6. əsrimizin 50-ci illərində ekzistensializm ideyalarının əleyhdarı kimi meydana çıxıb, bu ideyalara istehza edən ədəbi cərəyandır. antiteatr və antidram adları ilə də tanınır. ən qabarıq ifadəsini eugene ionesconun " daz xanəndə qadın" və samuel beckettin " qodotu gözlərkən" pyeslərində öz əksini tapmışdır.
absurdistlər sənətdə intellektualizmə qarşı çıxaraq, bu yolla gedənlərin həlli qeyri-mümkün problemlərlə məşğul olmalarına istehza edirlər. onlar sənətdə rasional cəhəti inkar edən fəlsəfi-estetik mövqedə dayanırlar. insanın qismətlə bağlı tənhalığını göstərən əsərləri ilə absurdistlər ekzistensializm üçün səciyyəvi olan çarəsizlik, bədbəxtlikdən çıxılmazlıq motivlərini daha da şiddətləndirmişlər. belə yaradıcılıq prinsipləri fransız yazıçılarından jacques audiberti, boris vian və s. poeziya və dramaturgiyası üçün də səciyyəvidir. bu cərəyana mənsub olan yazıçıların bir qismi antiintellektualizm şüarı altında insan təbiətini erotik sifətlərlə məhdudlaşdırırlar.