1. boşa çıxan gələcək planlarının, bir insanın digərinə olan bağlılığının əbədiyyən yox olmasının, digərinin isə o bağlılığın əsarətindən qurtulma şansının olmamasının səbəbidir. mən çox da girməyəccəm mövzu açıqlamasına, zira, graviton rəisdən sonra nəsə açıqlamaq yersizdir, lazım olan hər şey ona məxsus entridə möbcuddur çünki. bu mövzudakı təcrübəmin son 4 ilimi məhv etdiyini bildiyimçün yazıram buraya. sadəcə o 4 il deyil ömrümün geri qalan hər dəqiqəsində, hər saniyəsində yarım qalacağımı, heç nədən tam zövq alamayacağımı və heç vaxt ürəkdən gülümsəməyəcəyimi anlayıram. təəssüf ki qabırğam qalın deyil. bu acını küçünsəyən, adi görən bütün amöblər sadəcə öz mənafelərini güdən və sadəcə maddiyata bağlı şərəfsiz tiplərdir. normal şüura və mənəviyyata malik insanlar əbədi ayrılığın nə olduğunu dadmasalar da empatiya quraraq anlayacaq beynə sahibdirlər.
2014 də həyat məni ən ağır itki ilə qarşılaşdırdı. sevdiyim və uğrunda həm onun qatı katolik həm də mənim müsəliman valideyinlərimi qarşıma aldığım, qadınımı maşın qəzasında itirdim. onun ölümündən sonra iş, ailə, həyat bir sözlə hər şey mənimçün öz əhəmiyyətini, mənasını itirdi. elə bor hala gəldim ki, karyeramın ən gözəl çağında işimi buraxmalı oldum. içki ilə bərabər qəbul etdiyim antidepresantların hesabına ağıl, məntiq, bütün açarları itirmişdim artıq. ayıq olduğum zaman gözümün yaşında boğulurdum, çarəm yox idi içki və yuxugətirici həblərdən başqa. feynman qırmızı rənglə xatırlamışdı sevgilisini, mənsə 4 ilə yaxın telefon belə işlətmədim. 1 il sonra yavaş yavaş işə qayıtmalı, ayrılıq acısını əyyaş kimi yox, azərbaycanlılar demiş kişi kimi yaşamalı olduğumu anladım. hələ də davam edir. hər şey yerini aldı yavaş yavaş, amma, son bir neçə aydır yenidən sıxıldığımı, onun üçün darıxdığımı anlayıram. vicdanım olmasa, məni canı qədər sevən insanları atıb çoxdan intihar edərdim, kaş ki olmasaydıda.