131. Olduğum yerlərdə həmişə sevilən biri idim. Ətrafımdakılara mümkün qədər mənfi enerji verməməyə çalışdığım üçün daim ətrafıma toplanan insanlar olurdu.

Bir çox səbəblərdən bu başlığa nə vaxtsa belə entry yazacağıma inanmazdım.

Amma bugün nə qədər tənha olduğumu anladım. Düşün, bugün əməliyyata tək girmişəm. O qədər təhlükəli idi ki, həkim başımda dualar edə-edə, qorxu içində tamamladı əməliyyatı.
Çox qorxurdum, günlük...

Uşaq vaxtı diş çəkdirəndə anam əllərimdən tutardı. Onun əllərini sıxıb güc tapardım.
Bugün öz əllərimi sıxdım...
Bugün mənə vurulan hər iynədə gözümdən yaş axdı... ağrıdan deyil, tənhalıqdan...
əllərimi sıxdıqca acıyırdım özümə...
Ətrafımdakılar da acıyırdı mənə, qalxıb sağ salamat evə qayıda bilim deyə dualar edirdilər...
indi də yaram ağrımır, ürəyim sancısından yaramınkını hiss etmirəm belə...
Ailədən uzaqda yaşamaq, özünə ailə olmağa çalışmaq çox qəliz məsələdir...