108. ilk dəfədi bu mövzuda yazıram. nə qədər çətindi bir insanın hər şeyini bir anda yox etməsi. mənim intihar üçün bəlirli bir səbəbim yoxdu. yarım-yarım səbəblərim var ama bu səbəblərlə yaşanılmır. çox çətindi hərşey. əvvəl intiharı fikirləşəndə yaxınlarımı fikirləşərdim, daha da açığ danışım, ailəm birdə bir- iki dostum varıydı əvvəl düşündüyüm. indi heç biri yoxdu. dost deyib inandığın,hamıdan çox dəyər verdiyin , hərşeyini paylaşdığın insan ilk məğlubiyyətdə səni yaralayırsa nə etməli? bağışlanar eləsi? yox.. ailəmdə inanmır mənə, bir iki dəfə söz gəlişi danışmışam problemlərimi hansı birinin nəyinə lazımam axı? tək qalmışam demək olmur. mən hərşeyimi itirdim. sevgi məsələsinə hələ heç girmirəm belə. o çoxdan öldürüb məni. bir ümid edib kömək istədim, yanımda kim olar deyə marağlandım, heyif.. əslində çox normaldı hərşey, bir söz vare insan övladı çiy süd əmib. düzdü bax, lazım olana qədər olarsan hamısının yanında. az şey yaşamamışam mən. əksinə həyatdan doymuşam demək olar, marağlı deyil bundan sonra nə olacağı.
insan ən yaxınlarını itirəndə bax intihar etmək istər, normal vaxtda gülüb keçdiyi kiçik şeyləri belə vaxtlarda qəbul edə bilməz, düşüncələri korlanıb, hissizləşibdir həmin insan. bax, ona görədə intihar gələr ağlına. çox normaldı bu. çıxış yolu odur təkcə, mən pis baxmıram intihar edənlərə, əksinə həsəd aparıram deyə bilərəm. çünki belə yaşamağdansa ölmək daha mənalı olar. intiharda cəsarət tələb edir, belə vaxtlarda insana elə cəsarət gəlirki, gözü kor olur sanki. qısası yaxşı-yaxşı düşünüb qərar verin, çünki bunun geriyə qayıtmağ yolu yoxdu. hərşeyi bir addımınla korlama, çox yaxşı düşün..