1. heç vaxt birinə "kəndçi" deyib lağ eləməmişəm. çünki mən kəndə gedəndə sevinclərindən şəhərdən gələnlərə nələr etdiklərini görmüşəm. bizler ne qədər kənd yerində əldə edilmesi çetin olan şokolad, qend, şəkər kimi paylar götürsəkdə babamgilin qonşuları belə kəndə getdiğimizdə, həyətlərindən qoz, fındıq, bal şor gətirərdilər sevinclərindən. hələ birdə kəndən şəhərə qayıtdığımızda hər evdən balaca da olsa bir xurcun qoyulardı pay olaraq. qonşunun uşaqları oyun oynayarkən sənə xüsusi hörmət qoyub sayımı, seçimi sənə buraxardılar. oyun dediyimizdə bildiğininiz "şəhər oyunları" (futbol, basketbol, gizlenpaç, ve.s) deyil, onların özlerinə xas olan oyunları (aşıq-aşıq, mərə-mərə, çiling ağacı, bayraq götürdü, ənzəli, makkuli-makkuli, qayış götürdü və s.) olardı. “şəhərli”nin bu oyunu tam olaraq bilmemesi ve ya başa salındığı halda başa düşmemesi kimi hallarda ise her zaman “şəhərli” üs sıralara qoyulardı. hetta oyun sırasında ona bir şey edilməməsine, ama onun istediği şekilde oynamasına da diqqət edilərdi.
siz kəndçi olmasanız belə illa ki, ya atanız ya babanız ya da onun babası kəndçi olmuşdur. hardan hansı zamanlardan (insan tarixi olaraq) geldiğimiz hər kəsə bəllidir.