74. 6cı sinifdə stolu arxaya çəkib oturanda yerə sərildiyim an,sözün əsl mənasında sərilmişdim,ətəyim başıma keçirdi,23 uşağın içində gülməyəni yox idi. Birinin sifəti qırmızının ən canlı çalarında idi,yaş az olanda və bütöv məktəb həyatın boyunca üzünə vurulanda belə bir şey,daha çox ağır gəlir. Bir də universitetdə korpusun pilləkənindən aşağıya doğru yıxıldığım an,bir də yol gedəndə 7-8 oğlanın düz qarşısında yıxılıb kapron kalqotkanın cırıq-cırıq olduğu an,biri də yadıma düşdü üç ay əvvəl metroya doğru gedəndə düz yolda idman ayaqqabısıyla yıxılmağı bacardığım,başımın üstündəkilərin "nç nç ayda" dediyi an və ən betəri bu hadisələrdən sonra heç nə olmamış kimi davam eləməyə çalışmağım...Mən deyəsən yeriməyi bacarmıram.