107. yorulmuşam insanlarla uğraşmaqdan. bəzən ən yaxınlarımdan belə yoruluram. yəqin ki onlar da məndən yorulub, bezirlər bəzi zamanlar. amma belə görürəm ki, onlarınki kaprizdir. məni uğraşdırmaqdır. fiziki olaraq həddən artıq yoruluram və dincəlmək istəyəndə bunu da çox görür, psixi olduğunu iddia edirlər. ən kiçik bir səhvimi yaxud nəzərdən qaçırdığım bir şeyi tapıb başıma vururlar.
danışmağa heç kimim yoxdur. biz nə zaman belə olduq. niyə heç kim bir -birini dinləmir? bəlkə sadəcə birini dinləməklə onun mümkün intiharının qarşısını almış olacaqsınız? yalnızlıqdan ölür insanlar. ətrafında o qədər adam olmasına baxmayaraq.
bu dünyadan hara qaçım gedim. yaxşı insanlar harda var. bir birini qarşılıqsız sevən, yardım edən, qəlbinə dəyməyən insanlar harda?
çox dərdliyəm sözlük...
bu yandan da, mamam bakıya gedəcək, 2 günlük yanında olmaq və kömək eləmək lazımdı amma tanışlar boyun qaçırır. telefonda danışanda söz atıblar ki işimiz çoxdu filan. özü də başqalarına yük olmaq istəmir amma panik atak olduğu üçün də tək bakıda qorxur. bu anda özümü və gəlmişimi keçmişimi söyməkdən savayı əlimdən bir şey gəlmir.. onunla da savaşırıq, deyirəm öz işini özün gör, amma qorxur. oteldə qalmaqdan da, kafeyə restorana tək getməkdən də, hər şeydən.
deyəsən qəbrə gedənə kimi belə şeylər ilə uğraşmalı olacağam. ümid edirəm ki bu günlər nə zamansa keçər, beynim rahat olar..