69. səhərlər demək olar ki, bütün dünyada eyni cür açılır. bunu keçən həftə kəşf etdim, sübh çağı letizia ronconi'nin malikanəsində yuxudan oyanıb çölə çıxanda. eyni tip günə başlama təlaşı, yorğunluq hissi, eyni təmiz hava..
illərlə axtarışında olduğum məgər nə pul, nə xoşbəxt ailə, nə də başqa bir şey imiş. bunların heç amma heç biri huzur gətirmir insana. huzur bambaşqa bir şeydir. könül rahatlığı, dərindən, ağrısız nəfəs ala bilmək,
huzur məsuliyyətsizlikdir, her şeydən maksimum zövq almağı bacarmaqdır, ikinci planda heç nəyi düşünmədən yalnız yaşadığın ana odaklanmakdır. mədəmdəki o ağırlıq hissinin olmamasıdır. yuxu görmədən yata bilməkdir.
istədiyim her şeyə çatdım, amma huzur arayışından çox qorxuram, başlamaq bele istəmirəm, bilirəm ki onu heç zaman tapa bilməyəcəyəm.