125. salam günlük, son günlərdə yazmaq, anlatmaq ehtiyacım pik həddə çatıb. indi də sözlükdə tapdım özümü.
əziz günlük, bütün xəyallarımı çoxdan dəfn etmişəm. bəlkə kimlərsə bilib görməzdən gəlir. ya da mənim üçün yazıb adını "bəxt" qoyduqları bu tamaşa çox yaxşı alınır. bilmirəm. əslində bəzən özüm də inanıram " yaxşı ailənin tərbiyəli, uğurlu, xoşbəxt övladı" obrazına. ta ki, gecə olana, gündəlik işlərdən, insanlardan uzaqlaşanadək. suallar bir-birinin ardınca, bəhanələr, peşmanlıqlar çox, suallar yenə cavabsız. ən pisi odur ki, güclü olduğumu düşünürdüm. nə isə...
yaxşı hiss etmirəm, yaxşı olduğum düşüncəsini təlqin edirəm özümə.
bağışlamayacam amma. ən başda özümü. həyatımla bağlı qərarlar almalarına icazə verdiyinə görə. sonra ailəmi, məni sevdiyini deyənləri. hislərimə, düşüncələrimə hörmət eləmədikləri üçün.
əllərinə keçən hər fürsətdə məni tək qoyduqları üçün. etdiyim fədakarlıqları görmədikləri üçün. ramiz rövşənin ilk oxuduğum və həmin gün əzbərlədiyim şeirini bu günlərdə daha tez-tez xatırlayıram:
sənə bir daş atar yerindən duran,
səni sevdiklərin daş-qalaq eylər.
bir əlində daş var, birində quran,
daş atan bilirmi, nə günah eylər?
sevdiklərimin atdığı daşlar həm yaradı, həm yükdü. əzilirəm, əzab çəkirəm. bəsdi daha, bəsdi