5. dostluğun gətirdiyi artistik cərəyan. 19-cu əsrin ortalarına qədər tarixi, dini, mifik mövzular dəbdə idi təsvir etmək üçün. Amma və lakin edouard manet, claude monet, camille pissarro, pierre auguste renoir və daha başqa impressionizm baniləri (hansılar ki, bir yerdə, bir vaxtda yaşıyıb yaradan fransız dostlar idi) etiraz edib öz tərzlərini təqdim edirlər. Onlar obyekti, mənzərəni deyil, o andakı işığı və rəngləri təsvir edirlər və bu sürətlə atılmış fırça toxunuşları hesabına başa gəlirdi. Bu sürətli toxunuşlar isə 19-cu əsrin gətirdiyi texnika və yeniliklər hesabına artmış pace of lifea işarə idi, yəni "həyat, an çox tez keçir. Nöqtə/obyekt həmişə ordadı, işıq və rənglərin o andakı vəziyyəti isə yox".
Təzə tanış olduğum bir dostumla real, spesifik bir duyğuya ad vermişik: bir şey o qədər gözəldi ki, ağlamağı gəlir adamın.
impressionizm haqda bu təsvirə uyğun gələn bir abzas oxudum. icazənizlə tərcüməsi ilə, olduğu kimi qeyd edim:
"Oxşar motiv və rəngkarlıq texnikalarından başqa, fransız impressionistləri eyni rəng tacirini də paylaşırdılar- Julien tanguy və ya pier tanguy adında bu şəxs əvvəllər səyyar tacir, sonra isə rəsm əsərlərinin toplayıcısı olub. O, maliyyə çətinlikləri olan gənc rəssamları onların əsərlərini alıb əvəzində rəng və kətan verməklə dəstəkləyirdi. Onun dəstəyi olmasaydı bizim bildiyimiz bir çox məşhur əsərlər bu gün mövcud olmazdı. Sadəcə düşünün ki, Renoir digər tələbələrin tulladığı rəngləri yığırdı, ya da Monet və ya Pissarro bitirdikləri əsərlərin rənglərini qopartmalı olurdular ki, o kətanı ikinci dəfə istifadə edə bilsinlər".