7. zen, bişirdiyin keksə daraşmış qarışqalar da öldü
daha səndən heç nə qalmadı bu şikəst evdə
daha mən öyrəndim ki, tarix üşüməyi qucaqlaşmaqçün
sevginisə bir ömür uzaqlaşmaqçün yaradıb

uşaqlıqdan, gənclikdən, qocalıqdan başqa
bir də onsuzluq dövrü olur insan ömrünün
yalandı, zen... yalandı
insanı qocalıq yox, onsuzluq dövrü öldürür

qucaqladığım bütün qadınları birləşdirib
özümə bir ana düzəldə bilmədim...

bəzən bu nəhəng ömür bircə sözdən ibarət olur: “gəlmədi...”

zen, qadını ən çox atası unudur
ən çox xatirələr xəstələndirir adamı
iştahın olmur yemək yeməyə,
yaşamağa,
...gəlməyə

nədənsə metro çıxışlarından heç vaxt “o”na tərəf çıxmadıq
heç vaxt tapa bilmədik unutmağın reseptini
əlimizdə onu axtarmaq öldü
ayağımızda çıxıb gəlmək...

sənə gülmək gətirəcəm, qızım, doyunca gülmək...

daha buruq saçlar unutmasın
sən də unutma, zen, sən də unutma:
ayrılıq haqqında deyilmiş ən gözəl söz – ayrılmamaqdı.