48. həyat iztirab və kədərlə doludur. sıxıcı günlər bir-birini əvəz etməkdə israr edir. yalnızlıq isə hər gün daha dərinə kök salır. şopenhaur pessimizmi, sartrın iç sıxıntısı. yalnızlıq simptonları kədər səviyyəsini artırır. insan tək qalmaq istəmir, tək ölmək istəmir. tək öləcəyini düşünməyi isə heç istəmir. insanlar arasındakı qarşılıqlı itələmə qüvvəsinin görünməz səbəblərini bilmək istəyirəm. bizi yaxınlaşmağa qoymayan nədir? hər gün bir-birimizə baxanda eyni şeyləri düşündüyümüzü zənn etmə səbəbim bəlkə də uzunmüddətli yalnızlığımdır. ama gedərkən çönüb arxaya baxanda onun da arxaya çevrilmiş üzünü görmək və sonrasında yeni heç bir şeyin olmayacağını bilmək içimdəki ümidsizliyi və can sıxıntısını daha da artırır. "ola da bilər olmaya da. yetərki olurmuş kimi olmasın"
fərqli hisslər varlığını göstərdiyi, hiss etdirdiyi halda sonrası üçün ümidin ola bilməməsi. sonrası yoxdur. insanlararası münasibətdə soyuqluqlar, görünməyən və bizi əhatələyib, yaxınlaşmağa imkan verməyən yalnızliğimiz. olmayacaq. heç nə. bütün bunları aşsaq da aramızdakı dağlar qədər fərqlər. coğrafiya kitabını bura köçürmək istəmirəm, mən necə idiot ola bilərəm? mən də idiot olmaq istəyirəm. hərdən mən də onlarla danışmaq, əl-ələ tutmaq istəyirəm. ama əllərim cibimdə qalır.
və ümidsizliyi artıran bunun ilk olmamasıdı. amma birləşdikdən, necəsə olsa birləşə bildikdən sonrasının olmayacaq olması heç birləşmə istəyi də yaratmır insanda. o istək də ölür.* sikim içini