112. ən çox xoşbəxt olmalı olduğum bir gündə yenə də kədər gəlib məni tapdı. bir yandan nankor olduğum üçün vicdan əzabı çəkib, bir yandan da bu hüzünlə təkbaşına başa çıxmağa çalışıram. deyəsən hamısı uşaqlıqda yaşadıqlarımdan irəli gəlir. mamam məni evdə tək, ya da qohumların yanında qoyub gedirdi işə, ya da xəstəxanaya dayıma baxmağa, o zaman özümü bütün dünyada tənha hiss edərdim. hamı mənə yad gələrdi. o qayıdana kimi bağrım çatlardı. doğma olmaq nə deməkdir o zamandan dərk etmişəm. doğma yalnız ana ola bilər. nə bacı, nə qardaş, nə ata, heç kim.
indi anama çox ehtiyacım var, özümü yenə o evdə tərk edilib tək qalmış uşaq kimi hiss edirəm, heç nə dərman ola bilmir. öz yaşadığım evə, mamamın yanına getmək istəyirəm. qayğıya ehtiyacım var. bütün ətrafdakılar mənə yaddır və belə zamanlarda heç nə kömək etmir. bəzən anandan savayı heç kim səni başa düşmür, başa düşməsə belə, o qədər səbrli davranmır.
mən niyə belə yarandım axı. bunlar heç biri mənim günahım deyildi. bəlkə indi aşağıdan keçən və içində caney caney caney mahnısı son səs oxudulan maşının içində olsaydım çox daha xoşbəxt olardım.
belə vaxtlarda bir qədər narkoz alıb yatmaq istəyirəm. kabus görmədən, dərin yatmaq. oyananda da hər şey yaxşı olsun..