1. fikirləşdikdə üzümə buz kimi çarpan gerçəkdir. fikirləşmədikdə isə bu gerçək mülayim səmum küləyi kimi qəlbləri isidir. nəysə söhbəti dağıtmayım (bolşe zəhrimara smayliki)

bir kəpənəyə baxarkən çox qəribə hisslər keçirirəm. deyirlər 1 gün ömrü var. lap olsun 1 həftə. fərqetməz.. hər halda 1 kəpənək özünü öldürsə belə həmin müddət onun limitidi, artıq yaşayammaz (özünü öldürsə əlbəttə yaşamaz amk deyəcəksiz, deməyin. məcazi mənadadı aq). indi 1 həftəlik ömrü olan kəpənək mənimçün de-yuri ölüdü (yada de-fakto?). sikmişəm belə həyatı, 1 həftə nədi ala? onnansa heç doğulmaram daha yaxşı. amma gör heç kəpənək belə düşünür? gijdıllaq özünü oda közə vurur. nədən ötrü axı qanadını sikdiyim? nəysə kəpənəyi sikdir edək, bu amına qoyduğumun dünyası dayanmadan genişlənir, götü şişib gijdıllağın. nəbilime qalaktikalar bir-birindən aralanır zad. niyə aralanırsız axı? niyə mehriban ola bilmirsiz? nəyiniz çatışmır axı? ala xiyar, hara genişlənirsən axı? aloo
indi bu genişlənir genişlənməsinə amma birgün içinə doğru sıçacaq (alimlər buna içinə doğru çöküş deyir ama nəysə, zatən bu alimləri də heç sevmirəm. göt qılları çox bilir). bu içinə doğru sıçarkən bil bakalım içəridə kim var? cavab: biz. ala çölə doğru sıç daa, içəri doğru niyə? çox qəribədi qardaşlar və bacılar. ölümüzə də hörməti yoxdu bu dünyanın. tamam amk ölmüşəm də, imkan ver cansız bədənim çiçək böcək, box püsür formasında öz varlığını qorusun. yox. kimə deyirsən.. illa bütün qalaktikalar məhv olmayınca bizə rahatlıq yoxdu.. nəysə artıq bir entrynin daha sonuna gəldik, başqa big-banglərdə görüşmək üzərə, özünüzə yaxçı baxın. öpdüm