110. haqqında uzun müddətdir düşündüyüm mövzudur. içindən çıxılmaz bir fenomenə çevrilib. söhbət özümdən getmir. bu fikrim yoxdur. çox güman məndə həmin göt də yoxdur. indiyəcən 5-ə yaxın dost-tanışım intihar edib. həmişə onların intihar hüquqlarını müdafiə etmişəm ki, bəs sizin sevginiz yaşamaq üçün yeganə səbəb deyil. çox rahat idim bu mövzuda. nəticədə sevdiyim heç kəs intihar etməmişdi.

bu yaxınlaracan. yəni, intihar etmədi. amma birdən birə məndən ən rahat intihar məsləhətini soruşdu. sualın ciddiliyini ilk baxışda anlamışdım. bir adamla 3 il dayanmadan kontaktdasınızsa nəyi ciddi, nəyi mırta soruşduğunu bilirsiniz. o, ciddi idi. mən isə çaşqın. əlim avtomatik təsəlliyə getdi, klaviaturadan tökülən yazıları görsən elə bilərsən ümidsiz olan mənəm, son anlaracan çırpınmaq istəyən mənəm, o deyil. nəticədə həyatının geri qalanını keçirmək istədiyin insan bu gün həyatdan getmək istəyirdi. öz prinsiplərimə bir saniyədə xəyanət elədim, oldum "həyat gözəldir" muzası. narsizmin ağır basdı. onu başa düşməli, anlamalı olduğum yerdə öz hormonlarımın fısıltılarını daha çox dinlədim. şizotipik bir adam sevgi nədir hardan bilsin axı? əlbəttə özündən başqa heç kimi düşünməyən bir narsist sevə bilməz. sosyopatlar kimi imitasiya edə bilərdi.

hekayə pis sonlanmadı. o hələ də intihar etməyib. mən isə onunla əlaqələri kəsmişəm. sırf onun xeyrinə. bir həyatı daha poxa boğmamaq üçün.

intihar çox eqoist hərəkətdir. yaşatmaq isə narsizm.