3. sən toxundununda yumruğunu boşaldır əllərim. sən mənə baxanda üzümdəki gərginlik, səsimdəki hirs yox olur. kiçilirəm, tək bir nöktə oluram nəfəsin mənə dəyəndə. uzağında qalanda hər an azalıram. könlümün açlığı dinecek kimi deyil, heç olmasa gözüm doysun deyirəm. sənə baxıram mən, həmişə sənə baxıram. sən məni hər qucaqlayanda elə sanıram ki, bombalar düşsə təpəmizə bizə birşey olmaz. elə hündürdəyik ki biz, nə bir kəmin baxışı, nə bir quşun qanadı dəyəbilir bizə.

və sonra yenə sənə baxanda, birdən, başa düşürəm ki baxmırsan mənə. sən mənə heç baxmırsan. qollarını həqiqətən sarmırsan heç. yanında olduğum her an elə uzaqlardaymışam ki, fərq etməmişəm, gözümün önündəkiləri görməzdən gəlmişəm.

bizi daşıyan bulut dağılıyor birdən. bombalar dəyir zərrələrimə. qollarım, öz bedenimi bərk bərk sıxan qollarım iki yanıma enir sakitcə. üşüyürəm.

mən düşünürəm.

düşünürəm mən.

dayana bilmirəm özümü aldatmağa. sən uzaqsan, fikirləşirəm mən.

baxmadan dayana bilmirəm, sən mənə heç baxmırsan, inanmıram.

mən düşünürəm

hər baxışım daha çox yandırır canımı. tutunabilmirəm.

düşünürəm mən.

mən düşünürəm.