil kimi. onsuz həssas ekonomiyanı bir dəfə yanlış yatırımla sıçırtdım, covid girəndən sonra da dükanlar bağlandı, yavaş-yavaş iflas başladı. ilk açdığım dükan ayaqda qalsın deyə digərlərinin batmasına göz yumdum, ilk göz ağrısı idi, ekmek teknemiz idi a dəyərlidir də. obşim, alınmadı, o ərəfə də karantinə görə işçilərə də pul verirdik hələ, qəhbəlik çıxmasın da, müdirimiz pis idi bizim. dekabrda bu entryni yazıb, sonra silmişdim, inanırdım ki, boş şeydir ahah:
koronavirus
pulsuzluqdan öz evimi kirayə verib, ordan gələn pulla kirayəyə çıxıb, üstünə də aylığımı keçirtməyimə vəsilə olan virus.
i̇t kimi vergi alan dövlət isə bu ərəfələrdə bizim kimi orta biznes müəssisələrə nəinki yardım, heç allahın salamın da ünvanlamadı.


banklara gedirdik, dostdan borc, ordan borc, onu sat, maşını sat, onun borcun ödə sikimin borcun ödə. sikilməyən qulağımın dibi qaldı, inanırdım amma, inanırdım ki, alınacaq, çünki bir dəfə eləmişəm.

postlarda yazmışdım deyəsən, riskə gedəcəm deyə. əlimdə olan bütün pulu yatırmışdım etheriuma. borcdan az da olsa, çıxa bilmişdim, balaca bir dənə də yer açmışdım, iş də gedirdi orada. geriyə 200 min borcum qalıb. ay sonuna kimi 25 % də olsa, ödəməliyəm. ödəyə biləcəmmi? xuy. nə yalan deyim, intihar edəcəm deyə düşünürəm artıq borcu necə ödəcyəm deyə yox. Həkim üçün pul, ev, mebel, digər lazımi şeylər, yoldaşın, verilən sözlər, tutulmayan vəədlər və digər sikilmiş məsələlər. ümidim tək onadır ki, ayın sonu bir möcüzə olacaq, mən də borcumu ödəyəcəm, ilin sonu da itirdiklərimin bir hissəsin götürəcəm. mənə əvvəldən nəsə demək heç düşmür daha nəsə, nə sikim ola bilər ki bundan artıq?

uzun yazı yazmaq üçün də it kimi darıxmışam ala. neçə aydır artıq itmişəm. sözlükdən tanış yoxdur yaxşı ki allahın xoşvaxt bəndəsiyəm.

edit: sözlüyü də ağlaşma üçün istifadə etdim, üzrlü sayın da daha *

+15 əjdaha

231. öz yaşadıqlarımla baş edirəm, lakin başqalarının ağrılarının qaynaqlarını müşahidə etdikdə boğuluram.

çox mükəmməl biriyəm, gözəl insanam zad deyə demirəm. * ancaq həqiqətən də uzaqdan sanki dənizdə batan birinin boğulmasını izləyirsən amma əlin çatmır köməyə kimi bir hiss gəlir.



hamısını göstər

sözaltı günlük