5. deməli hadisələr belə cərəyan edir: ilk öncə 2-3 yaşlı uşaqların hansısa əzabverici xəstəlikdən və ya yanaraq öldüyünə şahid olursan. fikirləşirsən ki, hardadı bu soxduğumun ilahi ədaləti. sonra özünə açıqlamağa çalışırsan ki, həmin uşaqlar sonrakı dünyada yaxşı həyat sürəcəklər və bu həyatda sonrakı edə biləcəkləri günahları etmədilər. bir tərəfdən də düşünürsən ki, bu qədər əzab niyə çəkdi axı? onun ölümünün yaxınlarında yaratdığı travmanı düşünürsən. o insanlar bu travma ilə illərlə yaşamalı olacaqlar.yavaş-yavaş düşünməyə başlayırsan ki, tanrı yerə nəzarət etmir. deizmə yönlənməyə başlayırsan. hər hansı bir dindən deizmə keçən birinin ateizmə gedən yolu da o qədər də uzaq deyil.
not: yəni demək istəyirəm ki, çoxları heç nədən ateist olmur məncə. çoxumuzun beyninə uşaqlıqdan müxtəlif dinlər yeridilib. kimisi bədbəxt hadisə yaşayaraq birdən inancını itirir, kimisi də özünə "niyə?" sualını verərək tədricən dindən uzaqlaşır.