148. 1996 yılında, çocuğum yaş 5, şehir merkezine yeni taşınmışız evin her yerinde koliler var.
kardeşim babamla bir odada, ben oturma odasındayım, annem mutfakta.
pat, elektrikler kesildi ve bir deprem olduki ben hayatımda böyle korkmadım, birden yerleştirdiğimiz eşyaların düşme sesi geldi, sonra çığlıklar, sonra merdivenden koşarak inme sesleri. babam yanındaki çakmağı alıp kardeşimi de kucaklayıp indi. arkalarından annem indi. benim bulunduğum odaya ne gelen var ne giden. deprem bitmiyor, belki 6-8 saniye sürmüştü ama bana 5 dakika gibi geldi. ağlıyorum, etraf zifiri karanlık, hayatımda böyle bir şey görmedim, dünyanın sonu geldi sanıyorum, birazdan herkes ölecek. deprem bitiyor. annem eve çıkıp beni alıyor, aşağı iniyoruz. "seni unutmuşuz" diyor...
bunu nasıl söyleyebildi, nasıl ağzından çıktı bu gün hala bilmem.