136. Hər sevinc qırıntısından ikiəlli yapışmaq nədi sən bilirsən, sözlük? Yox, hiss deyil, sadəcə hiss deyil. Yaxşı olmağa çalışan birinin "həyat tərzi"di. Yaşamaq istəyən birinin çabasıdı. Bəlkə sentimentallıq eləyirəm, başqa cür ola bilmirəm ki. "Bu gün də keçər, sabah yaxşı olacaq, sabah olmasa bir gün" – nəyin çarəsizliyidi, nə səfeh ümiddi axı bu?!..
Ən dözülməz tərəfi də bilirsən nədi, sözlük? Hətta bunları yazarkən belə, o səfeh hiss tərk eləmir məni. " Bəlkə, nə vaxtsa yaxşı oldu". Nə vaxt gələcək o ağrısız günlər? Heç vaxt. Səbəb? Çünki qorxağam, çünki tənbələm, çünki nə istədiyimi bilmirəm. Nə istədiyimi bilməməyimin səbəbi də qorxaqlığımdı.
Əlimdən alırlar o kiçik sevinclərimi. Gözəlliyi duymurlar, xoşbəxt etməyi, sevməyi bacarmırlar–bilirəm. Yenə də qəlbim qırılır, görməzdən gəlirlər. Bəlkə yüz dəfə küsüb-barışıram, hiss etmirlər.
Nə edəcəyimi bilmirəm heç.