70. həyatımda yenə bir ilk yaşayıram bu gün, bir həkim yanına gəlmişəm, hansı ki indiyədək heç vaxt belə bir müayinədən keçməmişdim..
olduqca qorxuram və həyəcanlıyam, ciddi bir şey olma ehtimalı var. gözləmə otağında oturmuşam indi, ola biləcək bütün ehtimalları fikirləşirəm...

o həyatın kino lenti kimi filan keçməsi, bunlar yalandır. sadəcə nə qədər ağrı çəkəcəyimin və ciddi bir şey varsa, bunun nə qədər davam edəcəyinin qorxusudur bürüyən. başım gicəllənir. ürəyim bulanır. ağrı istəmirəm, operativ müdaxilə də istəmirəm.
sabahdan işdəyəm. yenə də növbə... amma belə vəziyyətdə işləmək sadəcə özümə zülm etməkdir. başqa alternativ isə yoxdur.
mənə yaxın insanların yanında olmaq istəyirəm, onlarla zaman keçirmək. heç bir maddi problemlər yaxud asılılıq olmadan rahat zaman keçirmək... bunun qiyməti bu qədər baha olmamalıdır.
özümü sahib olduğum şeylər ilə ovuduram. çox nailiyyətlər qazandım. bunlara da dözmək lazımdır, başqa şans yoxdur, lyuks yoxdur. məndən də pis halda olan insanlar var bla bla bla...bunları düşünmək ikiüzlülükdür amma minimal da olsa kömək edir..
yaşlandıqca dirəncim azalır..