41. hər an öləcəkmiş kimi yaşamaq söhbəti zarafat deyil. bunun iki tərəfi var anlaşılabilinəcək. əsas ilk ağla gələn carpe diem, hedonizm fəlsəfəsidir onu qoyaq bir kənara.
ikincisi isə odur ki mənə görə. indicə biri beyninə - beyninə olması əsasdı ölümün dəqiqliyindən əmin olmaq üçün - bir silah dayasa, hər an "vur getsin" deməyə hazır olmalısan. düşünsənə, yaşayırsan və yaşamaq acı çəkmək deməkdir. ağrılar bütünü. ehtirasların, doyumsuzluğun, istəklərin, hamısı bir anda bitir. "acı çəkirsən çünki arzulayırsan" deyirdi budda. nirvanaya çatıb budda olmaq - bütün arzulardan qurtulmaq - asan deyil, indi ki həyat şərtlərində də çox çətindi. və düzü bəzən bunu istəmirəm belə. zaman zaman. ölüm isə, ən təmiz qurtuluş yoludur. necə də gözəldir. əlbətdəki öldükdən sonra çürüyüb yox olacağına şübhəsiz formada inanan insandan danışırıq. yoxsa öldükdən sonra bir dünya düşləyən insan üçün ölüm qətiyyən asan deyil çünki heçnə bitmir. ruhun varlığını qəbul edir. ama sadəcə kimyəvi bir yaratıq, canlı olduğunu qəbul edən biri, həyatı bütün mənasızlığı ilə görən biri üçün, ölüm çox gözəldir.
sağ cibində həmişə gəzdirməyi bacara bilməlisən ölümü. ama şərtləri var: bağlamnaq olmaz. ailə olmaz. zira bu, səni ölümün bir addımlığındakı həyatdan çıxış qapısı, "exit" olduğu reallığından uzaqlaşdıracaq. düşünərkən belə rahatlamayacaqsan.
ölüm gözəldir. sevin onu.