1. varlığın əslində, yoxluq və mənasızlıqdan ibarət olduğunu anlamış insanların məruz qaldığı hissdir. insanın şüurlu bir materiya növü olduğunu nəzərə alsaq, şüurun bəşər övladına verilmiş ən böyük cəza olduğunu da anlamış olarıq.
ən böyük əzab, ən böyük zülm cismən deyil, bizi mənən incidən əzablar, zülmlərdir. bu ağrını yaşayan insanlar da adətən, belə bir dünyada nə üçün yaşamağa məcbur edildiyini, bu qədər süründürməçiliyin sonunda ağacında xarab olub tökülən meyvələrdən heç bir fərqi olmayacağını, *freud*un da buyurduğu kimi, sadəcə, beynimizin məhsulu olan bütün bu yaşadıqlarının bir gün tamamilə yox olacağını dərk etmiş, sonunda ya *dəli* damğası yeyərək mənəvi əzabların yanında cismi əzablara da məruz qalmış, ya da daha cəsarətli davranaraq bu dünyanı öz istəyi ilə tərk etmiş insanlardır.
olduqca qəliz hesab edilən həyatın mənası, yaşamağın sirri, falan filan, bunlar hamısı qocaman bir boşluqdan, xaosdan ibarət məsələlərdir. doğulduğumuz gündən ailələrimiz hansı dinə mənsub olmağımızdan asılı olmayaraq, beynimizə *cənnət- cəhənnəm* , "bu dünya-o dünya" qavramlarını yeritməyə çalışırlar. çünki öz əcdadlarından bu adəti görmüş və səbəbini dərk etmədən gələcək nəsillərə aşılamağa, anlamadan aldatmağa çalışırlar. səbəb isə gerçəklərin üzərinə bir pərdə çəkmək, övladlarını bu dünyada yaşamağa məcbur edərək qoruyacaqlarını düşünmələridir.


edit: #276511nömrəli entrydən ilhamlanılmışdır! -*