52. deməli bayaqları məsləhətxanadakı açdığım başlığa yazı girib, getdim bayaqdan qazın üstünə qoyduğum yaddan çıxan qəhvədanı götürüm. gördüm ki ala qaynayıb su tökülüb qazı söndürüb. mən də axmaq kimi qəfədanı götürüb, çayniki qoyub kibriti alışdırdım. onnan sorası yadımda deyil. qaz yığılıb, sifətimə partdıyıb. evdə də heçkim yox ki nəsə eləsin. zərbə dalğasıyla başımdan da pis zərbə almışam. elə bir neçə dəqiqəyə də keçinmişəm.
ala deyirdilər ruh zad var. cənnət zad. ama hələki elə bir şey yoxdu. düzdü şüurdu nədi bədənnən ayrılıb indi durub özümə zada baxa bilirəm. ama ruh deyil. nəysə. yaşadığım həyatın hər saniyəsi xatırlayıram. bax məsələn bayaq nə bilim vəyh kimi fason bir şey içimə doğdu ki, niyə mən hələ də bəzi şeyləri edə bilirəm. deməli uşaq vaxtı bir səhər günəş çıxmamışdan əvvəl oyanıb, krişaya çıxıb günəşin şəkillərin çəkdiyimə görə veriblər bu haqqı mənə. hər gün yeni şeylər sınayın, doğmalarım.

not: ölümdən sonrasıyla bağlı sualları qəbul edirəm.